Μάνος Ελευθερίου (12/3/1938 – 22/7/2018) – R. I. P.

Στο καλό, Μάνο Ελευθερίου. Φυλαχτά μας τα τραγούδια σου. Ευχαριστούμε πολύ.

Ζωή ανυπεράσπιστη

Ό,τι αφήσεις ανυπεράσπιστο εδώ θα μείνει.

Θα τα σκυλεύσουν όλα. Θα πεταχτούν. Θα πουληθούν.

Χαρτιά βιβλία συνταγές και οδηγίες πλεύσεως.
Λογαριασμοί πληρωμένοι και απλήρωτοι.
Όλα θα γίνουν ζωή ανυπεράσπιστη.

Θα βρουν βιβλία με δέρμα εποχής.
Χαλκογραφίες οξειδωμένες και μεταφράσεις
λατινικές –με τις ακμές χρυσωμένες–
λιμενοδείκτης στοιχειώδης του σώματός σου.
Με τον αναδιπλούμενο άτλαντα να δείχνει
τις αρρώστιες σου.

Στις άκρες οι λεκέδες από πιοτά και καφέδες.
Το τσιγάρο να ’χει κάψει την ερημιά σου.
Στοιχειωμένα τα ταξίδια και οι πορείες σου.
Κι άλλες φθορές ξανά φθορές και κομμένες
σελίδες (τι ήθελες να μη βλέπεις;).

Και κάτω κάτω σ’ ένα συρτάρι κάποιο χαρτί
λαβωμένου αγωνιστή
που ζητά την ύστατη προστασία από αδιάφορους
προκρίτους και δημογέροντες.

(Από τη συλλογή Η πόρτα της Πηνελόπης)



Σταύρος Κουγιουμτζής & Μάνος Ελευθερίου, Τώρα που θα φύγεις
Ερμηνεία: Γιώργος Νταλάρας / Δίσκος: Μικρές πολιτείες (1974)

________________________


Πηγές:
α) Για το ποίημα: Μάνος Ελευθερίου, Η πόρτα της Πηνελόπης, εκδ. Γαβριηλίδης, Αθήνα 2003.
β) Για την εικόνα: εδώ

Σημείωση: Κατά τραγική σύμπτωση ο Μάνος Ελευθερίου είχε γενέθλια στις 12 του Μάρτη, την ημερομηνία δηλαδή που πέθανε ο Σταύρος Κουγιουμτζής και έφυγε στις 22 Ιουλίου, την ημερομηνία που γεννήθηκε ο Σταύρος Κουγιουμτζής. (πηγή)

Γιώτα Αργυροπούλου (2/8/1960 – 19/7/2018) – R.I.P.

Έφυγε από τη ζωή η Μεσσήνια ποιήτρια Γιώτα Αργυροπούλου.



Μετακομίζω στα όνειρα τις νύχτες.
Στα όνειρά μου κυλούν νερά
τοπία φτερά
κυλούν απαρηγόρητα.

Και το χωριό μου
ολοένα μετακομίζει
μετακομίζει στον ουρανό
κι όσοι προλάβαν στην Αθήνα.

Και τα νερά κυλούν
απαρηγόρητα
στον ύπνο μου
στο ασφοδελό χωριό μου.

(Από την ενότητα Στην αγκαλιά τους στερεώθηκα στον κόσμο της συλλογής Νερά απαρηγόρητα)


Απαρηγόρητα κυλούν σήμερα τα νερά στο χωριό σου, στη Μεσσηνία και στο χωριό της ποίησης, Γιώτα Αργυροπούλου.


___________________

Πηγές:

α) Για το ποίημα: Γιώτα Αργυροπούλου, Νερά απαρηγόρητα, Β΄ έκδοση, Πλανόδιον, Αθήνα 2009
β) Για τη φωτογραφία: προφίλ της ποιήτριας στο facebook

Κώστας Βίρβος (29/3/1926 - 6/8/2015) - R. I. P.

Κώστας Βίρβος

Έφυγε από τη ζωή ο Κώστας Βίρβος, ο μεγάλος στιχουργός του λαϊκού μας τραγουδιού. Πλατιά μορφωμένος και βαθιά πολιτικοποιημένος, άφησε παρακαταθήκη περίπου δυόμισι χιλιάδες τραγούδια στα οποία κατέγραψε όλα τα δεινά, τους αγώνες, τα βάσανα, τους καημούς, το μεράκι και την αξιοπρέπεια του λαού μας.

Το έργο του είναι και θα παραμείνει διαχρονικό. Ο ίδιος αναφέρει σε συνέντευξη που έδωσε στην Κρυσταλία Πατούλη: «Εγώ έγραψα για τον άνθρωπο, για την ψυχή του, για τις χαρές, την αγάπη, τις λύπες, τα προβλήματα. Αυτά δεν αλλάζουν όσο υπάρχουν άνθρωποι. Αλλά δυστυχώς και τα προβλήματα δεν λύνονται εύκολα».

Συνεργάστηκε με όλους τους σπουδαίους λαϊκούς μας συνθέτες (Τσιτσάνη, Καλδάρα, Θεοδωράκη, Μαρκόπουλο, Λεοντή, Πλέσσα, κ.ά.) και ερμηνευτές (Μπιθικώτση, Καζαντζίδη, Μπέλλου, Γκρέυ, Μοσχολιού, Γαλάνη, Μητσιά, Κουμιώτη, Πουλόπουλο, κ.ά.).

Είναι βέβαιο πως αν και απών, θα βρίσκεται κοντά μας μέσα από το έργο του, όπως κοντά μας βρίσκονται, κι ας έχουν χρόνια φύγει, ο Βαμβακάρης, ο Τσιτσάνης, ο Παπαϊωάννου, ο Καλδάρας, ο Χατζιδάκις, ο Κουγιουμτζής, η Παπαγιαννοπούλου, ο Βασιλειάδης κι όλοι οι στυλοβάτες της χρυσής εποχής του τραγουδιού μας που ένας-ένας μας αφήνουν μόνους σ' ένα θολό, φτωχό, αφιλόξενο πολιτιστικό τοπίο.

Σαν αποχαιρετισμό και ένδειξη ευγνωμοσύνης για την προσφορά του Κώστα Βίρβου στον μουσικό πολιτισμό μας ο Μικρός Ναυτίλος θυμάται και θυμίζει μερικά από τα χαρακτηριστικά και πιο αγαπημένα τραγούδια του. Ακούγονται κατά σειρά τα εξής:

01. Καταχνιά (Χρήστος Λεοντής) - Στέλιος Καζαντζίδης

02. Δεν θέλω να μου δέσετε τα μάτια (Χρήστος Λεοντής) - Στέλιος Καζαντζίδης

03. Της γερακίνας γιος (Βασίλης Τσιτσάνης) - Βασίλης Τσιτσάνης & Λιζέττα Νικολάου

04. Το διαβατήριο (Θεόδωρος Δερβενιώτης) - Στέλιος Καζαντζίδης

05. Στο καπηλειό της Μαριγώς (Γρηγόρης Μπιθικώτσης) - Γρηγόρης Μπιθικώτσης

06. Γεννήθηκα για να πονώ (Βασίλης Τσιτσάνης) - Μαρίκα Νίνου & Τάκης Μπίνης

07. Περιπλανώμενη ζωή (Βασίλης Τσιτσάνης) - Σωτηρία Μπέλλου

08. Ο κυρ-Θάνος πέθανε (Γρηγόρης Μπιθικώτσης) - Γρηγόρης Μπιθικώτσης

09. Το καράβι (Βασίλης Τσιτσάνης) - Αλεξάνδρα

10. Λίγα ψίχουλα αγάπης (Σταύρος Τζουανάκος) - Σταύρος Τζουανάκος & Έφη Νερούτσου

11. Στου Μπελαμή το ουζερί (Γρηγόρης Μπιθικώτσης) - Γρηγόρης Μπιθικώτσης

12. Θα κάνω ντου βρε πονηρή (Βασίλης Τσιτσάνης) - Βασίλης Τσιτσάνης & Μαρίκα Νίνου
13. Το κουρασμένο βήμα σου (Μπάμπης Μπακάλης) - Τάκης Μπίνης & Στέλλα Χασκίλ
14. Η σκιά μου κι εγώ (Βασίλης Τσιτσάνης) - Δήμητρα Γαλάνη
15. Τα χρυσά κλειδιά (Θεόδωρος Δερβενιώτης) - Γιάννης Καλατζής
16. Ίσως (Θεόδωρος Δερβενιώτης) - Μπάμπης Τσετίνης
17. Πάρε τα χνάρια μου (Θεόδωρος Δερβενιώτης) - Στέλιος Καζαντζίδης
18. Καράβι με σημαία ξένη (Γρηγόρης Μπιθικώτσης) - Γρηγόρης Μπιθικώτσης
19. Η Αγια-Κυριακή (Μίμης Πλέσσας) - Ρένα Κουμιώτη
20. Το παλιό λιμάνι (Μίμης Πλέσσας) - Γιάννης Πουλόπουλος
21. Η Ριρή του λιμανιού (Μίμης Πλέσσας) - Ρένα Κουμιώτη
22. Η παλιά Σωκράτους (Απόστολος Καλδάρας) - Ανδρέας Καρακότας
23. Ο δάσκαλος (Γιάννης Μαρκόπουλος) - Λάκης Χαλκιάς
24. Ο αρκουδιάρης (Γιάννης Μαρκόπουλος) - Βίκυ Μοσχολιού
25. Κοιμήσου αγγελούδι μου (Μίκης Θεοδωράκης) - Δέσποινα Μπεμπεδέλη

Δημήτρης Μητροπάνος (1948 - 2012) - R. I. P.

Επειδή ήταν απ' αυτούς που δεν βολεύονταν στο σήμερα...

Επειδή ήθελε τον κόσμο αδερφωμένο...

Επειδή τραγούδησε τον καημό του απλού ανθρώπου λιτά, περήφανα κι αντρίκεια...

Άγγελος του νόστου

Μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου
Στίχοι: Γιάννης Γιαβάρας
Τραγούδι: Δημήτρης Μητροπάνος
Δίσκος: Στης ψυχής το παρακάτω (2001)


Ένα καράβι που σαλπάρισε
είναι η σκέψη μου και πάει
καιρός ποτέ δεν την μπατάρισε
σ' όλα τα πέλαγα γυρνάει

Μέσα στ' αμπάρι τα μεράκια μου
σαν κόρη οφθαλμού φυλάω
μ' όλα τα όνειρα ναυτάκια μου
γερό τιμόνι να κρατάω

Όσοι στο σήμερα βολεύονται
έχουνε τ' αύριο χαμένο
μα όσοι για τ' αύριο παιδεύονται
θέλουν τον κόσμο αδερφωμένο

Σκύψε, ουρανέ μου, κι αφουγκράσου με
είμαι ένας άγγελος του νόστου
άνοιξε δρόμο να περάσουμε
δώσε του κόσμου γέλιο, δώσ' του
δώσε του κόσμου γέλιο
δώσε του κόσμου γέλιο
δώσε του κόσμου γέλιο, δώσ' του

Φυσάει αγέρας περιπλάνησης
μες στης ψυχής τα καλντερίμια
και στους ρυθμούς της κάθε ανάμνησης
γίνεται το παρόν συντρίμμια

Ένα καράβι που σαλπάρισε
είναι η σκέψη μου και πάει
καιρός ποτέ δεν την μπατάρισε
σ' όλα τα πέλαγα γυρνάει

Όσοι στο σήμερα βολεύονται
έχουνε τ' αύριο χαμένο
μα όσοι για τ' αύριο παιδεύονται
θέλουν τον κόσμο αδερφωμένο

Σκύψε, ουρανέ μου, κι αφουγκράσου με
είμαι ένας άγγελος του νόστου
άνοιξε δρόμο να περάσουμε
δώσε του κόσμου γέλιο, δώσ' του
δώσε του κόσμου γέλιο
δώσε του κόσμου γέλιο
δώσε του κόσμου γέλιο, δώσ' του

Λουκία Ρικάκη (14/7/1961 - 28/12/2011) - R. I. P.

Γεννήθηκε το 1961 στον Πειραιά. Σπούδασε Iστορία της Tέχνης, Kινηματογράφο, Γραφικές Tέχνες και Φωτογραφία στο Dartington College of Arts στην Aγγλία. Eργάστηκε στο Συμβούλιο της Eυρώπης στο Στρασβούργο και στο Yπουργείο Περιβάλλοντος της Δανίας ως υπεύθυνη εκπαιδευτικών προγραμμάτων. Tο 1982 επέστρεψε στην Eλλάδα και ίδρυσε την εταιρεία Orama Films, για την παραγωγή θεατρικών παραστάσεων και ποιοτικών ταινιών για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση και το 2000 ίδρυσε την εταιρεία Tricky Trick Films. Tο 1996 ίδρυσε και διευθύνει τις 2 θεατρικές σκηνές του Θεάτρου «104 - Kέντρο Λόγου και Tέχνης».

Φιλμογραφία

1982, Ο περίπατος της Σούζυ, 4'
1984, Το ταξίδι του Διόνυσου, ντοκυμαντέρ, 60'
1986, Το μονοπάτι στην Ινδία, ντοκυμαντέρ, 20'
1989, Μαρία Φαραντούρη - Leo Brower, ντοκυμαντέρ, 30'
1990, Ευρωπαϊκό σπίτι, ντοκυμαντέρ, 60'
1991, Ταξίδι στην Αυστραλία, 90'
1992, Στα ίχνη των Αργοναυτών, ντοκυμαντέρ, 60'
1993, Πρελούδιο στην Αφρική, ντοκυμαντέρ, 25'
1994, Κουαρτέτο σε 4 κινήσεις, 35mm, έγχρωμη, 100'
1998, Συμφωνία χαρακτήρων, 35mm, έγχρωμη, 100'
1999, Άνοιξε μια πόρτα για τον Νικόλα, 8'
2000, Πλαστογραφημένες προσδοκίες, ντοκυμαντέρ, 30'
2000, Τώρα πια ταξιδεύουμε, 5' [Βραβείο μικροσινεμά]
2000, Αγκαλιάζοντας ένα δέντρο, 9'
2001, Νύχτες κωμωδίας - Η ταινία, μεγάλου μήκους
2001, Το Αιγαίο μέσα από τα λόγια των ποιητών, ντοκυμαντέρ [Βραβείο ΑΓΩΝ ΥΠΠΟ]
2001, Τα λόγια της σιωπής, ντοκυμαντέρ

Η Λουκία Ρικάκη έφυγε σήμερα από τη ζωή. Τους τελευταίους μήνες έδινε μάχη με τον καρκίνο.


Ο ιστότοπος της Λουκίας Ρικάκη: http://www.luciarikaki.gr/ 


Παρακολουθούμε συνέντευξη στη Χρυσούλα Παπαϊωάννου με θέμα την stand-up comedy.

Πηγές

Για τη φωτογραφία: Η σελίδα της Λουκίας Ρικάκη στο facebook.
Για το βιογραφικό και τη φιλμογραφία: CL productions

Σώτια Τσώτου (14/5/1942/ - 10/12/2011) - R. I. P.

Η Σώτια Τσώτου, μία από τις σημαντικότερες στιχουργούς μας, έφυγε από τη ζωή το περασμένο Σάββατο έχοντας παλέψει επί δύο χρόνια με τον καρκίνο. Γεννήθηκε στη Λειβαδιά, αλλά από τα δύο της χρόνια έζησε στην Αθήνα. Μοναχοπαίδι μιας οικονομικά ευκατάστατης οικογένειας, τελείωσε την Ελληνογαλλική Σχολή του Αγίου Ιωσήφ και συνέχισε τις σπουδές της στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Παράλληλα φοίτησε στις δραματικές σχολές του Πέλου Κατσέλη και του Κωστή Μιχαηλίδη.

Εργάστηκε ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα «Ελευθερία», όπου την βρήκε η δικτατορία. Η εφημερίδα διέκοψε την ίδια μέρα την έκδοσή της κι έτσι η σταδιοδρομία της Σώτιας Τσώτου στη δημοσιογραφία πήρε τέλος. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας συνελήφθη και κρατήθηκε πολλές φορές. Κι ήταν στο κελί της απομόνωσης που εμπνεύστηκε τους στίχους των τραγουδιών «Βρε δε βαριέσαι, αδελφέ» και «Να 'τανε το '21», τα οποία λίγους μήνες αργότερα θα μας την σύστηναν ως μια εξαιρετική στιχουργό.

Οι στίχοι της ευτύχησαν να συναντηθούν με τις μουσικές συνθέσεις πολλών σημαντικών συνθετών μας μεταξύ των οποίων ήταν ο Σταύρος Κουγιουμτζής, ο Απόστολος Καλδάρας, ο Γιώργος Χατζηνάσιος, ο Τάκης Σούκας, ο Χρήστος Νικολόπουλος και άλλοι. Αποκορύφωμα, βέβαια, του έργου της ήταν η πολύ επιτυχημένη συνεργασία της με τον Κώστα Χατζή σε έναν τριπλό δίσκο με τίτλο «Ρεσιτάλ», ο οποίος κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1976, αγαπήθηκε πολύ, έγινε κλασικός και συγκαταλέγεται στους δέκα καλύτερους ελληνικούς δίσκους όλων των εποχών. [Περισσότερα για τον δίσκο αυτό εδώ.]

Η Σώτια Τσώτου πήρε μέρος στο Φεστιβάλ Ελληνικού Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης τρεις χρονιές με τα τραγούδια «Ταξίδευα παιδί κι εγώ» (1971, με ερμηνευτή τον Δώρο Γεωργιάδη), «Αν ήμουν πλούσιος» (1972, με ερμηνευτή τον Δώρο Γεωργιάδη - Α΄ βραβείο) και «Αν» (1974, με ερμηνευτή τον Μιχάλη Βιολάρη - Β΄ βραβείο). Επίσης το 1979 έγραψε τους στίχους του τραγουδιού «Σωκράτης», που ερμήνευσε η Ελπίδα και ήταν η ελληνική συμμετοχή στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision.

Τον Οκτώβριο του 2009 η Σώτια Τσώτου παραχώρησε συνέντευξη στην κόρη της Δέσποινα Τσώτου. Ήταν η τελευταία συνέντευξη της στιχουργού και δημοσιεύτηκε στο μουσικό περιοδικό «Δίφωνο». [Ολόκληρη η συνέντευξη εδώ.]

Προσωπική δισκογραφία:

«Αν ήμουν πλούσιος», σε μουσική Δώρου Γεωργιάδη

«Χίλια εννιακόσια τίποτα», σε μουσική Δώρου Γεωργιάδη

«Άσπρο-μαύρο», σε μουσική Γιώργου Χατζηνάσιου

«Φωτογραφίες», σε μουσική Γιώργου Κριμιζάκη

«Σκόρπια φύλλα», σε μουσική Απόστολου Καλδάρα

«Δύσκολη ζωή», σε μουσική Δώρου Γεωργιάδη

«Εγώ ζωγράφισα τη γη», σε μουσική Δώρου Γεωργιάδη

«Και πού Θεός», σε μουσική Τάκη Σούκα

«Μαρινέλλα», σε μουσική διαφόρων συνθετών

«Σήμερα και πάντα», σε μουσική Σπύρου Βλασσόπουλου

«Τα καλύτερά μου χρόνια», σε μουσική Γιώργου Κριμιζάκη

«Συνάντηση», σε μουσική Κώστα Χατζή

Τραγούδια σε στίχους της Σώτιας Τσώτου περιλαμβάνονται και σε προσωπικούς δίσκους διαφόρων τραγουδιστών όπως η Χάρις Αλεξίου, η Δήμητρα Γαλάνη, ο Γιάννης Πάριος, ο Γιάννης Πουλόπουλος, ο Γιώργος Νταλάρας, η Καίτη Χωματά, η Ρένα Κουμιώτη και πολλοί άλλοι.

Τα τραγούδια της συνεργασίας της με τον Σταύρο Κουγιουμτζή ο Μικρός Ναυτίλος τα έχει παρουσιάσει στο πλαίσιο του αφιερώματος στον συνθέτη και θα τα βρείτε εδώ.

Ακολουθεί ένα δείγμα από το έργο που μας άφησε παρακαταθήκη η Σώτια Τσώτου.

Καλή ακρόαση!

____________________________

Πηγές:

1) Για το βιογραφικό: wikipedia και tvxs

2) Για τη φωτογραφία: Δίφωνο

Ντίνος Κατσουρίδης (1927-2011) - R. I. P.

Η φωτογραφία είναι από εδώ

O Nτίνος Kατσουρίδης γεννήθηκε το 1927 στη Λευκωσία της Kύπρου. Στα μέσα της δεκαετίας του '50 ήρθε στην Aθήνα για σπουδές στην Iατρική Σχολή, αλλά βρέθηκε τελικά στην νεοϊδρυθείσα Σχολή Σταυράκου, όπου μπαίνει στο τμήμα σκηνοθετών και μετά από έξι μήνες διδάσκει ως καθηγητής φωτογραφίας. H πρώτη του επαγγελματική ενασχόληση με τον κινηματογράφο είναι ως βοηθός σκηνοθέτη στην ταινία του Γρηγόρη Γρηγορίου Πικρό Ψωμί, ενώ λίγο αργότερα θα κάνει ένα πέρασμα από τον Σπέντζο, ως τεχνικός στο Aμάρτησα για το Παιδί μου. Στη συνέχεια και για τα επόμενα οκτώ χρόνια θα βρεθεί στην Φίνος Φιλμ όπου, ως οπερατέρ και φωτογράφος πλατό, θα δουλέψει σε 21 συνολικά ταινίες και θα συνεργαστεί με τα μεγαλύτερα ονόματα του κινηματογράφου και του θεάτρου εκείνης της εποχής: Tζαβέλλας, Σακελλάριος, Aυλωνίτης, Λογοθετίδης, Σταυρίδης.

Tο 1960 υπογράφει την πρώτη του ταινία ως σκηνοθέτης, μεταφέροντας στον κινηματογράφο το θεατρικό έργο του M. Σκουλούδη Eίμαι Aθώος. Aκολουθεί το Έγκλημα στα Παρασκήνια, μια ταινία στα πρότυπα του φιλμ νουάρ, η οποία προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Kινηματογράφου Θεσσαλονίκης και βραβεύθηκε με το βραβείο φωτογραφίας (Kαρύδης -Φουκς) και το βραβείο β' γυναικείου ρόλου (Zωρζ Σαρρή).

Aκολουθούν, με την ίδια εμπορική επιτυχία Ο Kύριος Πτέραρχος, Tης Kακομοίρας, Oι Aδίστακτοι, ενώ παράλληλα ως διευθυντής φωτογραφίας και μοντέρ συνεργάζεται με τους Γιώργο Tζαβέλλα, Aλέκο Σακελλάριο, Παντελή Bούλγαρη κ.ά.

Mία από τις πιο σημαντικές, αν όχι η σημαντικότερη στιγμή της καριέρας του αποτέλεσε η διετία 1971-72 όταν γύρισε τις ταινίες Tι Έκανες στον Πόλεμο Θανάση; και Θανάση Πάρε το Όπλο σου. Δύο ταινίες ορόσημο για τον εγχώριο κινηματογράφο, μέσα από τις οποίες ο Nτίνος Kατσουρίδης έδωσε ένα σθεναρό μήνυμα αντίδρασης στα μαύρα χρόνια της επταετίας. Παράλληλα, ανέδειξε το ταλέντο ενός από τους πιο σπουδαίους ηθοποιούς του ελληνικού κινηματογράφου, του Θανάση Bέγγου, σ'ένα σπάνιο ρόλο ενός ανθρώπου που από την κακομοιριά και την ηττοπάθεια, εκτοξεύεται στην αξιοπρέπεια και την μαχητικότητα. [Πηγή]

Ο Ντίνος Κατσουρίδης, μία από τις πιο σημαντικές μορφές του ελληνικού κινηματογράφου, άφησε σήμερα την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο Ερυθρός Σταυρός, όπου τον τελευταίο καιρό νοσηλευόταν, καθώς έπασχε από καρκίνο. [Πηγή]

Γιάννης Μαρκόπουλος & Δημήτρης Χριστοδούλου, Ποιος δρόμος είναι ανοιχτός

Τραγούδι: Στέλιος Καζαντζίδης - Μαρινέλα

Από την ταινία του Ντίνου Κατσουρίδη Οι αδίστακτοι (1965)

Αργύρης Κουνάδης (1924 - 2011) - R.I.P.

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1924. Μελέτησε πιάνο με τους Δ. Μαρή και Σ. Φαραντάτο στο Ωδείο Αθηνών (δίπλωμα πιάνου, 1952) ενώ πήρε μαθήματα θεωρητικών και σύνθεσης με τον Γιάννη Α. Παπαϊωάννου στο Ελληνικό Ωδείο (δίπλωμα σύνθεσης, 1956).

Από το 1950 συνεργάστηκε με το Ελληνικό Χορόδραμα της Ραλλούς Μάνου μαζί με τον Μ. Χατζιδάκι και τον Μ. Θεοδωράκη. Το 1951 συνέπραξε με την ΚΟΑ ως σολίστ ενώ παράλληλα συνέθεσε μουσική για το θέατρο και τον κινηματογράφο.

Ήταν από τους πρώτους συνθέτες που έδειξε ενδιαφέρον για το ρεμπέτικο τραγούδι. Το ρεμπέτικο μαζί με τον Στραβίνσκυ και τον Μπάρτοκ έχουν επηρεάσει τα πρώτα του έργα της περιόδου 1949 - 1957. Αργότερα αποκήρυξε τα περισσότερα από τα έργα της περιόδου αυτής.

Με υποτροφίες της ελληνικής και της γερμανικής κυβέρνησης πήγε το 1958 στη Γερμανία, όπου συνέχισε τις σπουδές του στην Ανώτατη Μουσική Σχολή του Φράιμπουργκ. Μελέτησε σύνθεση με τον συνθέτη - παιδαγωγό Wolfgang Fortner και διεύθυνση ορχήστρας με τον Karl Ueter.

Εμβαθύνοντας στο ατονικό, το δωδεκάφθογγο, το σειραϊκό και το αλεατορικό σύστημα, κατέληξε τελικά προς τη λιτότητα -την αυστηρότητα, σχεδόν- του βυζαντινού ήθους, δίνοντας πρωταρχικό ρόλο στον μελοποιημένο λόγο και το δραματικό στοιχείο που μεταφέρονται ακόμη και σε καθαρώς συμφωνικά του έργα. Το Χορικόν (1958) ήταν το πρώτο ελληνικό έργο που παίχτηκε στις εκδηλώσεις της Εταιρείας Σύγχρονης Μουσικής (IGNM - SIMC) στην Κολωνία το 1959 και το πρώτο ελληνικό έργο που παίχτηκε από την Φιλαρμονική του Βερολίνου με διευθυντή ορχήστρας τον W. Fortner (1961).

Το 1963 διορίσθηκε βοηθός του W. Fortner, διευθυντής του ενόργανου συνόλου “Musica Viva” και των προγραμμάτων του Ινστιτούτου Σύγχρονης Μουσικής (που υπάγονταν επίσης στην πανεπιστημιακή έδρα σύνθεσης του Φράιμπουργκ). Το 1972 εκλέχτηκε καθηγητής στην Ανώτατη Μουσική Σχολή του Φράιμπουργκ. Το 1973 το έργο του Ετεροφωνικά Ιδιόμελα επιλέγεται από τον διεθνή διαγωνισμό της IGNM-SIMC.

Οι όπερές του, που συχνά έχουν σαρκαστική διάθεση, έχουν ανεβεί αρκετές φορές σε σημαντικά θέατρα της Γερμανίας (Βόννη, Μπαϊρόιτ, Χαϊδελβέργη, Φράιμπουργκ, Λίμπεκ, κ.α.), στην Λυρική Σκηνή και στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Έργα μουσικής δωματίου για μικρά σύνολα, παίχτηκαν στη Δ. Ευρώπη, Καναδά, ΗΠΑ, Λατ. Αμερική, Ρουμανία, Γιουγκοσλαβία, Πολωνία, Ιαπωνία, Αυστραλία.

Έγραψε επίσης και πολλά τραγούδια, (κύκλοι Εν Αθήναις, Το Ταξίδι), που τραγουδήθηκαν από γνωστούς τραγουδιστές και αγαπήθηκαν πολύ από το κοινό.

Έργα του

Όπερα - σκηνικά έργα

• 1962. Το λαστιχένιο φέρετρο (Der Gummisarg), σε κείμενα Βασίλη Ζιώγα, μονόπρακτο, για σύνολο δωματίου.
• 1969. Τα στοιχειωμένα αναλόγια (Die verhexten Notenstanderl), σε κείμενο Κάρλ Βάλεντιν, για ορχήστρα δωματίου (αναθεώρηση 1991)
• 1974. Τειρεσίας, σε κείμενο του συνθέτη, για μεγάλη ορχήστρα δωματίου
• 1975. Η απόδραση (Der Ausbruch), σε κείμενο του Βάλτερ Γενς, για μεγάλο σύνολο δωματίου (απεσύρθη από το συνθέτη)
• 1978. Το κοντραμπάσο (Die Bassgeige), σε κείμενο του Άντον Τσέχωφ, για “ορχήστρα σαλονιού”, μαγνητοταινία και εννέα κοντραμπάσα
• 1980-'81. Λυσιστράτη του Αριστοφάνη σε γερμανική μετάφραση, για μεγάλη ορχήστρα δωματίου, “αναπαλαίωση” του έργου 1997-'98
• 1982. Αποχαιρετισμός του μέτοικου, σκηνή για έναν άνδρα και πιάνο
• 1983-'84. Ο άνθρωπος με την άμμο (Der Sandman), σε κείμενο του Β.Τ.Α. Χόφμαν, για ορχήστρα δωματίου
• 1987-'88. Ο γυρισμός, σε κείμενο Κ. Τσιτέλη, για ορχήστρα δωματίου
• 1989. Επίλογος Α, σε ποιήματα Μίλτου Σαχτούρη σε γερμανική απόδοση, σκηνή για έναν εκτελεστή - αφηγητή στο κοντραμπάσο, μεικτή χορωδία και μαγνητοταινία
• 1989. Επίλογος Β, σε 10 ποιήματα του Μίλτου Σαχτούρη, σκηνή για βαρύτονο, μικτή χορωδία και σύνολο δωματίου
• 1993. Ευριπίδου Βάκχαι, Λυρικό Δράμα

Φωνητικά έργα

• 1956. Απόσπασμα από το θρήνο της “Αντιγόνης” του Σοφοκλή, για γυναικεία φωνή και πέντε πνευστά όργανα
• 1960. Τρία νυχτερινά από τη Σαπφώ, για γυναικεία φωνή, φλάουτο, τσελέστα, βιμπράφωνο, βιόλα και βιολοντσέλο
• 1966. Ραψωδία σε κείμενα των Μάρκου Αυρηλίου, Νίκου Εγγονόπουλου και Ομήρου “Οδύσσεια”, για μία γυναικεία φωνή και σύνολο δωματίου
• 1975. Το αηδόνι, για υψίφωνο και δέκα ή περισσότερα κοντραμπάσα
• 1979. Εννέα ποιήματα του Μίλτου Σαχτούρη, για βαρύτονο, μεικτή χορωδία, κιθάρα, πιάνο, τρία βιολοντσέλα, δύο κοντραμπάσα και κρουστά
• 1993. Βάκχαι του Ευριπίδη, για χορό γυναικών και ορχήστρα

Ορχηστρικά έργα

• 1953. Συμφωνιέττα
• 1957-58. Πέντε Συνθέσεις
• 1958. Χορικόν
• 1959. Δοκίμιο, για ορχήστρα δωματίου
• 1964. Τρίπτυχον, για φλάουτο και ορχήστρα
• 1967. Ετεροφωνικά Ιδιόμελα
• 1977. Για βιόλα και ορχήστρα δωματίου
• 1985. Για πιάνο και ορχήστρα δωματίου

Μουσική δωματίου

• 1949. Μουσικές στιγμές (Moments Musicaux), για βιολί και πιάνο
• 1956. Σουίτα για δύο πιάνα από το μπαλέτο “Νεκρές Φύσεις”
• 1958. Τρίο για φλάουτο, βιόλα και κιθάρα
• 1958. Ντούο για φλάουτο και πιάνο
• 1961. Κουαρτέτο εγχόρδων
• 1966. Quattro pezzi, για φλάουτο, βιολοντσέλο και πιάνο
• 1970. Ο έχων ώτα ακούειν, ακουέτω, για κουιντέτο πνευστών
• 1970. Μπλουζ (Blues), για φλάουτο και πιάνο ή τσέμπαλο
• 1972. Επιτύμβιον στη μνήμη του Τ.Ε. Άιβις, για ομάδα κρουστών και 13 φλάουτα
• 1991. Προανάκρουσμα σε μια ελεγεία, για βιολοντσέλο και πιάνο

Σόλο

• 1956. Τονικές σπουδές, για πιάνο
• 1957-58. Μικρές σπουδές “modales”, για πιάνο, (αποκηρυγμένο)
• 1958. Πέντε σκίτσα, για φλάουτο σόλο
• 1989. Πέντε μουσικές στιγμές (5 Moments Musicaux), για κιθάρα σόλο

Λόγιο τραγούδι

• 1949-'50. Σχέδια για ένα καλοκαίρι, σε ποίηση Γιώργου Σεφέρη, για φωνή και πιάνο (1. Επιτύμβιο  2. Ανθη της πέτρας  3. Μέσα στις θαλασσινές σπηλιές  4. Επιφάνια 1937  5. Raven  6. Επιτύμβιο)
• 1961. Πέντε ποιήματα του Κωνσταντίνου Καβάφη, για φωνή και πιάνο (1. Εκόμισα εις την τέχνη  2. Θυμήσου, σώμα...  3. Φωνές  4. Επέστρεφε  5. Μακρυά)
• 1983. Πέντε μικρά ποιήματα του Αλέξη Ζακυθηνού, για φωνή και πιάνο
• 1983. Τρία ποιήματα του Richard Wagner, για τενόρο και πιάνο

Χορωδιακά

1962. Επίγραμμα από το ποίημα “Τα Μάτια σου”, του Ούλφ Τόμσον, για μικτή χορωδία

Χορός

1949-'57. Νεκρές Φύσεις, Μαντάμ Ορτάνς, Μικρή πρωινή μουσική, Ηλιογέννητη, Σάπφειρος, Μορφές μιας γυναίκας

Μουσική για τον κινηματογράφο (1952-1962)

• Ο Πύργος των Ιπποτών (1952)
• Ο μπαμπάς εκπαιδεύεται (1953)
• Το Ποντικάκι (1954)
• Τζο ο Τρομερός (1955)
• Η θυσία της μάνας (1956)
• Το κορίτσι με τα μαύρα (1956)
• Κυριακάτικοι ήρωες (1956)
• Της νύχτας τα καμώματα (1957)
• Eroica (1960)
• Αντιγόνη (1961)
• Ο ουρανός (1962)

Ο Αργύρης Κουνάδης έφυγε από κοντά μας χθες βράδυ. Επισήμως δεν έχει ακόμα αναγγελθεί η είδηση του θανάτου του από τα μέσα ενημέρωσης, λόγω της 48ωρης απεργίας τους. Την πληροφορία πήρα από τη σελίδα της κυρίας Πόλυς Χατζημανωλάκη στο facebook.

________________________

 

Πηγή:

Για το βιογραφικό και τη φωτογραφία: Μουσικόραμα

Αργύρης Κουνάδης & Βαγγέλης Γκούφας, Εις μνημόσυνον

Τραγούδι: Ελένη Βιτάλη

Δίσκος: Δεν περισσεύει υπομονή (1973)

Κώστας Μπαλάφας (1920 - 2011) - R. I. P.

Τα ξημερώματα της Κυριακής που μας πέρασε έσβησε ο Κώστας Μπαλάφας, ένας από τους σημαντικότερους φωτογράφους μας. Μαζί με τον Σπύρο Μελετζή και τον Τάκη Τλούπα αποτέλεσαν την «Αγία Τριάδα της ελληνικής φωτογραφίας».

Γεννημένος στο ορεινό χωριό Κυψέλη της Άρτας από τον Γιώργο και την Αρχοντούλα, φτωχούς αγρότες, ήδη από την ηλικία των έντεκα ετών κατεβαίνει στην Αθήνα και ρίχνεται στη βιοπάλη παρακολουθώντας παράλληλα και το νυχτερινό σχολείο. Το 1936 πηγαίνει για σπουδές στη Γαλακτοκομική Σχολή Ιωαννίνων, απ' όπου αποφοιτά μετά από δύο χρόνια και πηγαίνει για στην Ιταλία για περαιτέρω σπουδές γαλακτοκομίας. Επιστρέφει το 1939 και διορίζεται έκτακτος υπάλληλος στη Γαλακτοκομική Σχολή, όπου τον βρίσκει ο πόλεμος και η κατοχή.

Η πρώτη επαφή του με τη φωτογραφία και τη φωτογραφική μηχανή γίνεται στα δεκατρία του χρόνια, όταν συνοδεύει το αφεντικό του στην ξενάγηση που κάνει ο τελευταίος στους συγγενείς του από την Αμερική. Βλέπει τότε τη μικρή και απλή φωτογραφική μηχανή Μπράουν της Κόντακ και κάνει τις πρώτες του λήψεις, που δεν είναι παρά οι φωτογραφίες της οικογένειας στο αττικό τοπίο της Πάρνηθας. Τούτη η εμπειρία τον μαγεύει και η απόκτηση μιας ολόδικής του φωτογραφικής μηχανής γίνεται όνειρο ζωής.

Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στα Ιωάννινα πουλάει το ρολόι του προκειμένου να συμπληρώσει το ποσό και ν' αποκτήσει μια Τζούνιορ Κόντακ, την οποία αντικαθιστά με μία Ρόμποτ στην Ιταλία και παράλληλα μαθητεύει πλάι σ' έναν φίλο του υπάλληλο φωτογραφείου που του διδάσκει τα μυστικά του σκοτεινού θαλάμου. Κι είναι αυτή η μηχανή που θα χρησιμοποιήσει για ν' αποθανατίσει την πορεία του ελληνικού στρατού προς το αλβανικό μέτωπο, την Κατοχή και τον ένοπλο αγώνα του ΕΛΑΣ στην Ήπειρο.

Με την τέχνη του ο Κώστας Μπαλάφας κατόρθωσε να αποτυπώσει σκηνές μιας δύσκολης ζωής σε μια δεινοπαθούσα Ελλάδα με πρωταγωνιστές ανθρώπους του μόχθου, του πόνου και του κατατρεγμού, οι οποίοι διατηρώντας την αγνότητα, την περηφάνια και την αξιοπρέπειά τους πάλεψαν με δύναμη και πείσμα να την ξαναστήσουν στα πόδια της. Τον μαγνήτιζε το πρόσωπο και το βλέμμα των ανθρώπων γιατί πάνω τους καταγράφονται ανεξίτηλα όλα όσα περνάει κανείς. «Τους αγάπησα, τους είδα πρώτα, μίλησα μαζί τους, είδα τα προβλήματά τους, και γι' αυτό ακριβώς δίνουν αυτή τη συγκίνηση οι φωτογραφίες. Πριν πατήσω το κουμπί γνωρίζω τον κόσμο, ζω μαζί του. Έκατσα με τους βοσκούς, κοιμήθηκα μαζί τους απάνω στα βουνά και είδα όλα τους τα προβλήματα. Έπειτα είμαι κι εγώ γόνος αγροτών, ξέρω τα προβλήματά τους. Αλλά και γενικά, όλοι οι άνθρωποι οι μεροκαματιάρηδες με συγκινούν ιδιαίτερα» [1], λέει σε συνέντευξή του. Και παρακάτω, σε ερώτηση της δημοσιογράφου σχετικά με τη χρήση του ασπρόμαυρου φιλμ και των νέων τεχνολογιών θα πει: «Δεν υπήρχε χρώμα τότε. Αλλά το χρώμα δεν το συμπαθώ και σήμερα. Προκειμένου να δώσεις καθαρή την αλήθεια, μόνο η ασπρόμαυρη φωτογραφία έχει τη δυναμικότητα. Πολλές φορές λέω στα παιδιά, στη Leica που διδάσκω, να μην ταλανίζονται πολύ με τα εργαλεία, αν θα είναι κι εκείνο και το άλλο. Το περισσότερο, το σημαντικότερο είναι να διαβάσουν ποίηση, να διαβάσουν λογοτεχνία, να μπορέσουν να σχηματίσουν ιδεατές εικόνες στο μυαλό τους. Τότε θα δούνε αυτά που τους περνούν απαρατήρητα σήμερα με άλλο μάτι, θα τα δουν με τα μάτια της ψυχής τους και θα τα δώσουν διαφορετικά [...] Εγώ είχα τις πιο απλές μηχανές, έναν φακό, πίσω το φιλμ. Έτσι μπορώ να κάνω ό,τι θέλω, γιατί μ' αυτές τις ηλεκτρονικές κάνει περισσότερο το μηχάνημα και όχι εσύ. Αν δεν μεταφέρεις συγκίνηση δεν κάνεις τίποτα. Χωρίς συγκίνηση δεν υπάρχει καλλιτεχνικό αποτέλεσμα». [2]

Παρακολουθήστε από το Ψηφιακό Αρχείο της ΕΡΤ και τη σειρά ντοκιμαντέρ με τίτλο «Η Ιστορία των χρόνων μου» ένα επεισόδιο αφιερωμένο στον Κώστα Μπαλάφα. (Διάρκεια: 30 λεπτά)

Συντελεστές:

Σενάριο - σκηνοθεσία: Κώστας Μαχαίρας

Διεύθυνση παραγωγής: Θάνος Λαμπρόπουλος & Φάνης Καραγιώργος

Δημοσιογραφική έρευνα: Κώστας Αλεξάνδρου

Έρευνα αρχείων: Κώστας Μαχαίρας & Αντώνης Μποσκοΐτης

Μοντάζ: Απόστολος Καρακάσης

Μουσική: Γιώργος Παπαδάκης

Φωτογραφία: Γιάννης Βαρβαρίγος

Παραγωγός: Θάνος Λαμπρόπουλος

_________________________________


ΠΗΓΕΣ:
 Για τη φωτογραφία και [1]:  Ελευθεροτυπία
[2]: Digital Photography (forum)      

Μιχάλης Κακογιάννης (11/06/1921 - 25/07/2011) - R. I. P.

Έφυγε από κοντά μας τις πρώτες πρωινές ώρες ο μεγάλος Ελληνοκύπριος σκηνοθέτης Μιχάλης Κακογιάννης.

Γεννήθηκε στη Λεμεσό της Κύπρου στις 11 Ιουνίου του 1921. Σπούδασε Νομική, Δραματικές τέχνες και σκηνοθεσία στο Λονδίνο. Ξεκίνησε την καριέρα του το 1947 στο Θέατρο της Αγγλίας ως ηθοποιός, όμως τελικά τον κέρδισε η σκηνοθεσία. Το 1953 ήρθε στην Ελλάδα, όπου το 1954 με την ταινία του «Κυριακάτικο ξύπνημα» άρχισε τη μεγάλη διεθνή σκηνοθετική του καριέρα. Έως το 2005 σκηνοθέτησε 15 ταινίες, 36 θεατρικά έργα και 7 όπερες στην Ελλάδα, τις Η.Π.Α. και την Ευρώπη.

Εκτός από το σημαντικό σκηνοθετικό του έργο ο Μιχάλης Κακογιάννης άφησε πίσω του και πολλά σενάρια καθώς και μεταφράσεις στα ελληνικά και τα αγγλικά γνωστών θεατρικών έργων. Ακόμα και το ελληνικό τραγούδι τού χρωστάει τους στίχους δύο πολύ γνωστών και αγαπημένων τραγουδιών: «Αγάπη που 'γινες δίκοπο μαχαίρι» και «Εφτά τραγούδια θα σου πω», σε μουσική Μάνου Χατζιδάκι κι ερμηνεία Μελίνας Μερκούρη και Βούλας Ζουμπουλάκη αντίστοιχα, από την ταινία του «Στέλλα» (1955).

Οραματίστηκε τον νυχτερινό φωτισμό των μνημείων της Ακρόπολης και για το σκοπό αυτό ίδρυσε τον σύλλογο «Οι Φίλοι της Αθήνας», ανέθεσε την υλοποίηση του έργου στον διάσημο γάλλο φωτιστή Pierre Bideau και ανέλαβε τη χρηματοδότηση των απαραίτητων μελετών.

Το 2004, ίδρυσε το κοινωφελές ίδρυμα με την επωνυμία «Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης», που σκοπό έχει τη μελέτη, υποστήριξη και διάδοση των τεχνών του κινηματογράφου και του θεάτρου αλλά και την καταγραφή και διάδοση των δημιουργημάτων των τεχνών αυτών. Το 2009, ξεκίνησε η λειτουργία του Πολιτιστικού Κέντρου του ιδρύματος (Πειραιώς 206, Ταύρος).

Για το συνολικό έργο και την προσφορά του ο Μιχάλης Κακογιάννης τιμήθηκε με πολλές διακρίσεις στην Ελλάδα, την Κύπρο και το εξωτερικό.

Καλό σου ταξίδι, Μιχάλη Κακογιάννη! Σ' ευχαριστούμε για όσα με το έργο σου μας πρόσφερες και με το ήθος σου μας δίδαξες. Δεν ξεχνάμε πως παρέμεινες πεισματικά προσηλωμένος στην ποιότητα γυρίζοντας την πλάτη σε μια χολιγουντιανού τύπου καριέρα.

Το κορίτσι με τα μαύρα (1956)

Είδος: Δραματική

Παραγωγή: Ερμής Φιλμ

Διάρκεια: 101

Σενάριο / Σκηνοθεσία: Μιχάλης Κακογιάννης

Μουσική / Μουσική επιμέλεια: Αργύρης Κουνάδης

Φωτογραφία: Ουώλτερ Λάσσαλυ

Διεύθυνση παραγωγής: Άνις Νόχρα

Παίζουν:  
Έλλη Λαμπέτη
Δημήτρης Χορν
Γιώργος Φούντας
Ελένη Ζαφειρίου
Στέφανος Στρατηγός 
Νότης Περγιάλης 
Ανέστης Βλάχος
Θανάσης Βέγγος 
Νίκος Φέρμας

______________________

ΠΗΓΕΣ:

- Η φωτογραφία και οι πληροφορίες για τη ζωή και το έργο του σκηνοθέτη είναι από τον ιστότοπο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη.

- Οι πληροφορίες για την ταινία είναι από εδώ.

Γιάννης Βαρβέρης (1955 - 2011) - R. I. P.

Γιάννης Βαρβέρης, Το γράμμα

Στην τσέπη του παλτού σου
παλιό σουσάμι
φλούδα φυστικιών
και το τσαλακωμένο γράμμα μου.
Ξύπνησαν λέξεις
φράσεις ανακλαδίστηκαν
έτριξα μήνες εκεί μέσα
μέρες του κρύου
νύχτες απ' την κρεμάστρα μέσα στη σιωπή
μήπως ακούσεις
άλλαξα στίξη αμβλύνοντας υπαινιγμούς
κόπηκα ράφτηκα εν αγνοία σου
κατά τις πιθανές σου επιθυμίες.
Μα τώρα πια που μπαίνει το καλοκαιράκι
κι είναι σαφείς οι προοπτικές του μέλλοντός μας
αντί να γκρεμοτσακιστώ πηδώντας
ή αντί να με ξεγράψεις
στέλνοντας το παλτό σου στο καθαριστήριο
θα σφίξω θα μαζέψω
σε σουσάμι ή φλούδι
κι απ' τις γραφές θα γραπωθώ για πάντα.

Κάποτε θα μ' αγγίξουνε τα δάχτυλά σου.

Από τη συλλογή Αναπήρων πολέμου (1982)

Πηγή: Translatum 

Θανάσης Βέγγος (1927-2011) - R. I. P.

Η εικόνα είναι από εδώ

Έναν ακόμα δικό μας άνθρωπο αποχαιρετήσαμε σήμερα. Εκείνον που μας χάρισε αμέτρητες στιγμές τρανταχτού γέλιου μα και έντονης συγκίνησης, τον "καλό μας άνθρωπο" Θανάση Βέγγο.

Σύγχρονη εκδοχή του Καραγκιόζη τον χαρακτήρισε ο Ευγένιος Σπαθάρης και δεν έκανε καθόλου λάθος μια και οι χαρακτήρες που ενσάρκωσε ο Θανάσης Βέγγος φέρουν τα γνωρίσματα του απλού ανθρώπου που πονά, αγωνίζεται, αδικείται, συχνά περιφρονείται, όμως διατηρεί στο ακέραιο την περηφάνια, την αξιοπρέπεια, το φιλότιμο κι εν τέλει την αθωότητα και την ηθική ανωτερότητά του.

Σ' ευχαριστούμε, καλέ μας Θανάση. Καλό σου ταξίδι! Θα σε θυμόμαστε πάντα με την ίδια αγάπη.

Απόσπασμα από τη σπονδυλωτή ταινία Όλα είναι δρόμος (1998) του Παντελή Βούλγαρη, από όπου βλέπουμε τη δεύτερη ιστορία που αφηγείται η ταινία με τίτλο Η τελευταία νανόχηνα. 

Απόσπασμα από την ταινία Ψυχή βαθιά (2009) του Παντελή Βούλγαρη.

Νίκος Παπάζογλου (1948 - 2011) - R. I. P.

Με «βαριά βαλίτσα» γεμάτη με την αγάπη όλων μας που συγκινηθήκαμε από τα τραγούδια του και τον τρόπο που τα είπε, έφυγε τη βροχερή ετούτη Κυριακή με «ένα εισιτήριο χωρίς επιστροφή» ο Νίκος Παπάζογλου.

Καλό του ταξίδι!

Βαριά βαλίτσα

Μουσική: Νίκος Παπάζογλου
Στίχοι: Τάκης Σιμώτας
Τραγούδι: Νίκος Παπάζογλου
Δίσκος: Σύνεργα (1990)


Βαριά βαλίτσα σού 'κοψε το χέρι
και φορτωμένη γέρνεις ως τη γη
μα πιο πολύ στην τσέπη σου βαραίνει
ένα εισιτήριο χωρίς επιστροφή

Φουρτουνιασμένο πέλαγο
κι εμείς τρύπια καράβια
κι ως μοναξιά ο θάνατος
κάνει νερά στ' αμπάρια

Παραπατώντας σαν την πεταλούδα
τρέχεις για να προλάβεις ν' ανεβείς
δάκρυα στα μάτια και το φιλί του Ιούδα
όταν γυρίσεις απ' τη σκάλα να με δεις

Αεροδρόμια, σταθμοί
πολύβουα λιμάνια
ξερά χωρίς γλυκό νερό
του χωρισμού ποτάμια


___________________

Πηγές:
για την είδηση: εδώ
για την φωτογραφία: εδώ

Ιάκωβος Καμπανέλλης (1922 - 2011) - R. I. P.

Έφυγε από τη ζωή ο Ιάκωβος Καμπανέλλης

Ο μεγάλος μας θεατρικός συγγραφέας έφυγε σήμερα από τη ζωή στα 89 του χρόνια. Εδώ και σχεδόν δύο μήνες νοσηλευόταν στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του νοσοκομείου «Μητέρα». Έπασχε από νεφρική ανεπάρκεια και η υγεία του, μετά από αιμοκάθαρση, παρουσίασε επιπλοκές που είχαν μοιραία κατάληξη.

Γεννήθηκε στην Νάξο το 1922. Το 1942 τον συνέλαβαν οι Γερμανοί και τον έστειλαν στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως του Μαουτχάουζεν, όπου παρέμεινε έως την απελευθέρωση του στρατοπέδου από τις συμμαχικές δυνάμεις στις 5 Μαΐου 1945.

Άρχισε να ασχολείται με το θέατρο, μετά από την επαφή του με το Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν το 1945. Το πρώτο του θεατρικό έργο ήταν «Ο χορός πάνω στα στάχυα», που παρουσιάστηκε το 1950. Άλλα πολύ γνωστά του έργα είναι: «Η αυλή των θαυμάτων», «Παραμύθι χωρίς όνομα», «Η γειτονιά των αγγέλων», «Το μεγάλο μας τσίρκο».

Έγραψε ακόμη σενάρια για κινηματογραφικές ταινίες, όπως η «Στέλλα», ο «Δράκος» και τα «Κορίτσια στον ήλιο» που σκηνοθέτησαν αντίστοιχα ο Μιχάλης Κακογιάννης, ο Νίκος Κούνδουρος και ο Βασίλης Γεωργιάδης.

Συνεργάστηκε με τον Μάνο Χατζιδάκι και τον Μίκη Θεοδωράκη ως στιχουργός στα έργα τους «Παραμύθι χωρίς όνομα» και «Μαουτχάουζεν».

Τέλος, ασχολήθηκε και με τη δημοσιογραφία και συνεργάστηκε με τις εφημερίδες «Ελευθερία», «Ανένδοτος» και «Τα Νέα».

Καλό του ταξίδι!

_______________

Πηγές:
Ελευθεροτυπία
in.gr 

Elizabeth Taylor (1932 - 2011) - R. I. P.

Απόσπασμα από την κινηματογραφική μεταφορά του θεατρικού έργου του Edward Albee «Who's afraid of Virginia Woolf?» (1966) σε σκηνοθεσία Mike Nichols και σενάριο Ernest Lehman. Ήταν ο ρόλος που της χάρισε το δεύτερο Oscar καλύτερου γυναικείου Α΄ ρόλου. 

Ιάκωβος Καμπανέλλης - R. I. P.

Φτωχότερα είναι τα ελληνικά γράμματα από το πρωί του Σαββάτου... (διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου εδώ)

[Αναδημοσίευση από την ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Τα Νέα]

Τραγούδι της σημαίας (από το Παραμύθι χωρίς όνομα)

Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Στίχοι: Ιάκωβος Καμπανέλλης
Τραγούδι: Λάκης Παππάς
Δίσκος: Μάνος Χατζιδάκις, Ματωμένος γάμος - Παραμύθι χωρίς όνομα (1965) 

Τώρα σημαία μου το αίμα

και λάβαρο η λαβωματιά

ρίξε μου το στερνό σου βλέμμα

αίμα στην άδεια μου καρδιά

Όχι, ποτέ μου δεν σε δίνω

στρατιώτη μου, στην ξενιτιά

τραγούδι και χορό εγώ στήνω

για σε στην ακροποταμιά

Τάκης Βαρβιτσιώτης (1916 - 2011) - R. I. P.

Ο Τάκης Βαρβιτσιώτης «έφυγε» σε ηλικία 96 ετών, όντας ένας από τους τελευταίους εκπροσώπους της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη (1916) όπου και σπούδασε στη Νομική Σχολή του ΑΠΘ. Υπήρξε πολυγραφότατος κινούμενος στο πεδίο της ποίησης, της μετάφρασης και του δοκιμίου.

Η λογοτεχνική διαδρομή του ξεκίνησε με τη δημοσίευση ποιημάτων στο περιοδικό «Μακεδονικές Ημέρες». Η πρώτη ποιητική συλλογή του («Φύλλα ύπνου») εκδόθηκε το 1949. Το ποιητικό στίγμα του Τάκη Βαρβιτσιώτη, όπως διαμορφώθηκε τα επόμενα χρόνια και εκφράστηκε μέσα από τα ποιήματα και τα γραπτά του, αποτυπώνει με τρόπο λυρικό τις υπαρξιακές αναζητήσεις του σύγχρονου ανθρώπου, το στοιχείο του ονείρου, τη μέθεξη και τη μεταφυσική πίστη στην αγνότητα.

Ως μεταφραστής ασχολήθηκε με ποιητές που τον απασχόλησαν και τον συγκίνησαν στη δική του ποιητική δημιουργία, όπως οι Μαλαρμέ, Λόρκα, Νερούντα, Μποσκέ, Αλμπέρτι.

Το έργο του έχει μεταφραστεί σε αρκετές γλώσσες και έχει τιμηθεί εντός κι εκτός Ελλάδας. Μεταξύ άλλων, έλαβε το Βραβείο της Ομάδας των Δώδεκα, το Κρατικό Βραβείο Ποίησης, το Βραβείο Ποίησης του Ιδρύματος Ουράνη, ενώ το 1998 εξελέγη αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και το 1999 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Όπως ανακοινώθηκε, η κηδεία του ορίστηκε την Τετάρτη 2 Φεβρουαρίου (Αγία Σοφία Θεσσαλονίκης, 10 π.μ.). [πηγή]

Ομορφιά δίχως πρόσωπο

Σ' εσένα που ήρθες
Απ' έναν κόσμο που δεν γνωρίζω
(Μοναδικό άσυλο της λησμονιάς)

Που ο άνεμος σμιλεύει
Στοχαστικά την κατατομή σου

Κι ο χρόνος απομακρύνεται
Τρομαγμένος
Δίχως ν' αγγίζει την όψη σου

Σ' εσένα που είσαι
Ένα κομμάτι νύχτας
Μες στη μοναξιά του κόσμου
Σχεδιάζοντας μεθυσμένα αστέρια
Και πετάγματα πουλιών

Αδιαπέραστη ιδεατή
Λυπημένη
Σαν ένα σύννεφο που βουλιάζει στα έλη

Φάντασμα της ομίχλης
Που σιγοπερπατεί

Τρέχω χαρούμενος
Να σε προϋπαντήσω

Να σε ξαναγεννήσω
Κάτω απ' τον ήλιο
Πιο αληθινή.

Από τη συλλογή Το πέπλο και το χαμόγελο (1963)

___________________

Πηγές: 

Η φωτογραφία του ποιητή είναι από εδώ

Το ποίημα είναι από την ανθολογία θεσσαλονικιώτικης ποίησης του Translatum.

John Barry - R. I. P.

Πέθανε σήμερα σε ηλικία 77 ετών από καρδιακή προσβολή ο βρετανός μουσικοσυνθέτης John Barry.

Συνέθεσε τη μουσική πολλών κινηματογραφικών ταινιών και βραβεύτηκε με πέντε Όσκαρ και τέσσερα Γκράμι. Μερικές ταινίες που φέρουν τη μουσική σφραγίδα του είναι:

• From Russia with Love (1963)
• Goldfinger (1964)
• Diamonds Are Forever (1971)
• A View to a Kill (1985)
• Out of Africa (1986)
• Dances with Wolves (1991)

Τελευταία δουλειά του στον κινηματογράφο είναι η μουσική για την ταινία Enigma (2001).

Πηγές:
in.gr
wikipedia
Η φωτογραφία του συνθέτη είναι από εδώ.

Ακούμε μουσικά θέματα από το soundtrack της ταινίας Out of Africa (Πέρα από την Αφρική), για την οποία απέσπασε το Όσκαρ καλύτερης μουσικής το 1986.