Το απροσδόκητο
Στον Αλέξανδρο Κοτζιά.
Τουλάχιστον, ας καρτερούμε το απροσδόκητο,
όπως μια σπίθα κάτω από τη χόβολη.
Γύρω απ' τη λάμπα εμείς μένουμε εδώ,
κι οι νύχτες όξω γράφουνε τα ριζικά μας.
Αν σώθηκα ως τώρα, μ' έσωσε ο ίδιος ο Θεός·
όπως μια σπίθα κάτω από τη χόβολη.
Γύρω απ' τη λάμπα εμείς μένουμε εδώ,
κι οι νύχτες όξω γράφουνε τα ριζικά μας.
Αν σώθηκα ως τώρα, μ' έσωσε ο ίδιος ο Θεός·
εγώ χτυπούσα μόνο τα χέρια και τα πόδια μου,
αλλά στην κρίσιμη στιγμή
μ' άρπαζε πάντα κάποιο χέρι.
Κάθε στιγμή ενεδρεύει το απροσδόκητο,
η μοίρα –ή όπως θέλεις πες την– που αγρυπνεί.
Νομίζουμε πως θα σωθούμε, και χανόμαστε·
νομίζουμε πως θα χαθούμε, και σωνόμαστε.
Μα ξέρει πάντα εκείνη πιο πολλά από μας.
Προσπάθησα να κάνω την όψη του κόσμου πιο
χαρούμενη,
κι η τύψη με ξανάβρισκε πάντα κι η θλίψη.
Κι όμως, ένιωθα μέσα μου ύστερα από κάθε
πτώση,
έτοιμα να σαλέψουν, δυο φτερά.
αλλά στην κρίσιμη στιγμή
μ' άρπαζε πάντα κάποιο χέρι.
Κάθε στιγμή ενεδρεύει το απροσδόκητο,
η μοίρα –ή όπως θέλεις πες την– που αγρυπνεί.
Νομίζουμε πως θα σωθούμε, και χανόμαστε·
νομίζουμε πως θα χαθούμε, και σωνόμαστε.
Μα ξέρει πάντα εκείνη πιο πολλά από μας.
Προσπάθησα να κάνω την όψη του κόσμου πιο
χαρούμενη,
κι η τύψη με ξανάβρισκε πάντα κι η θλίψη.
Κι όμως, ένιωθα μέσα μου ύστερα από κάθε
πτώση,
έτοιμα να σαλέψουν, δυο φτερά.
Από τη συλλογή Το χάραμα του μύθου (1960-1963), ενότητα Σκοτεινά Διαλείμματα
Πηγή: Κώστας Στεργιόπουλος, Τα Ποιήματα Α΄ 1944 - 1965, εκδ. Νεφέλη, Αθήνα 1988
Δυο λόγια για τον ποιητή
Ο Κώστας Στεργιόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1926. Λόγω των συνεχών μετακινήσεων της οικογένειάς του ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στην Άνδρο, τη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα. Σπούδασε Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και πραγματοποίησε διδακτορική διατριβή στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Εργάστηκε στη Δημόσια και Ιδιωτική Εκπαίδευση, στη Σχολή Κινηματογράφου και Θεάτρου του Λ.Σταυράκου, ως λέκτωρ στην έδρα Νεοελληνικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών (1966–1969, οπότε το δικτατορικό καθεστώς του Παπαδόπουλου κατάργησε το θεσμό των λεκτόρων), ως βοηθός στο Σπουδαστήριο Βυζαντινής και Νεοελληνικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών (1969–1972, οπότε παύτηκε από τη δικτατορία του Παπαδόπουλου) και ως καθηγητής Νεοελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων (1974–1984, οπότε αποχώρησε με εθελουσία έξοδο). Το 1986 αναγορεύτηκε ομότιμος καθηγητής στο πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Πρωτοεμφανίστηκε στο χώρο της νεοελληνικής λογοτεχνίας από τις στήλες της Νέας Εστίας το 1943.
