Παίζουμε; Πες μου αυτά που αγαπάς

Πες μου αυτά που αγαπάς

Μουσική: Παντελής Θαλασσινός
Στίχοι: Ηλίας Κατσούλης
Τραγούδι: Παντελής Θαλασσινός
Δίσκος: «Ένα κρυμμένο "αχ"» (1998)


Πες μου αυτά που αγαπάς να τα θυμάμαι
όταν θα ζει με αναμνήσεις η καρδιά
να 'ρχεσαι πάντα μες στον ύπνο που κοιμάμαι
σαν πεταλούδα με φτερά μενεξεδιά

Πες μου αυτά που αγαπάς να τα φυλάξω
σ' ένα πηγάδι της ψυχής μου σκοτεινό
όταν θα σκύβω τη ζωή μου να κοιτάξω
να 'σαι φεγγάρι στου βυθού τον ουρανό

Μη μου μιλάς γι' αυτά που πρόκειται να γίνουν
όσα φοβάμαι και να διώξω πολεμώ
κι όσα μου πεις πως αγαπάς αυτά θα μείνουν
να τα θυμάμαι μ' έναν κόμπο στο λαιμό

Πες μου αυτά που αγαπάς να τα φορέσω
πάνω στο στήθος μου σαν άγιο φυλαχτό
και με την πρώτη μαχαιριά να μην πονέσω
όταν με βρει η μοναξιά να φυλαχτώ

Μη μου μιλάς γι' αυτά που πρόκειται να γίνουν
όσα φοβάμαι και να διώξω πολεμώ
κι όσα μου πεις πως αγαπάς αυτά θα μείνουν
να τα θυμάμαι μ' έναν κόμπο στο λαιμό

Με παιδιάστικη χαρά ανταποκρίνομαι στην πρόσκληση για παιχνίδι που μου έκανε η διαδικτυακή φίλη Υπατία. Σύμφωνα με τους κανόνες του παιχνιδιού, καθένας από τους συμμετέχοντες αναφέρει ποιος τον προσκάλεσε στο παιχνίδι και παρουσιάζει δέκα πράγματα που αγαπάει (μεγάλη δυσκολία αυτή -πώς να απομονώσεις δέκα μόνο από τις πολλές αγάπες σου;). Παρά τη δυσκολία της είναι μια γοητευτική διαδικασία αυτή, καθώς όταν βασίζεται στην απόλυτη ειλικρίνεια μπορεί να οδηγήσει στην καλύτερη αλληλογνωριμιά εμάς που μπαινοβγαίνουμε "θαμώνες" στα ίδια λίγο πολύ διαδικτυακά στέκια. Στη συνέχεια προσκαλεί κι αυτός με τη σειρά του δέκα (ο αριθμός δεν είναι απαραίτητα δεσμευτικός) άλλους ιστολόγους να συμμετάσχουν στο παιχνίδι. Αλλά, όπως λέει κι η Υπατία, καλοδεχούμενος είναι και ο κάθε περαστικός που θα του άρεσε να παίξει μαζί μας.

Αφού λοιπόν έχω τη σκυτάλη στο χέρι, να σας πω αυτά που αγαπώ χωρίς καμία ιεράρχηση:

1. Αγαπώ κι εκτιμώ βαθιά τους αξιοπρεπείς, τους ανοιχτόμυαλους, τους φιλομαθείς, τους "δίκαιους κι ίσιους σ' όλες των τες πράξεις, αλλά με λύπην κιόλας κι ευσπλαχνία", τους φτωχούς με πλούσια καρδιά, τους πασχίζοντες να διατηρήσουν την αντιστοιχία και τη συνέπεια στα λόγια και τις πράξεις τους ανθρώπους.

2. Τη φιλία που είναι άδολη, ανιδιοτελής κι ανυπόκριτη.

3. Τα λάθη μου όλα -υπήρξαν μεγάλοι δάσκαλοι ζωής.

4. Τις στιγμές που νιώθω ν' αγγίζω τον νου και την ψυχή των μαθητών μου -η μόνη ουσιαστική ανταμοιβή του δασκάλου είναι αυτή.

5. Τη θάλασσα -αρυτίδωτη ή πολυκυματούσα- που μου στάθηκε πάντα μια μόνιμη παρηγοριά και καταφύγιο. Και τα δελφίνια της επίσης.

6. Τα ταξίδια, κυρίως της φαντασίας -είναι πάντα πιο μακρινά και πιο ...προσιτά.

7. Τη μουσική, τη λογοτεχνία, τον κινηματογράφο και το θέατρο, κυρίως, αλλά και τις υπόλοιπες τέχνες, που ολοένα με πάνε "λίγο ψηλότερα".

8. Την εναλλαγή των εποχών. Τη λιακάδα και τη μοσχοβολιά του χώματος μετά τη βροχή. Τις ανατολές και τα ηλιοβασιλέματα.

9. Τους αρχαιολογικούς χώρους.

10. Το κολύμπι, το ποδήλατο, το scrabble και τις ...μακαρονάδες. :) 

Οι δικές μου προσκλήσεις:

Βίκυ

Τσούχτρα

Γητεύτρια

Μαργαρίτα

Artanis

Juanita

Θεία Θ

Καλώδιο

Κούκος

Νταλικέρης

Καλλιτέχνες όλων των χωρών ενωθείτε!

Το είδα εδώ και το αναδημοσιεύω, επειδή το βρήκα πολύ όμορφο και ενδιαφέρον.



Θα είχε κανείς αντίρρηση (πλην των γνωστών συμφερόντων) για μια τέτοια παγκοσμιοποίηση;

Σαν μνημόσυνο

Ο άνθρωπος είναι ένα πλάσμα καταδικασμένο συνεχώς να εξελίσσεται. Είναι αξιοθαύμαστο σε πόσο μεγάλο βαθμό αυτή η εξέλιξη, αυτό που σταδιακά γινόμαστε, εξαρτάται από το περιβάλλον μας τόσο το φυσικό όσο και το ανθρωπογενές. Αν ο καθένας από εμάς ψάξει βαθιά και ειλικρινά μέσα του, ίσως δει πως ο εαυτός του σμιλεύτηκε και πήρε «σχήμα» από την επίδραση και την επιρροή που άσκησαν πάνω του τόποι και πρόσωπα με τα οποία ήρθε σε άμεση ή έμμεση επαφή, κατ' αναλογία, βέβαια, και με τη δική του ετοιμότητα και δεκτικότητα.

Από την καθημερινή μου επαφή με μικρά παιδιά (αλλά, φευ, και πολλούς ενήλικες) έχω διαπιστώσει την απαρέσκειά τους ως προς το πιο απαιτητικό είδος μουσικής, δηλαδή την κλασική. Μια απαρέσκεια που τις περισσότερες φορές οφείλεται σε άγνοια, η οποία με τη σειρά της συχνά οφείλεται είτε στην παντελή άρνηση να ακούσουν (έστω δειγματοληπτικά) είτε στην προειλημμένη απόφαση πως τάχα «αυτή η μουσική δεν είναι για μένα».

Αν σ' έναν ενήλικα είναι μάλλον αδύνατο ή τουλάχιστον πολύ δύσκολο να αλλάξει μια τέτοια στάση, δεν συμβαίνει το ίδιο με τα μικρά παιδιά, που εκ φύσεως είναι δεκτικά στα ερεθίσματα. Θέλει όμως προσπάθεια και κόπο και γνώση τόσο του είδους της μουσικής όσο και του τρόπου σκέψης και αντίδρασης των παιδιών.

Όλα αυτά τα λέω επειδή έχω κι εγώ τα δικά μου ανεξόφλητα χρέη σε τόπους αλλά κυρίως σε πρόσωπα. Αν έχετε την υπομονή να συνεχίσετε, θα καταλάβετε τι εννοώ από την ιστορία που θα διηγηθώ παρακάτω.

Είμαι μοναχοπαίδι εργαζόμενων γονιών. Τα σχολικά μου χρόνια στην Αθήνα τα σχολεία ήταν διπλής βάρδιας, πρωινά και απογευματινά. Όταν ήμουν απογευματινή, τα πρωινά τα περνούσα ήδη από την ηλικία των επτά χρόνων ολομόναχη στο σπίτι ωσότου έρθει η ώρα για το σχολείο. Κι αφού τα διαβάσματα είχαν τελειώσει, για να περάσω την ώρα μου έπαιζα, όπως κάθε σωστό παιδί. Παιχνίδι μου ήταν ένα φορητό μικρό πικάπ που είχαμε και η συλλογή από τα 45άρια δισκάκια με τα οποία διασκεδάζαμε σε γιορτές και σχόλες. Κάποτε που αλλάξαμε σπίτι (γιατί θα ερχόταν και η γιαγιά να μείνει μαζί μας), στη νέα πολυκατοικία που πήγαμε έμενε στο διπλανό διαμέρισμα ένας (τρελο)Κερκυραίος με την οικογένειά του. Πολύ καλοί άνθρωποι και δέσαν οι οικογένειές μας αμέσως.

Ο καιρός πέρασε. Είχα τελειώσει το δημοτικό, θα ήμουν στην πρώτη γυμνασίου, όταν ένα ανοιξιάτικο απόγευμα που ήμουν μόνη στο σπίτι, έβγαλα ως συνήθως από το ντουλάπι το πικάπ κι άρχισα να παίζω τα δισκάκια μου (είχα τώρα και τα ολόδικά μου, κυρίως του Πασχάλη και των Olympians) σε μια ένταση κάπως μεγαλύτερη από το συνηθισμένο. Δεν πέρασε πολλή ώρα κι ακούω το κουδούνι. Ανοίγω κι ήταν ο γείτονας. «Εσύ τ' ακούς αυτά;» με ρώτησε. «Θα το χαμηλώσω», του είπα, νομίζοντας πως ήταν η ένταση που τον είχε ενοχλήσει. Για να μην τα πολυλογώ, έριξε μια ματιά στα δισκάκια που είχα αραδιασμένα τριγύρω και μετά μου είπε: «Κλασική μουσική έχεις ακούσει ποτέ»; Πάσχισα να μη γελάσω. Κλασική μουσική; Εγώ; Τι δουλειά είχα εγώ μ' εκείνους εκεί που ουρλιάζουν και λένε πράματα που δεν τραγουδιώνται; Θεός φυλάξοι! Τίποτα απ' αυτά δεν είπα, βέβαια. Πήρα μόνο υπάκουα τα κλειδιά και τον ακολούθησα στο διπλανό διαμέρισμα.

Πάντα είχα την απορία γιατί σ' εκείνο το διαμέρισμα το ένα δωμάτιο ήταν μονίμως κλειστό κι εμείς τα παιδιά (εγώ και τα μικρά τα δικά του) δεν είχαμε πρόσβαση. «Είναι το δωμάτιο του Λ.», έλεγε η γυναίκα του, «Είναι του μπαμπά», λέγαν τα παιδιά. Είχε έρθει η ώρα η απορία μου να λυθεί. Η πόρτα ξεκλειδώθηκε και μπαίνοντας είδα ένα γραφείο, μια τεράστια βιβλιοθήκη ασφυκτικά γεμάτη βιβλία και δίσκους, σε περίοπτη θέση το στερεοφωνικό και μια αναπαυτική πολυθρόνα, όπου με έβαλε να κάτσω. Τοποθέτησε ένα δίσκο στο πικάπ και με άφησε μόνη μου στο δωμάτιο για να πάει να κανονίσει με τη γυναίκα του τα κεράσματα. Πρόφαση, βέβαια. Ήθελε να είμαι μόνη μου σ' αυτή την πρώτη επαφή με τη μουσική που αποκαλούσε μουσική του. Επιστρέφοντας με βρήκε με τα δάχτυλα αγκιστρωμένα στα μπράτσα της πολυθρόνας και με τα μάτια υγρά από το κλάμα. Τέτοια επίδραση είχε ασκήσει πάνω μου αυτό που άκουσα. «Αμ, το 'ξερα εγώ», είπε. Άργησα να καταλάβω τι ήξερε εκείνος που δεν ήξερα ακόμη εγώ. Η φοβερή έκπληξη ήρθε όταν μου είπε πως αυτό που είχα ακούσει ήταν η Μαρία Κάλλας (που ως τότε εγώ κορόιδευα, συντασσόμενη με τους συνομηλίκους). Κι ακολούθησε αυτό το απόσπασμα που τώρα εγώ μοιράζομαι μαζί σας.



Από τότε συχνά πυκνά πήγαινα κι ακούγαμε μουσική μαζί. Καθάριζε με ευλάβεια τους δίσκους του κι έβαζε ασταμάτητα ν' ακούμε. Κάπως έτσι άλλαξε η στάση μου γενικότερα απέναντι στα είδη της μουσικής και μορφοποιήθηκε ως ένα μεγάλο βαθμό και η αισθητική μου.

Στον άνθρωπο αυτό χρωστάω κάτι ακόμα: την εξοικείωση με τα μαθηματικά, την άλλη του αγάπη. Ήταν εκείνος που στην πρώτη δυσκολία στο γυμνάσιο μου έδωσε χέρι βοήθειας και όχι μόνο δεν τα μίσησα αλλά τα αγάπησα κιόλας.

Με τον άνθρωπο αυτό και την οικογένειά του είχαμε χαθεί εδώ και χρόνια. Κάτι το διαζύγιό του που τον πήγε σε άλλη συνοικία, κάτι οι μετακομίσεις οι δικές μας που ακολούθησαν, χάσαμε την επαφή. Τυχαία χθες πληροφορήθηκα πως «έφυγε» από ανακοπή της καρδιάς πριν λίγο καιρό. Έτσι το χρέος μου θα μείνει ανεξόφλητο. Δεν του χάρισα ποτέ τίποτα σε ανταπόδοση. Του αφιερώνω, λοιπόν, τούτη την ανάρτηση και το δεύτερο βίντεο που τη συνοδεύει.

(Σημ. : "Nabucco", είναι η σύντμηση του "Ναβουχοδονόσορας" και ο οριστικός τίτλος της ομώνυμης όπερας του Βέρντι, τίτλος ο οποίος δόθηκε για πρώτη φορά και καθιερώθηκε από τότε σε μια παράσταση στην Κέρκυρα το Σεπτέμβριο του 1844.)

Λοιπόν σαλπάρω...

...Αύριο πρωί πρωί λύνω κάβους με πρίμο χαμόγελο και όρτσα ψυχή. Όχι για ταξίδι διαφυγής, ταξίδι επιστροφής. Πίσω στην άγια Θάλασσα, την παντάνασσα, τη Μεγάλη Μητέρα, το ρόδο το αμάραντο. Αποσκευές λιγοστές. Να υπάρχει χώρος μετά για τους ιριδισμούς και τους ήχους, τα χρώματα και τ' αρώματα, τα βότσαλα και τα κοχύλια.

Με το καλό να σας ξαναβρώ.

Μια αλλιώτικη κατασκήνωση

Διαβάζοντας σήμερα αυτό από την Ελευθεροτυπία πολύ θα ήθελα να έμπαινα στη ...μηχανή του χρόνου, να γινόμουν πάλι εκείνη η ανήσυχη έφηβη και να ...διακτινιζόμουν στη συγκεκριμένη κατασκήνωση.

Περί του Richard Dawkins θα επανέλθω προσεχώς.

Whiskey, ένας πιστός φίλος

Το έλαβα σήμερα από έναν διαδικτυακό φίλο στο you tube. Με συγκίνησε πολύ. Πιστεύω κι εσάς. Υπάρχουν στ' αλήθεια πλάσματα που προσφέρουν ανυστερόβουλα και με πιότερη ανθρωπιά κι απ' τους ανθρώπους.

Το βίντεο συνοδεύεται κι από ένα ενδιαφέρον ποιηματάκι, γι' αυτό έβαλα και τον σύνδεσμο για όσους θελήσουν να το διαβάσουν. Ένα κλικ στον τίτλο της ανάρτησης χρειάζεται.