Τάκης Βαρβιτσιώτης, Μονάχα με την ποίηση

Frédéric Chopin, Piano Concerto Nº 2 Op. 21 in F minor (1829) | (II) Larghetto
London Symphony Orchestra / Διεύθυνση: André Previn
Σολίστ: Arthur Rubinstein


Μονάχα με την ποίηση

στον Στέλιο Αρτεμάκη

Μονάχα με την ποίηση
Δε θα χαθούν ποτέ
Τα μεγάλα ιστιοφόρα της αυγής
Ούτε τα φώτα ούτε η χαρά
Ούτε τα δέντρα ούτε η νύχτα

Μονάχα με την ποίηση
Θα ’μαστε ακόμα ικανοί
Να βλέπουμε και ν’ αγαπούμε
Να ονομάζουμε τα πράγματα
Με τις πιο καθημερινές λέξεις
Να λέμε το ψωμί ψωμί τη σκάφη σκάφη
Και μ’ ένα βλέμμα να οδηγούμαστε
Σε μιαν αλήθεια οριστική

Μονάχα με την ποίηση
Θα μεγαλώσουνε τα στάχυα
Και τα στήθη των κοριτσιών
Το ποτάμι θ’ απομείνει ποτάμι
Η θάλασσα θάλασσα
Κι ο ουρανός ουρανός

Μονάχα με την ποίηση
Θ’ ανακαλύψουμε ξανά τ’ αστέρια
Μέσα στις καπνοδόχες
Κι όλη τη θλίψη που ενδημεί
Στο βάθος των ματιών
Και θα μπορέσουμε να ξαναβρούμε
Το γενέθλιο χωριό μας
Παραχωμένο μες στα χιόνια

Μονάχα με την ποίηση
Θ’ ανακαλύψουμε ξανά τον έρωτα
Και πατώντας από κλωνί σε κλωνί
Κι από ελπίδα σ’ ελπίδα
Θα εγκαθιδρύσουμε
Την αγνή βασιλεία των φτερών

Από τη συλλογή Καλειδοσκόπιο (1983) του Τάκη Βαρβιτσιώτη

Πηγή: συγκεντρωτική έκδοση Τάκης Βαρβιτσιώτης, Ποιήματα 1941-2002 (2003)

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τάκης Βαρβιτσιώτης

Τάκης Βαρβιτσιώτης (1916 - 2011) - R. I. P.

Ο Τάκης Βαρβιτσιώτης «έφυγε» σε ηλικία 96 ετών, όντας ένας από τους τελευταίους εκπροσώπους της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη (1916) όπου και σπούδασε στη Νομική Σχολή του ΑΠΘ. Υπήρξε πολυγραφότατος κινούμενος στο πεδίο της ποίησης, της μετάφρασης και του δοκιμίου.

Η λογοτεχνική διαδρομή του ξεκίνησε με τη δημοσίευση ποιημάτων στο περιοδικό «Μακεδονικές Ημέρες». Η πρώτη ποιητική συλλογή του («Φύλλα ύπνου») εκδόθηκε το 1949. Το ποιητικό στίγμα του Τάκη Βαρβιτσιώτη, όπως διαμορφώθηκε τα επόμενα χρόνια και εκφράστηκε μέσα από τα ποιήματα και τα γραπτά του, αποτυπώνει με τρόπο λυρικό τις υπαρξιακές αναζητήσεις του σύγχρονου ανθρώπου, το στοιχείο του ονείρου, τη μέθεξη και τη μεταφυσική πίστη στην αγνότητα.

Ως μεταφραστής ασχολήθηκε με ποιητές που τον απασχόλησαν και τον συγκίνησαν στη δική του ποιητική δημιουργία, όπως οι Μαλαρμέ, Λόρκα, Νερούντα, Μποσκέ, Αλμπέρτι.

Το έργο του έχει μεταφραστεί σε αρκετές γλώσσες και έχει τιμηθεί εντός κι εκτός Ελλάδας. Μεταξύ άλλων, έλαβε το Βραβείο της Ομάδας των Δώδεκα, το Κρατικό Βραβείο Ποίησης, το Βραβείο Ποίησης του Ιδρύματος Ουράνη, ενώ το 1998 εξελέγη αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και το 1999 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Όπως ανακοινώθηκε, η κηδεία του ορίστηκε την Τετάρτη 2 Φεβρουαρίου (Αγία Σοφία Θεσσαλονίκης, 10 π.μ.). [πηγή]

Ομορφιά δίχως πρόσωπο

Σ' εσένα που ήρθες
Απ' έναν κόσμο που δεν γνωρίζω
(Μοναδικό άσυλο της λησμονιάς)

Που ο άνεμος σμιλεύει
Στοχαστικά την κατατομή σου

Κι ο χρόνος απομακρύνεται
Τρομαγμένος
Δίχως ν' αγγίζει την όψη σου

Σ' εσένα που είσαι
Ένα κομμάτι νύχτας
Μες στη μοναξιά του κόσμου
Σχεδιάζοντας μεθυσμένα αστέρια
Και πετάγματα πουλιών

Αδιαπέραστη ιδεατή
Λυπημένη
Σαν ένα σύννεφο που βουλιάζει στα έλη

Φάντασμα της ομίχλης
Που σιγοπερπατεί

Τρέχω χαρούμενος
Να σε προϋπαντήσω

Να σε ξαναγεννήσω
Κάτω απ' τον ήλιο
Πιο αληθινή.

Από τη συλλογή Το πέπλο και το χαμόγελο (1963)

___________________

Πηγές: 

Η φωτογραφία του ποιητή είναι από εδώ

Το ποίημα είναι από την ανθολογία θεσσαλονικιώτικης ποίησης του Translatum.