Παρασκευή 27 Νοεμβρίου 2009

Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου - Τα αποσιωπητικά


Ξεφυλλίζοντας σήμερα το τεύχος 199 του λογοτεχνικού περιοδικού "Η λέξη" βρήκα στη σελίδα 125 ένα εξαιρετικό ποίημα που με άγγιξε επιπλέον λόγω ...επαγγελματικής διαστροφής. Είμαι σίγουρη πως θα πει πολλά και σ' εσάς.

(πηγή)


Τα αποσιωπητικά

Κι ενώ κάθε πρωί τα σχολικά
μαζεύουν από τις γωνιές
πολύχρωμους αθώους νυσταγμένους
με το σημάδι τού μη προορισμού
ρόδινη χαρακιά στα μάγουλά τους
κάπου αλλού
αγέλαστες δασκάλες
σχεδιάζουν να τους μάθουν
πως σ' ένα μέλλον κοντινό τη δυστυχία
θα την πυροβολήσουν με τις λέξεις
- κι όχι, παιδιά μου
όπως κάποιοι τρελοί και ηττημένοι ισχυρίζονται
μ' εκείνες τις τρεις ολόμαυρες τελίτσες.
Αυτές, μικροί μου άγγελοι
δεν είναι πια στη διδακτέα ύλη.

Από τη συλλογή Όροφος μείον ένα της Ευτυχίας-Αλεξάνδρας Λουκίδου (εκδ. Καστανιώτη, Αθήνα 2008)

ΣΗΜ. : Για περισσότερα γραπτά της ποιήτριας, δείτε εδώ.

Τετάρτη 25 Νοεμβρίου 2009

Μίλτος Σαχτούρης - Το άσπρο περιστέρι




Μάνος Χατζιδάκις & Νίκος Γκάτσος, Άσπρο περιστέρι

Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Γιάννης Σπανός
Σόλο μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Τραγούδι: Δήμητρα Γαλάνη
Δίσκος: Της γης το χρυσάφι (1971)


Το άσπρο περιστέρι

στον Γιώργο Στενό


Σήμερα ήρθε και κάθισε στο περβάζι
του παραθύρου μου
ένα άσπρο περιστέρι.
— Τι γυρεύεις εδώ, του είπα,
μήπως σου δώσαν λάθος διεύθυνση;
— Καθόλου, μου απάντησε, τι νομίζεις
το περβάζι σου είναι μόνο
για μαύρα πουλιά;
Έκανε δύο τρεις βόλτες πάνω κάτω,
άφησε μια κουτσουλιά και πέταξε,
αφήνοντάς με έκπληκτο!



Από τη συλλογή Ανάποδα γυρίσαν τα ρολόγια (1998) του Μίλτου Σαχτούρη (εκδόσεις Κέδρος, Αθήνα 1998)




____________________


Πηγές:
Για το τραγούδι
Για την εικόνα


Κυριακή 22 Νοεμβρίου 2009

k.d. lang

Η φωτογραφία είναι από εδώ


Η Kathryn Dawn Lang γεννήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 1961 στο Edmonton της επαρχίας Alberta του Καναδά. Είναι περισσότερο γνωστή με το καλλιτεχνικό της όνομα, k.d. lang, το οποίο γράφει μόνο με πεζά γράμματα χρησιμοποιώντας τα αρχικά της χωρίς κενά ανάμεσά τους.

Ήταν εννέα μηνών όταν η οικογένειά της μετακόμισε στο Consort της Alberta όπου μεγάλωσε με τα αδέρφια της. Η μητέρα της ήταν δασκάλα ενώ ο πατέρας της ήταν ο ιδιοκτήτης τού τοπικού εμπορικού καταστήματος. Το μικρότερο από τέσσερα παιδιά, ανακάλυψε μόνη της ήδη από τα πέντε της χρόνια τα περισσότερα απ' όσα χρειαζόταν να γνωρίζει για τον εαυτό της: πως, δηλαδή, αισθανόταν έλξη περισσότερο για τα κορίτσια παρά για τα αγόρια και πως διέθετε μια εκπληκτική φωνή.

Μολονότι μεγάλωσε σ' ένα καθαρά αγροτικό περιβάλλον, οι αρχικές μουσικές της επιρροές δεν προέρχονται από τη μουσική country. Ανατράφηκε σε μια οικογένεια που μελετούσε κλασική μουσική και πιάνο. Αν και τραγουδούσε από πέντε χρονών, όταν ήταν μικρή ήθελε να γίνει παίκτρια του βόλεϊ και κινηματογραφίστρια. Η αγάπη της για το τραγούδι παρέμενε άσβεστη. "Σπούδαζα πιάνο", λέει, "αλλά απλώς προσποιόμουν. Ο αδερφός κι οι αδερφές μου ήταν πολύ καλοί πιανίστες, αλλά εγώ δεν μπορούσα να υποφέρω τη θεωρία και τα μαθηματικά, οπότε ο δάσκαλός μου μου είπε "γιατί δε δοκιμάζεις να τραγουδήσεις;". Είχα πάντα απόλυτη αίσθηση της κλίσης μου και γι' αυτό ουδέποτε έδωσα σημασία στις σχολικές σπουδές. Απέτυχα σε όλα, ακόμα και στο απολυτήριο του γυμνασίου. Μπήκα στο μουσικό κολέγιο, επειδή το τμήμα ήταν καινούριο και μόνο τέσσερις είχαν κάνει αίτηση εγγραφής".

Στο κολέγιο ασχολήθηκε για ένα διάστημα και με την υποκριτική τέχνη. Κάποια φορά κι ενώ προετοιμαζόταν να πρωταγωνιστήσει σε μια κολεγιακή θεατρική παραγωγή βασισμένη στην πολυτάραχη ζωή τής τραγουδίστριας της country Patsy Cline , ανακάλυψε τη μουσική της. Γοητεύτηκε από τη συναισθηματική προσέγγιση της Cline στις ερμηνείες της, εντυπωσιάστηκε από τη ζωή της και απορροφήθηκε σε τέτοιο βαθμό που αποφάσισε να γίνει επαγγελματίας τραγουδίστρια.

Πράγματι, το 1983 με τη βοήθεια του κιθαρίστα Ben Mink σχημάτισε ένα γκρουπ το οποίο ονόμασε The Reclines (προς τιμήν τής Patsy Cline) και ηχογράφησε το πρώτο της άλμπουμ "Friday Dance Promenade" , το οποίο έλαβε θετικά σχόλια σε ανεξάρτητα έντυπα. Ακολούθησε το "A Truly Western Experience" που κυκλοφόρησε το 1984, έλαβε ακόμα πιο θετικές κριτικές και τελικά έστρεψε πάνω της την προσοχή του καναδέζικου κοινού. Το 1985 η k.d. lang κέρδισε το βραβείο Juno ως η πιο πολλά υποσχόμενη τραγουδίστρια. Αυτό ήταν το πρώτο από τα συνολικά οχτώ βραβεία Juno που έχει κερδίσει μέχρι σήμερα.

Το αμερικανικό κοινό την πρόσεξε όταν συνεργάστηκε και περιόδευσε με τον Roy Orbison ως μία εκ των τριών τραγουδιστριών που τον συνόδευαν στα φωνητικά. Κι ήταν πάλι ο Orbison που έδωσε καινούρια ώθηση στην καριέρα της όταν την επέλεξε να ηχογραφήσουν μαζί ως ντουέτο για τις ανάγκες της ταινίας του Jon Cryer "Hiding Out" (1987) την κλασική επιτυχία του "Crying". Η συνεργασία τους αυτή τους απέφερε το βραβείο Grammy καλύτερης συνεργασίας στα φωνητικά το 1989. Αυτό ήταν το πρώτο από τα τέσσερα συνολικά βραβεία Grammy που κέρδισε η k.d. lang . Τα άλλα τρία ήταν : α) 1990 - Καλύτερης γυναικείας country ερμηνείας, για το άλμπουμ "Absolute Torch and Twang, β) 1993 - Καλύτερης γυναικείας ποπ ερμηνείας, για το τραγούδι "Constant Craving" και γ) 2004 - Καλύτερου άλμπουμ παραδοσιακής ποπ, για το "A Wonderful World" (το μοιράστηκε με τον Tony Bennett).


Στο ενεργητικό της μέχρι στιγμής μετράει δώδεκα άλμπουμς μεταξύ των οποίων ιδιαίτερη επιτυχία γνώρισαν το "Shadowland" (1988), που έγινε πλατινένιο στον Καναδά και χρυσό στις ΗΠΑ, το "Absolute Torch and Twang" (1989), επίσης πλατινένιο στον Καναδά και χρυσό στις ΗΠΑ, το "Ingénue" (1992), που περιείχε την πιο δημοφιλή επιτυχία της με τίτλο "Constant Craving" και που έγινε δύο φορές πλατινένιο στον Καναδά και πολλαπλά πλατινένιο στις ΗΠΑ, το "All You Can Eat" (1995), χρυσό σε Καναδά και ΗΠΑ, και η συλλογή κομματιών άλλων καλλιτεχνών με θέμα το κάπνισμα με τίτλο "Drag" (1997), που έγινε χρυσή στις ΗΠΑ.


Τα τέσσερα τελευταία της άλμπουμς, που κυκλοφόρησαν από το 2000 και μετά, δεν ανταποκρίθηκαν στις προσδοκίες του κοινού της. Ωστόσο, το "A Wonderful World" (2002), στο οποίο συνεργάστηκε με τον Tony Bennett και κέρδισε το τέταρτό της βραβείο Grammy, έγινε χρυσό στις ΗΠΑ, ενώ το "Hymns of the 49th Parallel" (2004) που περιείχε επανεκτελέσεις κομματιών Καναδών τραγουδοποιών, όπως η Joni Mitchell, ο Leonard Cohen, ο Neil Young, κ.ά. έγινε πλατινένιο στον Καναδά.

Η φωνή της, εντελώς αφτιασίδωτη, διακρίνεται για την τονική της τελειότητα ενώ η χρωματική της παλέτα περιλαμβάνει αποχρώσεις από το κράτημα μιας ψηλής νότας έως τον απαλό παλλόμενο ψίθυρο. Η ίδια θεωρεί πως η φωνή της είναι περιορισμένη κι αμφισβητεί όσους πιστεύουν πως μπορεί να τραγουδήσει οτιδήποτε. Την ανησυχεί η τάση της να προσθέτει παραπάνω συναίσθημα στο τραγούδι αντί απλώς να μπαίνει μέσα σ' αυτό, και αποδοκιμάζει μερικές από τις διασημότερες ερμηνείες της, ιδιαίτερα αυτήν του ντουέτου με τον Roy Orbison.

 Το 1992 αποκάλυψε την ομοφυλοφιλία της, γεγονός που θα μπορούσε να έχει επικίνδυνες συνέπειες στην καριέρα της, καθώς η περιοχή του Nashville, εκεί δηλαδή όπου είχε τη μεγαλύτερη απήχηση η country μουσική της, ήταν γνωστό πως δεν αποδεχόταν όσους ξέφευγαν από τα όρια του κοινώς αποδεκτού. Όμως το "Ingénue" που κυκλοφόρησε εκείνη τη χρονιά ελάχιστη σχέση είχε με την country, της χάρισε μάλιστα ένα νέο κοινό. Η εύθραυστη έτσι κι αλλιώς σχέση της με το σκληροπυρηνικό country κοινό χάλασε τελικά, όταν υιοθέτησε τη χορτοφαγία και συμμετείχε σε εκστρατείες υπέρ των δικαιωμάτων των ζώων. Η ακτιβιστική της δράση περιλαμβάνει συμμετοχή και υποστήριξη δράσεων για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων, καθώς και για την έρευνα για την καταπολέμηση του ιού του AIDS. Υποστήριξε επίσης και την υπόθεση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Θιβέτ. Μάλιστα τον Απρίλιο του 2008 έλαβε μέρος σε σχετική διαδήλωση που πραγματοποιήθηκε στην Καμπέρα την ώρα που γινόταν η μεταφορά της φλόγας των θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου 2008 διαμέσου της αυστραλιανής πρωτεύουσας.

___________________      


ΠΗΓΕΣ: Για την ανάρτηση χρησιμοποιήθηκαν οι εξής πηγές:

Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2009

Another day in Paradise - Phil Collins


Η εικόνα από εδώ


Καθ' οδόν για το σχολείο σήμερα, σταματημένη στην ίδια διασταύρωση που περνώ κάθε μέρα, πίσω από αρκετά αυτοκίνητα περιμένω ν' ανάψει το πράσινο. Ένας άνθρωπος σκυφτός, αδύνατος, το σακάκι και το παντελόνι του να κρέμονται πάνω του σαν σε σκιάχτρο, αξύριστος, βρώμικος σέρνει μετά βίας τα πόδια του βαδίζοντας στη νησίδα πλάι στα ακινητοποιημένα αυτοκίνητα και τείνει το χέρι. Κανείς δεν τον προσέχει. Το συγκεκριμένο φανάρι είναι από τα δύσκολα της πόλης - το πράσινο διαρκεί όσο η διέλευση τριών αυτοκινήτων - κι οι οδηγοί έχουν τον νου τους και το βλέμμα στραμμένο εκεί.

Πλησιάζοντας βλέπω στο άλλο του χέρι μια αυτοσχέδια χαρτονένια πινακίδα με ορνιθοσκαλίσματα που κραύγαζαν «ΠΕΙΝΑΩ». Δε μιλούσε, δεν παρακαλούσε, άπλωνε μόνο ελαφρά, ανεπαίσθητα, θαρρείς με διακριτικότητα, το χέρι και σήκωνε πάνω σου ένα βλέμμα φωτιά γεμάτο απελπισία, ντροπή και παράπονο.

Έλυσα τη ζώνη ασφαλείας να χώσω το χέρι στην τσέπη. Μόλις λίγο πριν ο ψιλικατζής της γειτονιάς μου με είχε γεμίσει κέρματα - του είχαν τελειώσει τα μικρά χαρτονομίσματα. Έστειλα εκεί που της έπρεπε τη σωστή θεωρία κατά την οποία η ελεημοσύνη ποσώς βοηθάει την καταπολέμηση της ζητιανιάς και ουδόλως ωφελεί τον ζητιάνο και μόλις με πλησίασε, έβγαλα το χέρι απ' το παράθυρο και βιαστικά κι αμήχανα το άδειασα στη χούφτα του. Στην ταραχή και την ντροπή μου δεν αντιλήφθηκα το πράσινο που άναψε και εισέπραξα το συντονισμένο κορνάρισμα των οδηγών πίσω μου.

Σαν πιο λαμπρός μού φάνηκε ο ήλιος μετά. Κι ας ξέρω καλά πως δεν έλυσα το πρόβλημα αυτού του ανθρώπου, πως η χειρονομία μου καμιά ουσιαστική αξία δεν είχε. Ήμουν απλώς κάποιος που τον κοίταξε στα μάτια, που δεν τον προσπέρασε σαν να ήταν αόρατος. Ήμουν απλώς μια κατάφαση μέσα στις απανωτές αρνήσεις που δέχτηκε αυτός ο άνθρωπος από όλους όσοι τρέχαμε βιαστικά να διεκπεραιώσουμε τις υποθέσεις μας, να κερδίσουμε τον υλικό μας «παράδεισο» από τον οποίο ποιος ξέρει τι είχε εξορίσει εκείνον.



ΜΟΥΣΙΚΗ - ΣΤΙΧΟΙ: Phil Collins
(από το άλμπουμ "But Seriously" του 1989)

She calls out to the man on the street
"Sir, can you help me?
It's cold and I've nowhere to sleep,
is there somewhere you can tell me"?

He walks on, doesn't look back,
he pretends he can't hear her.
Starts to whistle as he crosses the street
seems embarassed to be there.

Oh, think twice!
'Cause it's another day for you and me in Paradise.
Oh, think twice!
'Cause it's another day for you
you and me in Paradise.

Think about it!

She calls out to the man on the street.
He can see she's been crying,
she's got blisters on the soles of her feet,
she can't walk but she's trying.

Oh, think twice!
'Cause it's another day for you and me in Paradise.
Oh, think twice!
It's just another day for you
you and me in Paradise.

Just think about it!

Oh, Lord!
Is there nothing more anybody can do?
Oh, Lord!
There must be something you can say.

You can tell from the lines on her face,
you can see that she's been there.
Probably been moved on from every place
'cause she didn't fit in there.

Oh, think twice!
'Cause it's another day for you and me in Paradise
Oh, think twice!
It's just another day for you
you and me in Paradise.

Just think about it!
Hmm hmm think about it!

It's just another day
for you and me
in Paradise.

Πέμπτη 12 Νοεμβρίου 2009

Κώστας Στεργιόπουλος, Το απροσδόκητο


Το απροσδόκητο




Στον Αλέξανδρο Κοτζιά.




Τουλάχιστον, ας καρτερούμε το απροσδόκητο,
όπως μια σπίθα κάτω από τη χόβολη.
Γύρω απ' τη λάμπα εμείς μένουμε εδώ,
κι οι νύχτες όξω γράφουνε τα ριζικά μας.

Αν σώθηκα ως τώρα, μ' έσωσε ο ίδιος ο Θεός·
εγώ χτυπούσα μόνο τα χέρια και τα πόδια μου,
αλλά στην κρίσιμη στιγμή
μ' άρπαζε πάντα κάποιο χέρι.

Κάθε στιγμή ενεδρεύει το απροσδόκητο,
η μοίρα –ή όπως θέλεις πες την– που αγρυπνεί.
Νομίζουμε πως θα σωθούμε, και χανόμαστε·
νομίζουμε πως θα χαθούμε, και σωνόμαστε.
Μα ξέρει πάντα εκείνη πιο πολλά από μας.

Προσπάθησα να κάνω την όψη του κόσμου πιο
χαρούμενη,
κι η τύψη με ξανάβρισκε πάντα κι η θλίψη.
Κι όμως, ένιωθα μέσα μου ύστερα από κάθε
πτώση,
έτοιμα να σαλέψουν, δυο φτερά.


Από τη συλλογή Το χάραμα του μύθου (1960-1963), ενότητα Σκοτεινά Διαλείμματα

Πηγή: Κώστας Στεργιόπουλος, Τα Ποιήματα Α΄ 1944 - 1965, εκδ. Νεφέλη, Αθήνα 1988



Δυο λόγια για τον ποιητή




Ο Κώστας Στεργιόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1926. Λόγω των συνεχών μετακινήσεων της οικογένειάς του ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στην Άνδρο, τη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα. Σπούδασε Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και πραγματοποίησε διδακτορική διατριβή στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Εργάστηκε στη Δημόσια και Ιδιωτική Εκπαίδευση, στη Σχολή Κινηματογράφου και Θεάτρου του Λ.Σταυράκου, ως λέκτωρ στην έδρα Νεοελληνικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών (1966–1969, οπότε το δικτατορικό καθεστώς του Παπαδόπουλου κατάργησε το θεσμό των λεκτόρων), ως βοηθός στο Σπουδαστήριο Βυζαντινής και Νεοελληνικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών (1969–1972, οπότε παύτηκε από τη δικτατορία του Παπαδόπουλου) και ως καθηγητής Νεοελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων (1974–1984, οπότε αποχώρησε με εθελουσία έξοδο). Το 1986 αναγορεύτηκε ομότιμος καθηγητής στο πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Πρωτοεμφανίστηκε στο χώρο της νεοελληνικής λογοτεχνίας από τις στήλες της Νέας Εστίας το 1943.


Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2009

Προς "ρακοσυλλέκτες" και συνοδοιπόρους




Στίχοι : Ηλίας Κατσούλης
Μουσική : Τάσος Γκρους
Τραγουδούν : Νίκος Ιακωβίδης, Δέσποινα Ολυμπίου
(από το άλμπουμ "Εμείς οι Έλληνες" του 1997)


Όποιος τις νύχτες περπατά
σκιές και βήματα μετρά
σε δρόμους και σε τοίχους
μπορεί να είναι ποιητής
που κλέβει λόγια τής σιωπής
και γράφει στίχους


Όποιος τις νύχτες τριγυρνά
σε δάση κι άγρια βουνά
θεριά που περπατούνε
μπορεί να είναι ασκητής
και της αγάπης ο ληστής
που κυνηγούνε


Όποιος τις νύχτες τριγυρνά
και την ανάσα του κρατά
έτσι σα να πετάει
μπορεί να είν' αερικό
και σ' έναν κόσμο λογικό
να μη χωράει

Δευτέρα 2 Νοεμβρίου 2009

Οδυσσέας Ελύτης, Τ' ανώτερα μαθηματικά μου...

Σαν σήμερα, στις 2 Νοεμβρίου 1911, γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης ο μεγάλος μας ποιητής Οδυσσέας Ελύτης.

Από την ενότητα ΜΥΡΙΣΑΙ ΤΟ ΑΡΙΣΤΟΝ [VIII - XIV]

XIV

Τ' ΑΝΩΤΕΡΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ ΜΟΥ τα έκανα στο Σχολείο της θάλασσας. Ιδού και μερικές πράξεις για παράδειγμα :

(1) Εάν αποσυνδέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει : με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις.

(2) Το γινόμενο των μυριστικών χόρτων επί την αθωότητα δίνει πάντοτε το σχήμα κάποιου Ιησού Χριστού.

(3) Η ευτυχία είναι η ορθή σχέση ανάμεσα στις πράξεις (σχήματα) και στα αισθήματα (χρώματα). Η ζωή μας κόβεται, και οφείλει να κόβεται, στα μέτρα που έκοψε τα χρωματιστά χαρτιά του ο Matisse.

(4) Όπου υπάρχουν συκιές υπάρχει Ελλάδα. Όπου προεξέχει το βουνό απ' τη λέξη του υπάρχει ποιητής. Η ηδονή δεν είναι αφαιρετέα.

(5) Ένα δειλινό στο Αιγαίο περιλαμβάνει τη χαρά και τη λύπη σε τόσο ίσες δόσεις που δεν μένει στο τέλος παρά η αλήθεια.

(6) Κάθε πρόοδος στο ηθικό επίπεδο δεν μπορεί παρά να είναι αντιστρόφως ανάλογη προς την ικανότητα που έχουν η δύναμη κι ο αριθμός να καθορίζουν τα πεπρωμένα μας.

(7) Ένας "Αναχωρητής" για τους μισούς είναι, αναγκαστικά, για τους άλλους μισούς, ένας "Επερχόμενος".


Οδυσσέας Ελύτης, Ο Μικρός Ναυτίλος, εκδ. ΙΚΑΡΟΣ, Αθήνα 1985.