Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΧΡΗΣΤΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΧΡΗΣΤΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 8 Δεκεμβρίου 2011

Η χοντρομπαλού / Σταύρος Ξαρχάκος - Νίκος Γκάτσος




Η χοντρομπαλού

Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Χρήστος Κωνσταντίνου
Ερμηνεία: Σταύρος Ξαρχάκος & Δέσπω Διαμαντίδου
Δίσκος: Τα κατά Μάρκον (1991)


Μια Κυριακή στην Κοκκινιά
στην παιδική μου γειτονιά
είδα μια γριά χοντρομπαλού
που ο νους της έτρεχε αλλού.

Την κοίταξα με κοίταξε
σαν κουκουβάγια σε μπαξέ
και μου 'πε με φωνή θολή
που μάνα θύμιζε τρελή:

«Σε χώμα φύτρωσα ζεστό
αιώνες πριν απ' το Χριστό.
Ζούσα καλά κι ευχάριστα
κι έπαιρνα μόνο άριστα.

Μα σαν προχώρησε ο καιρός
έγινε ο κόσμος μοχθηρός
και με βατέψανε που λες
αράδα βάρβαρες φυλές.

Σελτζούκοι Σλάβοι Ενετοί
λες κι ήταν όλοι τους βαλτοί.
Τότε κατάλαβα γιατί
καμένο ήμουνα χαρτί
δίχως χαρά δίχως γιορτή.

Σιγά σιγά και ταπεινά
μ' αγώνες και με βάσανα
καινούρια έβγαλα φτερά
μα ήρθαν τα χειρότερα.

Είδα τα ίδια μου παιδιά
να δίνουν σ' άλλους τα κλειδιά
και με χιλιάδες ψέματα
με προδοσίες κι αίματα
να μου σπαράζουν την καρδιά.

Γι' αυτό μια νύχτα σκοτεινή
θ' ανέβω στην Καισαριανή
με κουρασμένα βήματα
να κλάψω για τα θύματα
στ' αραχνιασμένα μνήματα.

Κι εκεί ψηλά στον Υμηττό
αντίκρυ στο Λυκαβηττό
μικρό κεράκι θα κρατώ
να φέγγει χρόνους εκατό».


Σάββατο 5 Σεπτεμβρίου 2009

Ξένος / Χρήστος Κωνσταντίνου & Δημήτρης Αποστολάκης



Ξένος

Μουσική: Χρήστος Κωνσταντίνου
Στίχοι: Δημήτρης Αποστολάκης
Τραγούδι: Χρήστος Κωνσταντίνου - Μαρία Κώτη
Δίσκος: Κάνω τη ρίζα μου φτερό (2008)


Μια φυλακή ο κόσμος γύρω
τη σιδερόπορτα ν' ανοίξεις μια στιγμή
και θα σε χρίσουν οι στεναγμοί
λάδι και μύρο

Η μοναξιά βαριά μολύβι
φέρε στο τάσι τ' ασημένιο το νερό
ξόρκι να κάμω για τον καιρό
να μη σε θλίβει

Ξένος κι εσύ όπως κι οι άλλοι
κι όμως πατρίδα σου των ξένων οι καρδιές
λες μεγαλώσαν οι βραδιές
χειμώνας πάλι

Τρέχεις να μπεις στ' ανθρωπομάνι
να ξεχαστείς μέσα στου κόσμου τη βουή
αφού βαθιά σου και οι θεοί
έχουν πεθάνει

Η χαραυγή πέφτει σαν δάκρυ
και σαν κορίτσι που 'χει ξέπλεκα μαλλιά
κι εσύ παλεύεις μες στα παλιά
να βρεις μιαν άκρη

Δάκρυ θολό σαν πρωτοβρόχι
προχτές σε ρώτησαν στο δρόμο δυο παιδιά
αγάπη αν είχες μες στην καρδιά
και είπες «όχι»


Για όσους ένιωσαν έτσι κάποια στιγμή της ζωής τους.