Ζωή Καρέλλη, Γαλάζιες οι φωνές της θάλασσας...

Φωτογραφία: Δ. Σπετσιώτης (πηγή)

Γαλάζιες οι φωνές της θάλασσας
κι άσπροι, οι χαιρετισμοί των γλάρων.
Ωραία που 'ναι τούτα τα πουλιά
στις φωτεινές του Αυγούστου μέρες,
αντιλαλεί το φως χρυσό.

Το καλοκαίρι είν' ένας πρίγκιπας
παραμυθιού, με βλέμματα γαλάζια,
με τα μαλλιά λαμπρά.

Καταλαβαίνεις τη γαλανή μιλιά του
και το λευκό του χαιρετισμό,
για σένα διασπαθίζει το χρυσάφι του,
τη δόξα του να δεις, να προσκυνήσεις.

 Ζωή Καρέλλη, «Για τη θάλασσα», εκδ. ΡΟΕΣ, Αθήνα 1988 

Ζωή Καρέλλη, «... Στην πλήρη γοητεία σου»

Σταμάτης Σπανουδάκης, Θάλασσα

Δίσκος: Thalassa (1992)

«... Στην πλήρη γοητεία σου»

Ωραιότατη με την πλήρη εμορφιά!
Πολύμορφη, στιλπνή και τόσο βαθειά.
Θάλασσα πλατειά,
χρυσοπάρυφη,
ρόδινη και μαβιά,
ιώδης και χρυσοπόρφυρη.


Τα νερά σου διάφανα και πυκνά,
φαιά ή διαυγή λάμπουν
κι' άλλοτε πηχτά φαίνονται και πότε
διαφορετικά, μένοντας ίδια.
Κι' είσαι συ απειράριθμη κυμαινομένη,
είσαι συ γοητεύουσα, μαγική,
ψιθυρίζουσα μυστικά κινουμένη,
απατηλή επιφάνεια ησυχάζουσα
και η μαινομένη, εσύ, έξαφνα,
πρασινωπή, αφρίζουσα εξεγειρομένη
συσπάσαι οργισμένη, τινάζεσαι,
η ορμή σου ηχηρή ηχηρότατη,
συστρεφομένη αναδίνεις τ' αμέτρητα κύματα
και πότε
ήμερη εσύ λαμπρότατη,
γαληνεμένη, φωτεινή κοιμωμένη,
της γης αγκάλη ερωτική,
τ' ουρανού γαλανή ερωμένη.

Από τη συλλογή «Το πλοίο» (1955)
[Πηγή: Ζωή Καρέλλη, Για τη θάλασσα, εκδ. Ροές 1988.]