Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 5 Σεπτεμβρίου 2009

Ξένος / Χρήστος Κωνσταντίνου & Δημήτρης Αποστολάκης



Ξένος

Μουσική: Χρήστος Κωνσταντίνου
Στίχοι: Δημήτρης Αποστολάκης
Τραγούδι: Χρήστος Κωνσταντίνου - Μαρία Κώτη
Δίσκος: Κάνω τη ρίζα μου φτερό (2008)


Μια φυλακή ο κόσμος γύρω
τη σιδερόπορτα ν' ανοίξεις μια στιγμή
και θα σε χρίσουν οι στεναγμοί
λάδι και μύρο

Η μοναξιά βαριά μολύβι
φέρε στο τάσι τ' ασημένιο το νερό
ξόρκι να κάμω για τον καιρό
να μη σε θλίβει

Ξένος κι εσύ όπως κι οι άλλοι
κι όμως πατρίδα σου των ξένων οι καρδιές
λες μεγαλώσαν οι βραδιές
χειμώνας πάλι

Τρέχεις να μπεις στ' ανθρωπομάνι
να ξεχαστείς μέσα στου κόσμου τη βουή
αφού βαθιά σου και οι θεοί
έχουν πεθάνει

Η χαραυγή πέφτει σαν δάκρυ
και σαν κορίτσι που 'χει ξέπλεκα μαλλιά
κι εσύ παλεύεις μες στα παλιά
να βρεις μιαν άκρη

Δάκρυ θολό σαν πρωτοβρόχι
προχτές σε ρώτησαν στο δρόμο δυο παιδιά
αγάπη αν είχες μες στην καρδιά
και είπες «όχι»


Για όσους ένιωσαν έτσι κάποια στιγμή της ζωής τους.



Πέμπτη 18 Ιουνίου 2009

Χαΐνηδες, Συνταγές μαγειρικής



Συνταγές μαγειρικής

Μουσική: Δημήτρης Ζαχαριουδάκης - Γιώργος Μανωλάκης
Στίχοι: Δημήτρης Αποστολάκης
Τραγούδι: Μαρία Κώτη
Δίσκος: Ο γητευτής και το δρακοδόντι (2005)


Από μικρή της άρεσε μες στην κουζίνα μόνη
τις ώρες να σκοτώνει με τη μαγειρική
και πέφτανε τα δάκρυα θυμώντας τη ζωή της
και δίναν στο φαΐ της μια γεύση μαγική

Κύμινο, μοσχοκάρυδο και κόκκινο πιπέρι
ποτέ δεν είχε ταίρι ν' αλλάξει μιαν ευχή
Να χαμηλώσεις τη φωτιά μετά την πρώτη βράση
να γίνονταν η πλάση ξανά από την αρχή

Ψιλοκομμένος μαϊντανός και σκόρδο μια σκελίδα
να 'φεγγε μια ελπίδα στα μάτια τα μελιά
Και προς το τέλος πρόσθεσε ένα ποτήρι λάδι
να 'νιωθε ένα χάδι μια μέρα στα μαλλιά

Μια νύχτα έπιασε φωτιά μέσα στο μαγερειό της
που 'κανε το φευγιό της να μοιάζει με γιορτή
τέτοια που γύρω φύτρωσαν άσπρα του γάμου κρίνα
ολόιδια μ' εκείνα που είχε ονειρευτεί

Πόσες καρδιές που γίνανε αναλαμπή κι αθάλη
μας κάνανε μεγάλη κάποια μικρή στιγμή
κι αθόρυβα διαβήκανε απ' της ζωής την άκρη
χωρίς ν' αφήσει δάκρυ σε μάγουλο γραμμή