Σαν λουλούδι τσακισμένο
στο πεζούλι της αυλής
τόση ώρα περιμένω
και δεν βγήκες να με δεις
Το φανάρι έχει σβήσει
το δρομάκι σκοτεινό
ποιος θα 'ρθει να μου μιλήσει
είμαι μόνη και πονώ
Σαν πουλάκι πληγωμένο
με σπασμένο το φτερό
έτσι ήτανε γραμμένο
το δικό μου τυχερό
__________________
Τραγούδι του 1973 από δίσκο 45 στροφών [Minos - 5434]. Στην άλλη όψη υπήρχε το τραγούδι «Έφυγε το τρένο για τη δύση» σε μουσική και στίχους των Κουγιουμτζή και Λογοθέτη αντίστοιχα και ερμηνεύτρια την Αλεξίου.
Έφυγε το τρένο για τη δύση
κι έμεινα μονάχη στον σταθμό
είχε η ζωή μου σταματήσει
είχε σταματήσει στις οχτώ
Πήγα και περίμενα στη στάση
το λεωφορείο της γραμμής
έφτασα στο σπίτι μου μονάχη
και δεν με περίμενε κανείς
Έβαλα νερό στο ανθογυάλι
έκλεισα την πόρτα και το φως
αύριο καινούρια μέρα πάλι
αύριο καινούριος ουρανός
_________________
Τραγούδι του 1973 από δίσκο 45 στροφών [Minos - 5434]. Στην άλλη όψη υπήρχε το τραγούδι «Σαν λουλούδι τσακισμένο» σε μουσική και στίχους των Κουγιουμτζή και Λογοθέτη αντίστοιχα και ερμηνεύτρια την Αλεξίου.
Μουσική: Σταύρος Κουγιουμτζής
Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Τραγούδι: Γιάννης Καλατζής και στη β΄ φωνή: Χάρις Αλεξίου
Σαν πουλιά χελιδονάκια
τα χρυσά σου τα χεράκια
στρώνουν αλλονών το στρώμα
και για μένα μαύρο χώμα
στρώνουν κι ένα σεντονάκι
βουτηγμένο στο φαρμάκι
Πριν με πάρεις στο λαιμό σου
είχες άλλα στο μυαλό σου
τώρα θες καλά και σώνει
να γινώ πουλί κι αηδόνι
και κλουβί να μ’ αγοράσεις
για να μη με ξαναχάσεις
Δεν κοιτάς που ξενυχτάω
και συχνά παραμιλάω
το κρασί πικρό το πίνω
και δεν ξέρω τι θα γίνω
κι ούτε με πονάς λιγάκι
που ’χω λιώσει σαν κεράκι
Το κρασί πικρό το πίνω
και δεν ξέρω τι θα γίνω
κι ούτε με πονάς λιγάκι
που ’χω λιώσει σαν κεράκι
Συμμετοχή του Σταύρου Κουγιουμτζή στον δίσκο «Μην περιμένεις» (1976) [Minos / MSM 292] με ερμηνευτή τον Γιάννη Καλατζή. Ο Σταύρος Κουγιουμτζής συμμετέχει στον δίσκο με τρία συνολικά τραγούδια. Τα άλλα δύο είναι το «Τα γράμματα για σένα» και το «Έχει καρφιά η υπομονή».
Από το σπίτι μου περνάς
γιατί, καλέ, δε μ' αγαπάς;
Ανέβηκα τη σκάλα
μάτια μου, μάτια μου
για κοίτα με μια στάλα
για να ζαλιστώ
Να ζαλιστώ, να πέσω
μάτια μου, μάτια μου
γιατρό να σε καλέσω
για να γιατρευτώ
Με βρήκαν μπόρες και βροχές
γιατί, καλέ μου, δε με θες;
Ανέβηκα τη σκάλα
μάτια μου, μάτια μου
για κοίτα με μια στάλα
για να ζαλιστώ
Να ζαλιστώ, να πέσω
μάτια μου, μάτια μου
γιατρό να σε καλέσω
για να γιατρευτώ
Πες μου τι σου λένε
και με τυραννάς
κι όλα μου σου φταίνε
κι όλα τα γελάς
Τα μαύρα κοροϊδεύεις
κι αν βάλω μπλε ζηλεύεις
Τι θέλεις να φορέσω
μη σε στεναχωρέσω
Αμάν αμάν
πες μου τι ζητάς
αμάν αμάν
για να μ' αγαπάς
Θα σου παραγγείλω
γυάλινο μπαξέ
μια και σε πειράζουν
όλα μου καλέ
Τα μαύρα κοροϊδεύεις
κι αν βάλω μπλε ζηλεύεις
Τι θέλεις να φορέσω
μη σε στεναχωρέσω
Αμάν αμάν
πες μου τι ζητάς
αμάν αμάν
για να μ' αγαπάς
Σημ.: Αρχίζω σήμερα την παρουσίαση του δίσκου «Λαϊκές Κυριακές». Ο δίσκος αυτός αποτελεί τη μοναδική συνεργασία του Σταύρου Κουγιουμτζή και της Χαρούλας Αλεξίου (προϋπήρξε μόνο ένας δίσκος 45 στροφών το 1973 που περιείχε τα κομμάτια «Έφυγε το τρένο για τη δύση» και «Σαν λουλούδι τσακισμένο»). Κυκλοφόρησε τον Δεκέμβρη του 1976 και περιλαμβάνει λαϊκά τραγούδια, όπως μαρτυρά και ο τίτλος του. Κάποια από αυτά είναι λαϊκές μπαλάντες στο γνώριμο μελαγχολικό ηχόχρωμα του Σταύρου Κουγιουμτζή. Την παραγωγή έκανε ο Αχιλλέας Θεοφίλου και η ηχογράφηση έγινε στα στούντιο της Columbia με ηχολήπτες τους Στέλιο Γιαννακόπουλο και Τάκη Φιλιππίδη. Σημείωσε μεγάλη εμπορική επιτυχία και έγινε χρυσός, αφού ξεπέρασε σε πωλήσεις τα πενήντα χιλιάδες αντίτυπα.
"Μερικοί άνθρωποι είναι προορισμένοι να συναντηθούνε", όπως λέει η φίλη μου η Βίκυ. Έκθαμβοι πολλοί από μας το έχουμε δει να επαληθεύεται αυτό μια ή περισσότερες φορές στη διάρκεια του βίου μας. Να, μια στιγμούλα μόνο "σαν κλειδούχος να συγκατατεθεί ο καιρός" κι άνθρωποι προερχόμενοι από άλλους τόπους, άνθρωποι που τίποτα δεν προοιώνιζε τη συνάντησή τους, όχι μόνο συναντιούνται απροσδόκητα αλλά συνάπτουν και σχέσεις ουσιαστικές και βαθιές, απ' αυτές που αντέχουν στο χρόνο.
Πριν από είκοσι παρά κάτι χρόνια, πρωτοβίωσα την ιδιότυπη ξενιτιά τού ν' αφήσω πίσω την πατρίδα μου την Αθήνα και να εγκατασταθώ σε τούτη εδώ την πόλη τού νότου, μακριά από πολλά απ' όσα αγαπούσα. Κι ένα βράδυ που είπαμε να πνίξουμε τους κοινούς μας καημούς με μια συνάδελφο που συνυπηρετούσαμε στο ίδιο απομακρυσμένο σχολείο, βρεθήκαμε στο "Κάστρο", μια ταβέρνα που δεν υπάρχει πια κι όπου τραγουδούσε, όπως μας είχαν πει, ένας συνάδελφος δάσκαλος. Έτσι έγινε η γνωριμία μου μ' έναν ιδιαίτερης ευαισθησίας άνθρωπο, δάσκαλο με όλα τα γράμματα κεφαλαία κι εξαίρετο τραγουδιστή κι ερμηνευτή των πιο ακριβών τραγουδιών της ελληνικής μουσικής. Το "Κάστρο" έγινε το στέκι μου κι ο Παναγιώτης έγινε σιγά σιγά πηγή έμπνευσης, κινητήριος μοχλός δημιουργίας, αργότερα συνάδελφος στο ίδιο σχολείο, συνοδοιπόρος, συναγωνιστής και φίλος.
Εκείνος δεν ξέρει πόσο είχε γλυκάνει την ξενιτιά μου τότε με τις μουσικές και τα τραγούδια του. Δε μου χάλασε ποτέ το χατίρι σε παραγγελιές. Ο κόσμος να χάλαγε θα τραγούδαγε την "Αχάριστη" και την "Αρχόντισσα" του Τσιτσάνη, το "Γράμμα" του Μπακαλάκου και τούτο εδώ που βαθιά με συγκινούσε τότε και τώρα κι ας έχει πια ξεχαστεί.
Του το αφιερώνω, λοιπόν, εγώ η "χοντρούλα άνοιξη", όπως συνηθίζει να με λέει από τότε που στρουμπούλεψα με μερικά παραπανίσια κιλά.
Ο άνθρωπος του κάβου (Στίχοι/Μουσική/Ερμηνεία : Χάρις Αλεξίου, από το δίσκο "Οδός Νεφέλης '88", 1995)
Πάνω σ' ένα μαύρο κάβο είν' το σπίτι του μοναχός, συντροφεμένος απ' τη λύπη του. Ήταν νέος, ήταν γέρος δε θυμάμαι πια μα θυμάμαι πως μιλούσε μόνο στα πουλιά... Και κανένας δεν τον είχε κάνει φίλο του πάντα μοναχός γυρνούσε με το σκύλο του.
Κι όπως μάζευα κοχύλια κι άσπρα βότσαλα ήρθαν κι έκατσαν κοντά μου δυο γλαρόπουλα. Μου 'παν να τον πλησιάσω που 'μαι μοναχή να του φτιάξω μιαν αγάπη να μιλάει γι' αυτή...
Μα η δικιά μου η αγάπη είν' η θάλασσα για μοναδική μου φίλη την εκράτησα... Να μου τραγουδήσει πάλι την παρακαλώ μήπως την ακούσει κι έρθει μέχρι το γιαλό η μανούλα μου η γοργόνα η Μαγδαληνή να της πω να του χαρίσει πάλι τη φωνή... Να μου πει τα μυστικά του και τα λάθη του που τον κρύψαν απ' τους φίλους κι απ' τα πάθη του. Κι ύστερα να πλύνω τ' άστρα να του φέξουνε νά 'ρθει πριν φανούν οι γλάροι και με κλέψουνε.
Πάνω σ' ένα μαύρο κάβο όλη μου η ζωή να μετράω τους πειρατές της κάθε χαραυγή... Και η μάνα μου δε βγαίνει και δε φαίνεται, το τραγούδι μου στο κύμα μέσα πνίγεται. Την αγάπη να διαλέξω ή τη θάλασσα; Απ' τις δυο ποια με πονάει δε λογάριασα. Κι έτσι ανάμεσα στις δύο τώρα αφήνομαι μα καμιά δεν είν' δικιά μου και μαραίνομαι...
Πάνω σ' ένα μαύρο κάβο όλη μου η ζωή να μετράω τα όνειρά της κάθε χαραυγή...
