Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου 2009

Κική Δημουλά - Επώδυνη αποκάλυψη

SALVADOR DALI, The Persistence of Memory

Ό,τι λες στην πένα το γράφει.
Σκέπτεσαι θυμάσαι νομίζεις αγαπάς υπαγορεύεις.


Μερικά τα αποσιωπάς.
Όχι πως είσαι υποκριτής αλλά
λιγάκι σα να ντρέπεσαι που είναι τόσο λίγα
και σα να κομματιάζεσαι τόσα πολλά που είναι.


Με αφοσίωση σε ακούνε οι λέξεις
σε αντιγράφουν και η πένα διψασμένη
ρουφάει όσο μελάνι αφήνουν πίσω τους
--σαν τις σουπιές-- τα συνταρακτικά
θολώνει η σύλληψή τους.


Όπως σου υπαγόρευσε η μοίρα να τα ζήσεις
γραμμένα σε δικό της απορροφητικό χαρτί
έτσι ακριβώς κι εσύ τα υπαγορεύεις
στην άγνωστη ποιότητα του μέσου που διαθέτεις.


Καμιά φορά όταν η πένα μπάζει κρύο
γιατί οι προφυλάξεις έχουνε πετσικάρει
απ' των δεινών την παλαιότητα
λίγο παραμορφώνεις την εικόνα --
αίσθημα που δριμύ χειμώνα δρέπει
το στρέφεις να μαζεύει χαμομήλια
και κάπως έτσι γλυκαίνει του κειμένου ο καιρός.


Όλα ετούτα και άλλα μαζί
τα παίρνει φεύγοντας ο χρόνος
σα να 'τανε δικά του.
Κάποια στιγμή του τα ζητάς τ' ανοίγεις
θέλεις να δεις εάν θυμάται το χαρτί όσα
του υπαγόρευσες γιατί ακόμα
και της άψυχης εγγύησης η μνήμη
με τον καιρό κι αυτή αδυνατίζει.


Ταράζεσαι χλωμιάζεις βλέπεις
να 'χουν γραφτεί πράγματα που δεν είπες
τον εαυτό σου αγνώριστο
κι οι πράξεις του θρασύδειλες
να ενοχοποιούν άλλων την προδοσία
ενώ η δική σου σε ανύψωση
να θριαμβεύει ως θύμα


κι άλλα κι άλλα τερατώδη, επονείδιστα
που και νεκρός να είσαι
ντρέπεσαι να τα πεις
με το γυμνό όνομά τους.


Φρίττεις κι ερμηνεύεις
πως όλα είναι βγαλμένα
τάχα απ' της γραφής το άρρωστο μυαλό.


Σε λιγοστεύει σε ταπεινώνει να παραδεχτείς
πως όλ' αυτά τα ανίδεα που γράφουμε
γνωρίζουνε για μας περισσότερα
και πιο αβυσσαλέα
απ' όσα μισοξέρουν όσα ζήσαμε.


Το πρωτοδιάβασα στο λογοτεχνικό περιοδικό "Η λέξη", στο τεύχος 183... Συμπεριελήφθη ελαφρώς τροποποιημένο στην ποιητική συλλογή της Κικής Δημουλά "Χλόη θερμοκηπίου", εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ.

Η εικόνα είναι από εδώ.



2 σχόλια:

Diatton είπε...

Τι να γράψει (ή να σχολιάσει) κανείς γι' αυτήν την έξοχη Ποιήτρια! Είναι απ' ότι βλέπω η πολυαγαπημένη του διαδικτύου (κι όχι άδικα). Μαζί με τον Τάσο Λειβαδίτη, φυσικά!

Την καλημέρα μου αγαπητή μου φίλη...

Νερένια είπε...

@ Διάττοντα,
δεν ξέρω για του διαδικτύου (που μάλλον είναι), αλλά δική μου βεβαιότατα.

Καλημέρα κι από εδώ!