Γιώτα Αργυροπούλου (2/8/1960 – 19/7/2018) – R.I.P.

Έφυγε από τη ζωή η Μεσσήνια ποιήτρια Γιώτα Αργυροπούλου.



Μετακομίζω στα όνειρα τις νύχτες.
Στα όνειρά μου κυλούν νερά
τοπία φτερά
κυλούν απαρηγόρητα.

Και το χωριό μου
ολοένα μετακομίζει
μετακομίζει στον ουρανό
κι όσοι προλάβαν στην Αθήνα.

Και τα νερά κυλούν
απαρηγόρητα
στον ύπνο μου
στο ασφοδελό χωριό μου.

(Από την ενότητα Στην αγκαλιά τους στερεώθηκα στον κόσμο της συλλογής Νερά απαρηγόρητα)


Απαρηγόρητα κυλούν σήμερα τα νερά στο χωριό σου, στη Μεσσηνία και στο χωριό της ποίησης, Γιώτα Αργυροπούλου.


___________________

Πηγές:

α) Για το ποίημα: Γιώτα Αργυροπούλου, Νερά απαρηγόρητα, Β΄ έκδοση, Πλανόδιον, Αθήνα 2009
β) Για τη φωτογραφία: προφίλ της ποιήτριας στο facebook

Γιώτα Αργυροπούλου, Κυριακή

Mary Cassatt, Child in a Straw Hat (περ. 1886)

Κυριακή


Ι.


Την Κυριακή στην εκκλησία με τα καλά μου.
Ραμμένο φουστανάκι
— στην πρώτη πρόβα πιο δειλή, μετά να ξεθαρρεύω.
Το ύφασμα γινότανε πιγιέτες
εκεί στη χειροποίητη ζωή.


Την Κυριακή στην εκκλησία με τα καλά μου
ύστερα να μη θέλω να τα βγάλω.
Θα τέλειωνε λες η Κυριακή,
θα ανόστευε και το παιχνίδι
άμα φορούσα τα παλιά.
Η μάνα όμως να επιμένει
«να βγάλεις το καλό σου το φουστάνι να μην πλένω»
και 'γω να λέω «θα προσέχω»
εκεί στη χειροποίητη ζωή.


Ετοιματζίδικη ζωή
φοράω κάθε μέρα τα καλά μου.



ΙΙ.


Φοράω κάθε μέρα τα καλά μου στη δουλειά μου.
Πάει χρόνια που διορίστηκα σε μια στενοχωρία.
Δάσκαλε τι μ' έθελγες σε τούτο το ευ ζην;
Βουίζει τώρα
ζην ζην ζην
ασίγαστο μελίσσι η καρδιά μου.
Η καρδιά μου δίψασε η καρδιά μου αρρώστησε.
Στη χειροποίητη ζωή θα σμηνουργήσει.
Να ανθοφορεί ο λόγγος το σπάρτο και το σφάλαχτρο.
Να 'ναι η βδομάδα Κυριακή.
Θα μέλπει ο πετροκότσυφας
βου γα δη κε με πεταστές.
Το ζην
θα αντιφωνεί θριαμβικά η καρδιά μου,
γλώσσα περισπώμενη
των μελισσών και των πουλιών
και των αγγέλων.


Από τη συλλογή Νερά απαρηγόρητα (2004)


___________________

Σημείωση: πεταστές: για τη σημασία της λέξης δείτε εδώ.

Πηγές:
- Για το ποίημα: Γιώτα Αργυροπούλου, Νερά απαρηγόρητα, εκδ. Πλανόδιον, Αθήνα 2009
- Για την εικόνα: εδώ

Γιώτα Αργυροπούλου, Στη μέσα Μάνη

Στη μέσα Μάνη

Στην αποσκιαδερή τη μέσα Μάνη
εκεί που θάλλουν μόνο οι πέτρες και τα βότανα
εφύτρωσε η ζωή της
σκληρή όσο η πέτρα
πικρή σαν άγριο βότανο.

Απ' το χωριό της έφευγε αξημέρωτα στα άνυδρα βουνά
στο χνούδι των βοσκότοπων.
Το σούρουπο τα παιδιά ξεχνιόντουσαν στο καλντερίμι παίζοντας
κι άκουγαν στο πλακόστρωτο τα πέταλα του αλόγου της.
Καβάλα στη φοράδα της, σκοτάδι τυλιγμένη,
ολημερίς φρυγμένη στην ερημιά
μαλάκωνε, τα μάλωνε.
Νύχτωσε, πάτε σπίτια σας.
Δέος μαζί και σα συχώρεση απλωνόταν στο σκοτάδι
όταν περνούσε η φόνισσα.

Λίγο μετά τον πόλεμο στάθηκε μπροστά στους δικαστές στ' Ανάπλι
μ' ένα μωρό της αγκαλιάς στον κόρφο της ατάιστο.
Έκλαιγε και δε μώρωχνε.
Οι δικαστές και το παιδί λυπήθηκαν
και τόπο ούτε σπιθαμή στη φυλακή δεν είχαν να τη βάλουν.

Στον τόπο της που γύρισε σαν εξορία να πήγε
και κείνο το μικρό κορίτσι της
το εφίλησε κρυφά και κοιμισμένο.
Και όσο έδενε κορμί εκείνη έδερνε ο νους της
ώσπου ένα βράδυ στο σκοτάδι έμπιστο στόμα τής μαρτύρησε
στις ερημιές, στα ξώσπιτα
η κόρη, ο παπάς.

Άφησε τη φοράδα της δεμένη στο κατώι.
Πριν από τους ψάλτες μπήκε στην εκκλησιά.
Υψώθηκε μπροστά του θεία δίκη.
Δεν ήρθα για συχώρεση του λέει και μεταλαβιά.
Του 'δειξε τα χέρια της. Το παλιό σημάδι.
Άφησα απλήρωτο το φόνο του πατέρα μου.
Θα 'χουν αδειάσει τώρα τα κελιά.

Ο παπάς θυσίασε τον πρωτογιό και τον μονογενή του
και έκανε την κόρη της φόνισσας
νύφη του και παιδί του.

Δευτέρα του Πάσχα του '67 στις χαρές της κόρης της
έμεινε η φοράδα της ολημερίς δεμένη.
Η ίδια μες στον κόσμο συνταίριαξε τα λόγια της
για τελευταία φορά.
Ακόμα μέχρι σήμερα από την επομένη
ρομφαία πάνω στη φοράδα της
σκοτάδι τυλιγμένη,
χάραμα φεύγει
σούρουπο γυρνά.

Στο καλντερίμι μαλακώνει.
Στους πέντε ανέμους σκορπισμένα
άλλα στη μάνα τους κοντά,

ακόμα εκείνη τα μαλώνει
μες στα σκοτάδια
και περνά.

Από τη συλλογή Διηγήματα (2010)

____________________


ΠΗΓΕΣ:
α) Για την εικόνα: messinia-guide

β) Για το ποίημα: Γιώτα Αργυροπούλου, Διηγήματα, εκδ. Μεταίχμιο, Αθήνα Μάρτιος 2010.

Γιώτα Αργυροπούλου, Διηγήματα έστω

Η Γιώτα Αργυροπούλου γεννήθηκε στους Κωνσταντίνους Μεσσηνίας. Σπούδασε Φιλολογία στην Αθήνα και εργάζεται στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Ζει στην Καλαμάτα. 

Έργα:  

Τοιχογραφία της άνοιξης (Καστανιώτης 1998, 1999 - Μεταίχμιο 2006 συμπληρωμένη έκδοση, 2010),  Νερά απαρηγόρητα (Πλανόδιον 2004, 2009), 

Διηγήματα (Μεταίχμιο 2010). 

Ανέκδοτα ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί στα λογοτεχνικά περιοδικά: Νέα Εστία, Εντευκτήριο, Λέξη, Πλανόδιον, Νεφούρια, Πάροδος, Εμβόλιμον, Παρέμβαση κ.α. Κριτικές για το έργο της έχουν δημοσιευτεί σε έγκριτα λογοτεχνικά και φιλολογικά περιοδικά.

Για την ποιητική της συλλογή Διηγήματα τιμήθηκε το 2010 από την Ακαδημία Αθηνών με το Βραβείο Γεωργίου Αθάνα του Ιδρύματος Ουράνη.

Διηγήματα έστω

Όταν προ ετών απηύθυνα νερά απαρηγόρητα
σε οίκο εκδοτικό
ειλικρινώς μας ενδιαφέρει η γραφή σας είπε η υπεύθυνη
αλλά ξέρετε δεν κινείται η ποίηση.
Μήπως έχετε κάποιο πεζό, νουβέλα
ή μυθιστόρημα; Διηγήματα έστω.
Η ποίηση δεν κινείται.
Και όμως κινείται

αντέτεινα ασυναίσθητα.
Δεν είχα υπόψη μου στατιστικά κι ευπώλητα
μονάχα αποστολές των ποιητών με τα ταχυδρομεία
κι ακόμη τις αμέτρητες μποτίλιες
που αφήνουν κάθε βράδυ ναυαγοί
στου διαδικτύου τους ιστότοπους,
αυτούς τους έστω τόπους
το ίδιο για μένα ακατανόητους
με αυτούς που όριζε ο μαθηματικός στον πίνακα
σε ένα μαύρο πουθενά
στη στερεομετρία.

Και όμως κινείται.
Υπερασπίστηκα ασυναίσθητα την ταπεινή μου τέχνη,
ασυναίσθητα της αφιέρωσα τις ιστορίες μου όλες.
Διηγήματα λοιπόν. Διηγήματα έστω.

Από τη συλλογή Διηγήματα (2010)

___________________________


ΠΗΓΕΣ:
α) Για το σύντομο βιογραφικό και την εικόνα: Μεταίχμιο.

β) Για το ποίημα: Γιώτα Αργυροπούλου, Διηγήματα, εκδ. Μεταίχμιο, Αθήνα Μάρτιος 2010.