Μικρός Ναυτίλος

Λουκία Ρικάκη (14/7/1961 - 28/12/2011) - R. I. P.

2011-12-28T17:26:00.000+02:00

Γεννήθηκε το 1961 στον Πειραιά. Σπούδασε Iστορία της Tέχνης, Kινηματογράφο, Γραφικές Tέχνες και Φωτογραφία στο Dartington College of Arts στην Aγγλία. Eργάστηκε στο Συμβούλιο της Eυρώπης στο Στρασβούργο και στο Yπουργείο Περιβάλλοντος της Δανίας ως υπεύθυνη εκπαιδευτικών προγραμμάτων. Tο 1982 επέστρεψε στην Eλλάδα και ίδρυσε την εταιρεία Orama Films, για την παραγωγή θεατρικών παραστάσεων και ποιοτικών ταινιών για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση και το 2000 ίδρυσε την εταιρεία Tricky Trick Films. Tο 1996 ίδρυσε και διευθύνει τις 2 θεατρικές σκηνές του Θεάτρου «104 - Kέντρο Λόγου και Tέχνης».

Φιλμογραφία

1982, Ο περίπατος της Σούζυ, 4'
1984, Το ταξίδι του Διόνυσου, ντοκυμαντέρ, 60'
1986, Το μονοπάτι στην Ινδία, ντοκυμαντέρ, 20'
1989, Μαρία Φαραντούρη - Leo Brower, ντοκυμαντέρ, 30'
1990, Ευρωπαϊκό σπίτι, ντοκυμαντέρ, 60'
1991, Ταξίδι στην Αυστραλία, 90'
1992, Στα ίχνη των Αργοναυτών, ντοκυμαντέρ, 60'
1993, Πρελούδιο στην Αφρική, ντοκυμαντέρ, 25'
1994, Κουαρτέτο σε 4 κινήσεις, 35mm, έγχρωμη, 100'
1998, Συμφωνία χαρακτήρων, 35mm, έγχρωμη, 100'
1999, Άνοιξε μια πόρτα για τον Νικόλα, 8'
2000, Πλαστογραφημένες προσδοκίες, ντοκυμαντέρ, 30'
2000, Τώρα πια ταξιδεύουμε, 5' [Βραβείο μικροσινεμά]
2000, Αγκαλιάζοντας ένα δέντρο, 9'
2001, Νύχτες κωμωδίας - Η ταινία, μεγάλου μήκους
2001, Το Αιγαίο μέσα από τα λόγια των ποιητών, ντοκυμαντέρ [Βραβείο ΑΓΩΝ ΥΠΠΟ]
2001, Τα λόγια της σιωπής, ντοκυμαντέρ

Η Λουκία Ρικάκη έφυγε σήμερα από τη ζωή. Τους τελευταίους μήνες έδινε μάχη με τον καρκίνο.

Ο ιστότοπος της Λουκίας Ρικάκη: http://www.luciarikaki.gr/

Παρακολουθούμε συνέντευξη στη Χρυσούλα Παπαϊωάννου με θέμα την stand-up comedy.

Πηγές

Για τη φωτογραφία: Η σελίδα της Λουκίας Ρικάκη στο facebook.
Για το βιογραφικό και τη φιλμογραφία: CL productions

Σώτια Τσώτου (14/5/1942/ - 10/12/2011) - R. I. P.

2011-12-12T20:10:00.003+02:00

Η Σώτια Τσώτου, μία από τις σημαντικότερες στιχουργούς μας, έφυγε από τη ζωή το περασμένο Σάββατο έχοντας παλέψει επί δύο χρόνια με τον καρκίνο. Γεννήθηκε στη Λειβαδιά, αλλά από τα δύο της χρόνια έζησε στην Αθήνα. Μοναχοπαίδι μιας οικονομικά ευκατάστατης οικογένειας, τελείωσε την Ελληνογαλλική Σχολή του Αγίου Ιωσήφ και συνέχισε τις σπουδές της στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Παράλληλα φοίτησε στις δραματικές σχολές του Πέλου Κατσέλη και του Κωστή Μιχαηλίδη.

Εργάστηκε ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα «Ελευθερία», όπου την βρήκε η δικτατορία. Η εφημερίδα διέκοψε την ίδια μέρα την έκδοσή της κι έτσι η σταδιοδρομία της Σώτιας Τσώτου στη δημοσιογραφία πήρε τέλος. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας συνελήφθη και κρατήθηκε πολλές φορές. Κι ήταν στο κελί της απομόνωσης που εμπνεύστηκε τους στίχους των τραγουδιών «Βρε δε βαριέσαι, αδελφέ» και «Να 'τανε το '21», τα οποία λίγους μήνες αργότερα θα μας την σύστηναν ως μια εξαιρετική στιχουργό.

Οι στίχοι της ευτύχησαν να συναντηθούν με τις μουσικές συνθέσεις πολλών σημαντικών συνθετών μας μεταξύ των οποίων ήταν ο Σταύρος Κουγιουμτζής, ο Απόστολος Καλδάρας, ο Γιώργος Χατζηνάσιος, ο Τάκης Σούκας, ο Χρήστος Νικολόπουλος και άλλοι. Αποκορύφωμα, βέβαια, του έργου της ήταν η πολύ επιτυχημένη συνεργασία της με τον Κώστα Χατζή σε έναν τριπλό δίσκο με τίτλο «Ρεσιτάλ», ο οποίος κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1976, αγαπήθηκε πολύ, έγινε κλασικός και συγκαταλέγεται στους δέκα καλύτερους ελληνικούς δίσκους όλων των εποχών. [Περισσότερα για τον δίσκο αυτό εδώ.]

Η Σώτια Τσώτου πήρε μέρος στο Φεστιβάλ Ελληνικού Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης τρεις χρονιές με τα τραγούδια «Ταξίδευα παιδί κι εγώ» (1971, με ερμηνευτή τον Δώρο Γεωργιάδη), «Αν ήμουν πλούσιος» (1972, με ερμηνευτή τον Δώρο Γεωργιάδη - Α΄ βραβείο) και «Αν» (1974, με ερμηνευτή τον Μιχάλη Βιολάρη - Β΄ βραβείο). Επίσης το 1979 έγραψε τους στίχους του τραγουδιού «Σωκράτης», που ερμήνευσε η Ελπίδα και ήταν η ελληνική συμμετοχή στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision.

Τον Οκτώβριο του 2009 η Σώτια Τσώτου παραχώρησε συνέντευξη στην κόρη της Δέσποινα Τσώτου. Ήταν η τελευταία συνέντευξη της στιχουργού και δημοσιεύτηκε στο μουσικό περιοδικό «Δίφωνο». [Ολόκληρη η συνέντευξη εδώ.]

Προσωπική δισκογραφία:

«Αν ήμουν πλούσιος», σε μουσική Δώρου Γεωργιάδη

«Χίλια εννιακόσια τίποτα», σε μουσική Δώρου Γεωργιάδη

«Άσπρο-μαύρο», σε μουσική Γιώργου Χατζηνάσιου

«Φωτογραφίες», σε μουσική Γιώργου Κριμιζάκη

«Σκόρπια φύλλα», σε μουσική Απόστολου Καλδάρα

«Δύσκολη ζωή», σε μουσική Δώρου Γεωργιάδη

«Εγώ ζωγράφισα τη γη», σε μουσική Δώρου Γεωργιάδη

«Και πού Θεός», σε μουσική Τάκη Σούκα

«Μαρινέλλα», σε μουσική διαφόρων συνθετών

«Σήμερα και πάντα», σε μουσική Σπύρου Βλασσόπουλου

«Τα καλύτερά μου χρόνια», σε μουσική Γιώργου Κριμιζάκη

«Συνάντηση», σε μουσική Κώστα Χατζή

Τραγούδια σε στίχους της Σώτιας Τσώτου περιλαμβάνονται και σε προσωπικούς δίσκους διαφόρων τραγουδιστών όπως η Χάρις Αλεξίου, η Δήμητρα Γαλάνη, ο Γιάννης Πάριος, ο Γιάννης Πουλόπουλος, ο Γιώργος Νταλάρας, η Καίτη Χωματά, η Ρένα Κουμιώτη και πολλοί άλλοι.

Τα τραγούδια της συνεργασίας της με τον Σταύρο Κουγιουμτζή ο Μικρός Ναυτίλος τα έχει παρουσιάσει στο πλαίσιο του αφιερώματος στον συνθέτη και θα τα βρείτε εδώ.

Ακολουθεί ένα δείγμα από το έργο που μας άφησε παρακαταθήκη η Σώτια Τσώτου.

Καλή ακρόαση!

____________________________

Πηγές:

1) Για το βιογραφικό: wikipedia και tvxs

2) Για τη φωτογραφία: Δίφωνο

Η χοντρομπαλού / Σταύρος Ξαρχάκος - Νίκος Γκάτσος

2011-12-08T19:00:00.002+02:00

Η χοντρομπαλού

Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Χρήστος Κωνσταντίνου

Ερμηνεία: Σταύρος Ξαρχάκος & Δέσπω Διαμαντίδου

Δίσκος: Τα κατά Μάρκον (1991)

Μια Κυριακή στην Κοκκινιά
στην παιδική μου γειτονιά
είδα μια γριά χοντρομπαλού
που ο νους της έτρεχε αλλού.

Την κοίταξα με κοίταξε
σαν κουκουβάγια σε μπαξέ
και μου 'πε με φωνή θολή
που μάνα θύμιζε τρελή:

«Σε χώμα φύτρωσα ζεστό
αιώνες πριν απ' το Χριστό.
Ζούσα καλά κι ευχάριστα
κι έπαιρνα μόνο άριστα.

Μα σαν προχώρησε ο καιρός
έγινε ο κόσμος μοχθηρός
και με βατέψανε που λες
αράδα βάρβαρες φυλές.

Σελτζούκοι Σλάβοι Ενετοί
λες κι ήταν όλοι τους βαλτοί.
Τότε κατάλαβα γιατί
καμένο ήμουνα χαρτί
δίχως χαρά δίχως γιορτή.

Σιγά σιγά και ταπεινά
μ' αγώνες και με βάσανα
καινούρια έβγαλα φτερά
μα ήρθαν τα χειρότερα.

Είδα τα ίδια μου παιδιά
να δίνουν σ' άλλους τα κλειδιά
και με χιλιάδες ψέματα
με προδοσίες κι αίματα
να μου σπαράζουν την καρδιά.

Γι' αυτό μια νύχτα σκοτεινή
θ' ανέβω στην Καισαριανή
με κουρασμένα βήματα
να κλάψω για τα θύματα
στ' αραχνιασμένα μνήματα.

Κι εκεί ψηλά στον Υμηττό
αντίκρυ στο Λυκαβηττό
μικρό κεράκι θα κρατώ
να φέγγει χρόνους εκατό».

Ντίνος Κατσουρίδης (1927-2011) - R. I. P.

2011-11-28T16:20:00.002+02:00

Η φωτογραφία είναι από εδώ

O Nτίνος Kατσουρίδης γεννήθηκε το 1927 στη Λευκωσία της Kύπρου. Στα μέσα της δεκαετίας του '50 ήρθε στην Aθήνα για σπουδές στην Iατρική Σχολή, αλλά βρέθηκε τελικά στην νεοϊδρυθείσα Σχολή Σταυράκου, όπου μπαίνει στο τμήμα σκηνοθετών και μετά από έξι μήνες διδάσκει ως καθηγητής φωτογραφίας. H πρώτη του επαγγελματική ενασχόληση με τον κινηματογράφο είναι ως βοηθός σκηνοθέτη στην ταινία του Γρηγόρη Γρηγορίου Πικρό Ψωμί, ενώ λίγο αργότερα θα κάνει ένα πέρασμα από τον Σπέντζο, ως τεχνικός στο Aμάρτησα για το Παιδί μου. Στη συνέχεια και για τα επόμενα οκτώ χρόνια θα βρεθεί στην Φίνος Φιλμ όπου, ως οπερατέρ και φωτογράφος πλατό, θα δουλέψει σε 21 συνολικά ταινίες και θα συνεργαστεί με τα μεγαλύτερα ονόματα του κινηματογράφου και του θεάτρου εκείνης της εποχής: Tζαβέλλας, Σακελλάριος, Aυλωνίτης, Λογοθετίδης, Σταυρίδης.

Tο 1960 υπογράφει την πρώτη του ταινία ως σκηνοθέτης, μεταφέροντας στον κινηματογράφο το θεατρικό έργο του M. Σκουλούδη Eίμαι Aθώος. Aκολουθεί το Έγκλημα στα Παρασκήνια, μια ταινία στα πρότυπα του φιλμ νουάρ, η οποία προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Kινηματογράφου Θεσσαλονίκης και βραβεύθηκε με το βραβείο φωτογραφίας (Kαρύδης -Φουκς) και το βραβείο β' γυναικείου ρόλου (Zωρζ Σαρρή).

Aκολουθούν, με την ίδια εμπορική επιτυχία Ο Kύριος Πτέραρχος, Tης Kακομοίρας, Oι Aδίστακτοι, ενώ παράλληλα ως διευθυντής φωτογραφίας και μοντέρ συνεργάζεται με τους Γιώργο Tζαβέλλα, Aλέκο Σακελλάριο, Παντελή Bούλγαρη κ.ά.

Mία από τις πιο σημαντικές, αν όχι η σημαντικότερη στιγμή της καριέρας του αποτέλεσε η διετία 1971-72 όταν γύρισε τις ταινίες Tι Έκανες στον Πόλεμο Θανάση; και Θανάση Πάρε το Όπλο σου. Δύο ταινίες ορόσημο για τον εγχώριο κινηματογράφο, μέσα από τις οποίες ο Nτίνος Kατσουρίδης έδωσε ένα σθεναρό μήνυμα αντίδρασης στα μαύρα χρόνια της επταετίας. Παράλληλα, ανέδειξε το ταλέντο ενός από τους πιο σπουδαίους ηθοποιούς του ελληνικού κινηματογράφου, του Θανάση Bέγγου, σ'ένα σπάνιο ρόλο ενός ανθρώπου που από την κακομοιριά και την ηττοπάθεια, εκτοξεύεται στην αξιοπρέπεια και την μαχητικότητα. [Πηγή]

Ο Ντίνος Κατσουρίδης, μία από τις πιο σημαντικές μορφές του ελληνικού κινηματογράφου, άφησε σήμερα την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο Ερυθρός Σταυρός, όπου τον τελευταίο καιρό νοσηλευόταν, καθώς έπασχε από καρκίνο. [Πηγή]

Γιάννης Μαρκόπουλος & Δημήτρης Χριστοδούλου, Ποιος δρόμος είναι ανοιχτός

Τραγούδι: Στέλιος Καζαντζίδης - Μαρινέλα

Από την ταινία του Ντίνου Κατσουρίδη Οι αδίστακτοι (1965)

Κώστας Παπαδόπουλος: Καλαμάτα, 28 Νοεμβρίου 2011

2011-11-25T20:45:00.002+02:00

[Λουκάς Νταράλας & Ευάγγελος Πρέκας, Το βουνό (μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος, τραγούδι: Σταυρούλα Μανωλοπούλου) / από την εκπομπή του Πάρη Μήτσου «Τα παντελόνια είναι περίεργα ρούχα» στον 902 tv προς τιμήν του Κώστα Παπαδόπουλου το 2007]

[Κώστας Παπαδόπουλος & Μάριος Κώστογλου, Πριγκιπέσσα, Θεσσαλονίκη, 25 Φεβρουαρίου 2009: Όμορφη πόλη (Μίκη & Γιάννη Θεοδωράκη)]

Ο Κώστας Παπαδόπουλος, η Σταυρούλα Μανωλοπούλου (τραγούδι) και ο Μάριος Κώστογλου (κιθάρα, τραγούδι) εμφανίζονται την Δευτέρα 28 Νοεμβρίου 2011 στο ξενοδοχείο «Ρεξ» στην Καλαμάτα.

Θ' ακούσουμε πολλά από τα καλύτερα τραγούδια του 20ού αιώνα έτσι όπως τα πρωτόπαιξαν ο Κώστας Παπαδόπουλος και ο Μάριος Κώστογλου. Μαζί τους μια εξαιρετική τραγουδίστρια της νεότερης γενιάς, η Σταυρούλα Μανωλοπούλου.

Την προηγούμενη μέρα, Κυριακή 27 Νοεμβρίου 2011, στους χώρους του ξενοδοχείου θα γίνουν από τον Κώστα Παπαδόπουλο σεμινάρια μπουζουκιού που οργανώνει η Μουσική Ακαδημία Μπουζουκιού στο πλαίσιο των εκδηλώσεων «Στο κρυφό σχολειό» του Τάκη Λουκαρέα.

Ξενοδοχείο «Ρεξ»
Αριστομένους 26
Καλαμάτα
Τηλ.: 27210.22.334

Πληροφορίες:
Τάκης Λουκαρέας
Τηλ.: 697.35.39.805
http://www.neanes.gr/

______________________

Πηγή: Κώστας Παπαδόπουλος: Το τρίχορδο της ψυχής μας

Αργύρης Κουνάδης (1924 - 2011) - R.I.P.

2011-11-22T18:15:00.005+02:00

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1924. Μελέτησε πιάνο με τους Δ. Μαρή και Σ. Φαραντάτο στο Ωδείο Αθηνών (δίπλωμα πιάνου, 1952) ενώ πήρε μαθήματα θεωρητικών και σύνθεσης με τον Γιάννη Α. Παπαϊωάννου στο Ελληνικό Ωδείο (δίπλωμα σύνθεσης, 1956).

Από το 1950 συνεργάστηκε με το Ελληνικό Χορόδραμα της Ραλλούς Μάνου μαζί με τον Μ. Χατζιδάκι και τον Μ. Θεοδωράκη. Το 1951 συνέπραξε με την ΚΟΑ ως σολίστ ενώ παράλληλα συνέθεσε μουσική για το θέατρο και τον κινηματογράφο.

Ήταν από τους πρώτους συνθέτες που έδειξε ενδιαφέρον για το ρεμπέτικο τραγούδι. Το ρεμπέτικο μαζί με τον Στραβίνσκυ και τον Μπάρτοκ έχουν επηρεάσει τα πρώτα του έργα της περιόδου 1949 - 1957. Αργότερα αποκήρυξε τα περισσότερα από τα έργα της περιόδου αυτής.

Με υποτροφίες της ελληνικής και της γερμανικής κυβέρνησης πήγε το 1958 στη Γερμανία, όπου συνέχισε τις σπουδές του στην Ανώτατη Μουσική Σχολή του Φράιμπουργκ. Μελέτησε σύνθεση με τον συνθέτη - παιδαγωγό Wolfgang Fortner και διεύθυνση ορχήστρας με τον Karl Ueter.

Εμβαθύνοντας στο ατονικό, το δωδεκάφθογγο, το σειραϊκό και το αλεατορικό σύστημα, κατέληξε τελικά προς τη λιτότητα -την αυστηρότητα, σχεδόν- του βυζαντινού ήθους, δίνοντας πρωταρχικό ρόλο στον μελοποιημένο λόγο και το δραματικό στοιχείο που μεταφέρονται ακόμη και σε καθαρώς συμφωνικά του έργα. Το Χορικόν (1958) ήταν το πρώτο ελληνικό έργο που παίχτηκε στις εκδηλώσεις της Εταιρείας Σύγχρονης Μουσικής (IGNM - SIMC) στην Κολωνία το 1959 και το πρώτο ελληνικό έργο που παίχτηκε από την Φιλαρμονική του Βερολίνου με διευθυντή ορχήστρας τον W. Fortner (1961).

Το 1963 διορίσθηκε βοηθός του W. Fortner, διευθυντής του ενόργανου συνόλου “Musica Viva” και των προγραμμάτων του Ινστιτούτου Σύγχρονης Μουσικής (που υπάγονταν επίσης στην πανεπιστημιακή έδρα σύνθεσης του Φράιμπουργκ). Το 1972 εκλέχτηκε καθηγητής στην Ανώτατη Μουσική Σχολή του Φράιμπουργκ. Το 1973 το έργο του Ετεροφωνικά Ιδιόμελα επιλέγεται από τον διεθνή διαγωνισμό της IGNM-SIMC.

Οι όπερές του, που συχνά έχουν σαρκαστική διάθεση, έχουν ανεβεί αρκετές φορές σε σημαντικά θέατρα της Γερμανίας (Βόννη, Μπαϊρόιτ, Χαϊδελβέργη, Φράιμπουργκ, Λίμπεκ, κ.α.), στην Λυρική Σκηνή και στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Έργα μουσικής δωματίου για μικρά σύνολα, παίχτηκαν στη Δ. Ευρώπη, Καναδά, ΗΠΑ, Λατ. Αμερική, Ρουμανία, Γιουγκοσλαβία, Πολωνία, Ιαπωνία, Αυστραλία.

Έγραψε επίσης και πολλά τραγούδια, (κύκλοι Εν Αθήναις, Το Ταξίδι), που τραγουδήθηκαν από γνωστούς τραγουδιστές και αγαπήθηκαν πολύ από το κοινό.

Έργα του

Όπερα - σκηνικά έργα

1962. Το λαστιχένιο φέρετρο (Der Gummisarg), σε κείμενα Βασίλη Ζιώγα, μονόπρακτο, για σύνολο δωματίου.
1969. Τα στοιχειωμένα αναλόγια (Die verhexten Notenstanderl), σε κείμενο Κάρλ Βάλεντιν, για ορχήστρα δωματίου (αναθεώρηση 1991)
1974. Τειρεσίας, σε κείμενο του συνθέτη, για μεγάλη ορχήστρα δωματίου
1975. Η απόδραση (Der Ausbruch), σε κείμενο του Βάλτερ Γενς, για μεγάλο σύνολο δωματίου (απεσύρθη από το συνθέτη)
1978. Το κοντραμπάσο (Die Bassgeige), σε κείμενο του Άντον Τσέχωφ, για “ορχήστρα σαλονιού”, μαγνητοταινία και εννέα κοντραμπάσα
1980-'81. Λυσιστράτη του Αριστοφάνη σε γερμανική μετάφραση, για μεγάλη ορχήστρα δωματίου, “αναπαλαίωση” του έργου 1997-'98
1982. Αποχαιρετισμός του μέτοικου, σκηνή για έναν άνδρα και πιάνο
1983-'84. Ο άνθρωπος με την άμμο (Der Sandman), σε κείμενο του Β.Τ.Α. Χόφμαν, για ορχήστρα δωματίου
1987-'88. Ο γυρισμός, σε κείμενο Κ. Τσιτέλη, για ορχήστρα δωματίου
1989. Επίλογος Α, σε ποιήματα Μίλτου Σαχτούρη σε γερμανική απόδοση, σκηνή για έναν εκτελεστή - αφηγητή στο κοντραμπάσο, μεικτή χορωδία και μαγνητοταινία
1989. Επίλογος Β, σε 10 ποιήματα του Μίλτου Σαχτούρη, σκηνή για βαρύτονο, μικτή χορωδία και σύνολο δωματίου
1993. Ευριπίδου Βάκχαι, Λυρικό Δράμα

Φωνητικά έργα

1956. Απόσπασμα από το θρήνο της “Αντιγόνης” του Σοφοκλή, για γυναικεία φωνή και πέντε πνευστά όργανα
1960. Τρία νυχτερινά από τη Σαπφώ, για γυναικεία φωνή, φλάουτο, τσελέστα, βιμπράφωνο, βιόλα και βιολοντσέλο
1966. Ραψωδία σε κείμενα των Μάρκου Αυρηλίου, Νίκου Εγγονόπουλου και Ομήρου “Οδύσσεια”, για μία γυναικεία φωνή και σύνολο δωματίου
1975. Το αηδόνι, για υψίφωνο και δέκα ή περισσότερα κοντραμπάσα
1979. Εννέα ποιήματα του Μίλτου Σαχτούρη, για βαρύτονο, μεικτή χορωδία, κιθάρα, πιάνο, τρία βιολοντσέλα, δύο κοντραμπάσα και κρουστά
1993. Βάκχαι του Ευριπίδη, για χορό γυναικών και ορχήστρα

Ορχηστρικά έργα

1953. Συμφωνιέττα
1957-58. Πέντε Συνθέσεις
1958. Χορικόν
1959. Δοκίμιο, για ορχήστρα δωματίου
1964. Τρίπτυχον, για φλάουτο και ορχήστρα
1967. Ετεροφωνικά Ιδιόμελα
1977. Για βιόλα και ορχήστρα δωματίου
1985. Για πιάνο και ορχήστρα δωματίου

Μουσική δωματίου

1949. Μουσικές στιγμές (Moments Musicaux), για βιολί και πιάνο
1956. Σουίτα για δύο πιάνα από το μπαλέτο “Νεκρές Φύσεις”
1958. Τρίο για φλάουτο, βιόλα και κιθάρα
1958. Ντούο για φλάουτο και πιάνο
1961. Κουαρτέτο εγχόρδων
1966. Quattro pezzi, για φλάουτο, βιολοντσέλο και πιάνο
1970. Ο έχων ώτα ακούειν, ακουέτω, για κουιντέτο πνευστών
1970. Μπλουζ (Blues), για φλάουτο και πιάνο ή τσέμπαλο
1972. Επιτύμβιον στη μνήμη του Τ.Ε. Άιβις, για ομάδα κρουστών και 13 φλάουτα
1991. Προανάκρουσμα σε μια ελεγεία, για βιολοντσέλο και πιάνο

Σόλο

1956. Τονικές σπουδές, για πιάνο
1957-58. Μικρές σπουδές “modales”, για πιάνο, (αποκηρυγμένο)
1958. Πέντε σκίτσα, για φλάουτο σόλο
1989. Πέντε μουσικές στιγμές (5 Moments Musicaux), για κιθάρα σόλο

Λόγιο τραγούδι

1949-'50. Σχέδια για ένα καλοκαίρι, σε ποίηση Γιώργου Σεφέρη, για φωνή και πιάνο (1. Επιτύμβιο 2. Ανθη της πέτρας 3. Μέσα στις θαλασσινές σπηλιές 4. Επιφάνια 1937 5. Raven 6. Επιτύμβιο)
1961. Πέντε ποιήματα του Κωνσταντίνου Καβάφη, για φωνή και πιάνο (1. Εκόμισα εις την τέχνη 2. Θυμήσου, σώμα... 3. Φωνές 4. Επέστρεφε 5. Μακρυά)
1983. Πέντε μικρά ποιήματα του Αλέξη Ζακυθηνού, για φωνή και πιάνο
1983. Τρία ποιήματα του Richard Wagner, για τενόρο και πιάνο

Χορωδιακά

1962. Επίγραμμα από το ποίημα “Τα Μάτια σου”, του Ούλφ Τόμσον, για μικτή χορωδία

Χορός

1949-'57. Νεκρές Φύσεις, Μαντάμ Ορτάνς, Μικρή πρωινή μουσική, Ηλιογέννητη, Σάπφειρος, Μορφές μιας γυναίκας

Μουσική για τον κινηματογράφο (1952-1962)

Ο Πύργος των Ιπποτών (1952)
Ο μπαμπάς εκπαιδεύεται (1953)
Το Ποντικάκι (1954)
Τζο ο Τρομερός (1955)
Η θυσία της μάνας (1956)
Το κορίτσι με τα μαύρα (1956)
Κυριακάτικοι ήρωες (1956)
Της νύχτας τα καμώματα (1957)
Eroica (1960)
Αντιγόνη (1961)
Ο ουρανός (1962)

Ο Αργύρης Κουνάδης έφυγε από κοντά μας χθες βράδυ. Επισήμως δεν έχει ακόμα αναγγελθεί η είδηση του θανάτου του από τα μέσα ενημέρωσης, λόγω της 48ωρης απεργίας τους. Την πληροφορία πήρα από τη σελίδα της κυρίας Πόλυς Χατζημανωλάκη στο facebook.

________________________

Πηγή:

Για το βιογραφικό και τη φωτογραφία: Μουσικόραμα

Αργύρης Κουνάδης & Βαγγέλης Γκούφας, Εις μνημόσυνον

Τραγούδι: Ελένη Βιτάλη

Δίσκος: Δεν περισσεύει υπομονή (1973)

Γιώργος Σαραντάρης, Εμείς οι Έλληνες [ΙΙ]

2011-11-21T19:30:00.003+02:00

Σταμάτης Σπανουδάκης, Πέτρινα χρόνια

Τραγούδι: Στέλιος Καζαντζίδης

Δίσκος: Ελεύθερος (1988)

Εμείς οι Έλληνες [ΙΙ]

Εμείς οι Έλληνες
Που σε χαρούμενα νησιά έχουμε τόπο
Σε άμοιρη στεγνή γη
Που την υγραίνει ευλάβεια στον αιώνα
Η πλούσια ανάμνηση
Ο άφθονος ήλιος
Εμείς ίσαμε τώρα δουλοπάροικοι
Ξένων ξεμωραμένων εξουσιών
Που γέρασαν σαν δέντρα
Μελαγχολικά αγνάντια στον τάφο
Και με παράξενο με αλλόφρονα εγωισμό
Ακόμα μας κρατάν στην αγκαλιά τους
Πουλιά που κρυώνουμε
Και δεν νοιαζόμαστε να στήσουμε
Σε πιο πράσινο χώρο
Τη φωλιά μας
Εμείς πότε θα διαβάσουμε
Στην τύχη μας μια ώρα που δεν σβήνει
Στα χέρια μας στα νιάτα μας
Μια φούχτα δύναμη και θάρρος
Που τηνε χρειάζεται και χαιρετάει
Ο ζωντανός κόσμος
Η Δύση πού θα βρει καινούργιο δρόμο
Για τις ανθρώπινες ψυχές;

(1936)

[Από την ενότητα Τη μικρή μου σκέψη σεργιανίζω που ανήκει στη συλλογή Στη δόξα των πουλιών (Ίκαρος, 1977)]

Γιώργος Σαραντάρης, Εμείς οι Έλληνες [Ι]

2011-11-19T15:03:00.000+02:00

Σταύρος Κουγιουμτζής, Τσάμικος χορός (ορχηστρικό)

Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας : Σταύρος Κουγιουμτζής

Δίσκος: Ηλιοσκόπιο (1973)

Εμείς οι Έλληνες [Ι]

Εμείς οι Έλληνες
Με τις ελιές με τα πεύκα
Με τα μάρμαρα με τη θάλασσα
Φυλάξαμε και άλλες αρετές
Δεν εξοφλήσαμε την ευφυΐα μας
Σ' έναν καιρό πιο ήμερο
Και πιο γενναίο
Δεν θα διστάσουμε
Δεν θα δειλιάσουμε
Από τις κρύπτες θα βγάλουμε τα όργανα
Στην ορχήστρα και στο χορό
Οι φωνές μας θα προσφέρουν
Κάτι σαν το επιούσιον
Το δικό μας πάθος

(1936)

[Από την ενότητα Τη μικρή μου σκέψη σεργιανίζω]

Δυο λόγια για τον ποιητή

Ο Γιώργος Σαραντάρης γεννήθηκε το 1908 στην Κωνσταντινούπολη. Το 1912 η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στην Μπολόνια. Σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο της Μπολόνιας και της Macerata, απ' όπου πήρε το δίπλωμά του. Το 1931 εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα και έζησε αφοσιωμένος στην ποίηση και τη φιλοσοφία.

Έργα του που δημοσιεύτηκαν είναι:

Οι αγάπες του χρόνου, 1933
Ουράνια, 1934
Αστέρια, 1935
Γράμματα σε μια γυναίκα, 1936
Στους φίλους μιας άλλης χαράς, 1940
Συμβολή σε μια φιλοσοφία της ύπαρξης, 1937
Παρουσία του ανθρώπου, 1938
Δοκίμιο λογικής σα θεωρία του απόλυτου και του μη απόλυτου, 1939

Στρατεύτηκε στον πόλεμο του 1940 και πέθανε τον Φεβρουάριο του 1941.

____________________

Πηγές:

1) Το ποίημα και το σύντομο βιογραφικό είναι παρμένα από τη συλλογή Στη δόξα των πουλιών, που εκδόθηκε το 1977 από τις εκδόσεις Ίκαρος. Την εκλογή από το έργο του ποιητή έκανε η Ιουλίτα Ηλιοπούλου.

2) Η φωτογραφία του ποιητή είναι από το Translatum.

Σταύρος Κουγιουμτζής, Ο ηλικιωμένος κύριος

2011-11-18T19:40:00.003+02:00

Σταύρος Κουγιουμτζής, Μικρές πολιτείες (ορχηστρικό)

Δίσκος: Μικρές πολιτείες (1974)

Ο ηλικιωμένος κύριος

Το λεωφορείο ξεκίνησε για το συνηθισμένο του δρομολόγιο. Από επιβάτες, είχε έναν μόνο˙ έναν ηλικιωμένο κύριο. Η ώρα ήταν περασμένη και δεν είχε κίνηση. Στην πρώτη στάση ανέβηκαν δύο νέοι που κάθισαν απέναντί του. Αυτός γύρισε και τους κοίταξε αδιάφορα. Ξαφνικά όμως το βλέμμα του «κόλλησε» στον ένα από τους δύο.

Εκείνος το πρόσεξε και χαμογέλασε κάπως φιλάρεσκα. Το λεωφορείο περνούσε τις άδειες στάσεις, κόβοντας λίγο την ταχύτητα χωρίς να σταματάει.

Ο ηλικιωμένος κύριος συνέχισε να κοιτάζει προς τον νέο, που άρχισε να ενοχλείται και ήταν σαν να 'λεγε από μέσα του: Δε μας παρατάς, ρε μπάρμπα!

Από τη συζήτηση που είχε με τον άλλο, καταλάβαινες ότι ασχολείται με το μπάσκετ. Καθώς μιλούσε έριχνε και καμιά ματιά στον ηλικιωμένο κύριο.

Κάποια στιγμή εκείνος σηκώθηκε, πέρασε από μπροστά τους και στάθηκε στη μεσαία πόρτα του λεωφορείου στηριζόμενος από μια χειρολαβή.

Τότε ο νέος έσκυψε και ψιθύρισε κάτι στον άλλον. Εκείνος γύρισε και κοίταξε τον ηλικιωμένο κύριο, μ' ένα ειρωνικό χαμόγελο... Αυτός, χαμένος στον δικό του κόσμο, δεν κατάλαβε τίποτα.

Στο σπίτι δεν τον περίμενε κανείς. Μπήκε σ' ένα δωμάτιο και κάθισε σε μια πολυθρόνα. Απέναντί του υπήρχε μια μεγάλη δισκοθήκη με Μπαχ, Μότσαρτ, Μπετόβεν και πολλούς άλλους. Πλάι από την δισκοθήκη, ένα πιάνο. Πόσα χρόνια χαμένα, σκέφτηκε. Τόσο πάθος, τόση αγάπη και τόση δουλειά, σκόνταψαν όλα σ' έναν τοίχο˙ στα ακατάλληλά του χέρια. Με τον καιρό, του 'γινε συνήθεια να κοιτάζει τους ανθρώπους, όχι τόσο στα μάτια, όσο στα χέρια. Και πολλές φορές να τους αναγνωρίζει κιόλας από τα χέρια.

Ένα καλοκαίρι στην πλαζ της Αγίας Τριάδας, πολύ παλιά, καθώς σεργιανούσε περπατώντας στην ακτή, τα μάτια του έπεσαν στα χέρια μιας κοπέλας που ήταν ξαπλωμένη στην άμμο. Το πρόσωπό της το είχε σκεπασμένο με μια άσπρη πετσέτα. Στάθηκε μπροστά της αμφίβολος. Ύστερα πρόφερε το όνομα Καίτη, χαμηλόφωνα και διστακτικά, γιατί δεν ήταν και βέβαιος ότι την αναγνώρισε.

Η κοπέλα ακούγοντας αυτό τ' όνομα, τράβηξε την πετσέτα από το πρόσωπό της: ήταν μια συμμαθήτριά του.

Σηκώθηκε από την πολυθρόνα και άρχισε να βηματίζει μέσα στο δωμάτιο. Για μια στιγμή σταμάτησε μπροστά στο πιάνο. Ύστερα, αργά και μηχανικά, έπαιξε μια συγχορδία... Αυτό που ακούστηκε, δεν ήταν ήχος˙ μια κραυγή ήταν. Μια κραυγή από μνήμες που σαν τρομαγμένα πουλιά έψαχναν για ένα ανοιχτό παράθυρο.

Ένιωσε να χάνεται και ξανακάθισε στην πολυθρόνα. Όταν ύστερα από λίγο συνήρθε, το μυαλό του πήγε πάλι στον νέο του λεωφορείου, μ' εκείνα τα υπέροχα χέρια. Τα χέρια με τα λεπτά, τα μακριά και ευλύγιστα δάχτυλα, τα γεννημένα για τη μουσική και όχι για τα καλάθια του μπάσκετ.

Σταύρος Κουγιουμτζής

Το διήγημα δημοσιεύτηκε στο λογοτεχνικό περιοδικό Η λέξη, τ. 181, Ιούλιος-Σεπτέμβριος 2004.

Γιάννης Ρίτσος, Ημερολόγιο μιας εβδομάδας

2011-11-17T14:50:00.001+02:00

Το «Ημερολόγιο μιας εβδομάδας» του Πολυτεχνείου γράφτηκε από τον Γιάννη Ρίτσο τις ημέρες των γεγονότων της εξέγερσης του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973. [Περισσότερα...]

Ο Γιάννης Ρίτσος έλεγε πως για να είναι σωστό το ποίημα πρέπει η μνήμη να ανακληθεί διά της νοσταλγίας. Να περάσει, δηλαδή, χρόνος. Ο κάθε κανόνας, όμως, έχει τις εξαιρέσεις του. Όπως στον «Επιτάφιο» (έστω και με διαφορετικό αποτέλεσμα) έτσι κι εδώ, η γραφή ήταν αστραπιαία. Και δεν έχασε σε τίποτα. [Πηγή]

Το τρελοβάπορο / Οδυσσέας Ελύτης - Δημήτρης Λάγιος

2011-11-07T23:00:00.003+02:00

Το τρελοβάπορο

Ποίηση: Οδυσσέας Ελύτης
Μουσική: Δημήτρης Λάγιος
Τραγούδι: Νίκος Δημητράτος & Χορωδία Λαμίας
Δίσκος: Ο ήλιος ο ηλιάτορας (1982)

ΤΟ ΤΡΕΛΟΒΑΠΟΡΟ

Βαπόρι στολισμένο βγαίνει στα βουνά
κι αρχίζει τις μανούβρες «βίρα - μάινα»

Την άγκυρα φουντάρει στις κουκουναριές
φορτώνει φρέσκο αέρα κι απ' τις δυο μεριές

Είναι από μαύρη πέτρα κι είναι απ' όνειρο
κι έχει λοστρόμο αθώο ναύτη πονηρό

Από τα βάθη φτάνει τους παλιούς καιρούς
βάσανα ξεφορτώνει κι αναστεναγμούς

Έλα Χριστέ και Κύριε λέω κι απορώ
τέτοιο τρελό βαπόρι τρελοβάπορο

Χρόνους μάς ταξιδεύει δε βουλιάξαμε
χίλιους καπεταναίους τους αλλάξαμε

Κατακλυσμούς ποτέ δε λογαριάσαμε
μπήκαμε μες στα όλα και περάσαμε

Κι έχουμε στο κατάρτι μας βιγλάτορα
παντοτινό τον Ήλιο τον Ηλιάτορα!

Με την ευκαιρία της συμπλήρωσης εκατό χρόνων από τη γέννηση του Οδυσσέα Ελύτη ο Μικρός Ναυτίλος κάνει ένα μικρό αφιέρωμα στον σπουδαίο μας ποιητή. Έτσι κι αλλιώς κανένα αφιέρωμα δεν είναι ποτέ αρκετό για τους πραγματικά μεγάλους ποιητές. Κι ο ποιητικός λόγος του Ελύτη έχει κάτι απ' το βάθος και την απεραντοσύνη του Αιγαίου, την ώρα που στραφταλίζει κάτω απ' το ζεστό βλέμμα του ήλιου. Έτσι που να μπορούμε όλοι μας συχνά να βαπτιζόμαστε σ' αυτόν, να μιλάμε γι' αυτόν και να μπερδεύεται στο στόμα μας ένα μεγάλο κατακόκκινο τριαντάφυλλο. Μήπως και κάποτε μ' όλα τα δελφίνια της αυγάσ' η ελπίδα.

Ο Ήλιος ο ηλιάτορας που εγκαινιάζει το μικρό μας αφιέρωμα γράφτηκε το 1971 και προοριζόταν εξαρχής να μελοποιηθεί. Μερικά χρόνια αργότερα ο Δημήτρης Λάγιος ανέλαβε τη μελοποίηση κι έτσι προέκυψε ο ομώνυμος δίσκος που κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 1982. Τραγουδούν η Ελένη Βιτάλη, ο Νίκος Δημητράτος, η Χορωδία Λαμίας και συμμετέχει ο Γιώργος Νταλάρας.

Ο δίσκος είναι εξαιρετικός και προκάλεσε από την αρχή θετικές εντυπώσεις. Το έργο πριν ακόμα κυκλοφορήσει είχε παρουσιαστεί σε συναυλίες λίγους μήνες νωρίτερα. Ο συνθέτης έκανε έναν συγκερασμό από διαφορετικές φόρμες τραγουδιού (λαϊκό, δημοτικό, μπαλάντα) και μας παρέδωσε ένα έργο με αρκετές κορυφαίες στιγμές και τραγούδια που αγαπήθηκαν. [Πηγή: Άρωμα βινυλίου]

Ενορχήστρωση και διεύθυνση ορχήστρας: Δημήτρης Λάγιος

Έπαιξαν οι μουσικοί:

Σαντούρι: Τάσος Διακογιώργης

Πιάνο: Μάρκος Αλεξίου

Κλασικό μπάσο: Νίκος Τσεσμελής

Λαούτο: Νίκος Τάτσης

Ντραμς και κρουστά: Σπύρος Λιβιεράτος

Κλαρίνο, φλάουτο και φλογέρα: Στέφανος Στεφανόπουλος

Ακουστική κιθάρα και μπαγλαμά: Στέλιος Καρύδας

Τσέλο: Δημήτρης Ντουφεξιάδης

Κλασική και ακουστική κιθάρα: Δημήτρης Παπαγγελίδης

Άρπα: Αλίκη Κρίθαρη

Μπουζούκι: Γιάννης Μπιθικώτσης

Έπαιξαν ακόμη:

Πιάνο: Δημήτρης Λάγιος

Ακουστική κιθάρα και μπαγλαμά: Γιώργος Νταλάρας

[Πηγή: το εσώφυλλο του δίσκου]

Καλή ακρόαση!

Σ' ευλογημένη μέρα / Οδυσσέας Ελύτης - Δημήτρης Λάγιος

2011-11-07T19:05:00.003+02:00

Σ' ευλογημένη μέρα

Ποίηση: Οδυσσέας Ελύτης
Μουσική: Δημήτρης Λάγιος
Τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας
Δίσκος: Ο ήλιος ο ηλιάτορας (1982)

Ο ΗΛΙΟΣ

[...] (1)

[Κουράγιο περιστέρες και ανεμώνες μου
Οι ωραίες κι οι συντροφιαστές κι οι μόνες μου

Όπου μαυρίλα κλώθεται και γνέθεται
Ήλιοι μικροί γενείτε κι όλο αλέθετε]

Σ' ευλογημένη μέρα βγάζει το κακό
σε δημοσιά πλατιά το στενοσόκακο

[Κι είναι στη σκοτεινιά και στην ερήμωση
όπου ριζώνει κι ευωδιάζει η θύμηση

Ρίζα πικρή μου ρίζα και κρυφή πηγή
δώσε την περηφάνεια πάρε την οργή]

Σ' όλα τα σπίτια σ' όλα τα παράθυρα
δάφνες και κουμαριές και φοινικόκλαρα

Σ' ένα μακρύ τραπέζι κόκκινο κρασί (2)
νέοι και γέροι κι άντρες ξεμανίκωτοι

Πάρτε μεράκι φλόγα λόγο μάλαμα
πάρτε μικρό λαγούτο πάρτε μπαγλαμά

Ν' αρχίσει το τραγούδι ν' ανεβεί ο καημός (3)
να πάρει και να δώσει ο νους κι ο λογισμός

[Τι με το «χα» και με το «νο» και με το «νται»
όλα του κόσμου τ' άδικα ξε-χά-νο-νται.]

________________________

(1) Εδώ έχουμε τη συνέχεια του ποιήματος «Ο ήλιος», το πρώτο μέρος του οποίου μελοποιήθηκε υπό τον τίτλο «Τι να σας πω γυναίκες» και το ακούσαμε εδώ.

(2), (3) Δίνονται οι στίχοι όπως γράφτηκαν από τον ποιητή. Κατά τη μελοποίηση διαφοροποιήθηκαν ελαφρά κι έγιναν αντίστοιχα: «Σ' ένα μακρύ τραπέζι κόκκινο παλιό κρασί» και «Ν' αρχίσει το τραγούδι ν' ανεβεί ο πικρός καημός».

Ενορχήστρωση και διεύθυνση ορχήστρας: Δημήτρης Λάγιος

Έπαιξαν οι μουσικοί:

Σαντούρι: Τάσος Διακογιώργης

Πιάνο: Μάρκος Αλεξίου

Κλασικό μπάσο: Νίκος Τσεσμελής

Λαούτο: Νίκος Τάτσης

Ντραμς και κρουστά: Σπύρος Λιβιεράτος

Κλαρίνο, φλάουτο και φλογέρα: Στέφανος Στεφανόπουλος

Ακουστική κιθάρα και μπαγλαμά: Στέλιος Καρύδας

Τσέλο: Δημήτρης Ντουφεξιάδης

Κλασική και ακουστική κιθάρα: Δημήτρης Παπαγγελίδης

Άρπα: Αλίκη Κρίθαρη

Μπουζούκι: Γιάννης Μπιθικώτσης

Έπαιξαν ακόμη:

Πιάνο: Δημήτρης Λάγιος

Ακουστική κιθάρα και μπαγλαμά: Γιώργος Νταλάρας

[Πηγή: το εσώφυλλο του δίσκου]

Καλή ακρόαση!

Δρόμοι περπατημένοι / Οδυσσέας Ελύτης - Δημήτρης Λάγιος

2011-11-07T13:45:00.001+02:00

Δρόμοι περπατημένοι

Ποίηση: Οδυσσέας Ελύτης
Μουσική: Δημήτρης Λάγιος
Τραγούδι: Νίκος Δημητράτος & Χορωδία Λαμίας
Δίσκος: Ο ήλιος ο ηλιάτορας (1982)

ΑΝΕΜΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟΣ

Δρόμοι περπατημένοι κι απερπάτητοι
Ποιος τους εδιάβη πέρα ποιος δεν τους πατεί

Μα ο που τους πήρε κι ήμπε μες στα αίματα
Μήτε Θεός μήτ' άλλος δεν τον σταματά

Κατακαημένη πλάση που σε γήτεψαν
Όλ' οι τρελοί του κόσμου κι εστρατήγεψαν!

Ενορχήστρωση και διεύθυνση ορχήστρας: Δημήτρης Λάγιος

Έπαιξαν οι μουσικοί:

Σαντούρι: Τάσος Διακογιώργης

Πιάνο: Μάρκος Αλεξίου

Κλασικό μπάσο: Νίκος Τσεσμελής

Λαούτο: Νίκος Τάτσης

Ντραμς και κρουστά: Σπύρος Λιβιεράτος

Κλαρίνο, φλάουτο και φλογέρα: Στέφανος Στεφανόπουλος

Ακουστική κιθάρα και μπαγλαμά: Στέλιος Καρύδας

Τσέλο: Δημήτρης Ντουφεξιάδης

Κλασική και ακουστική κιθάρα: Δημήτρης Παπαγγελίδης

Άρπα: Αλίκη Κρίθαρη

Μπουζούκι: Γιάννης Μπιθικώτσης

Έπαιξαν ακόμη:

Πιάνο: Δημήτρης Λάγιος

Ακουστική κιθάρα και μπαγλαμά: Γιώργος Νταλάρας

[Πηγή: το εσώφυλλο του δίσκου]

Καλή ακρόαση!

Θέλω καράβια σπρώχνω / Οδυσσέας Ελύτης - Δημήτρης Λάγιος

2011-11-07T08:30:00.002+02:00

Θέλω καράβια σπρώχνω

Ποίηση: Οδυσσέας Ελύτης
Μουσική: Δημήτρης Λάγιος
Τραγούδι: Ελένη Βιτάλη
Δίσκος: Ο ήλιος ο ηλιάτορας (1982)

ΑΝΕΜΟΣ ΠΡΩΤΟΣ

Θέλω καράβια σπρώχνω θέλω σταματώ
Τα δυο βουνά χωρίζω και τα περπατώ

[Μες στις αγάπες μπαίνω και ζαλίζομαι
κι από τα μυστικά τους αντραλίζομαι]

Σ' όλους το παραγγέλνω σ' όλους το μηνώ
Τρώγεται ο νους του ανθρώπου μόνο αλίμονο

Ενορχήστρωση και διεύθυνση ορχήστρας: Δημήτρης Λάγιος

Έπαιξαν οι μουσικοί:

Σαντούρι: Τάσος Διακογιώργης

Πιάνο: Μάρκος Αλεξίου

Κλασικό μπάσο: Νίκος Τσεσμελής

Λαούτο: Νίκος Τάτσης

Ντραμς και κρουστά: Σπύρος Λιβιεράτος

Κλαρίνο, φλάουτο και φλογέρα: Στέφανος Στεφανόπουλος

Ακουστική κιθάρα και μπαγλαμά: Στέλιος Καρύδας

Τσέλο: Δημήτρης Ντουφεξιάδης

Κλασική και ακουστική κιθάρα: Δημήτρης Παπαγγελίδης

Άρπα: Αλίκη Κρίθαρη

Μπουζούκι: Γιάννης Μπιθικώτσης

Έπαιξαν ακόμη:

Πιάνο: Δημήτρης Λάγιος

Ακουστική κιθάρα και μπαγλαμά: Γιώργος Νταλάρας

[Πηγή: το εσώφυλλο του δίσκου]

Καλή ακρόαση!

Τι να σας πω γυναίκες / Οδυσσέας Ελύτης - Δημήτρης Λάγιος

2011-11-06T20:10:00.002+02:00

Τι να σας πω γυναίκες

Ποίηση: Οδυσσέας Ελύτης
Μουσική: Δημήτρης Λάγιος
Τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας
Δίσκος: Ο ήλιος ο ηλιάτορας (1982)

Ο ΗΛΙΟΣ

Τι να σας πω γυναίκες τι να μη σας πω
παρηγοριά κι αλήθεια που να μην ντραπώ

Μόνο να σας ακούω πότε θλίβομαι
πιάνω τα σκοτεινά στα νέφη κρύβομαι

Πότε μα το Θεό περηφανεύομαι
βάζω τα κόκκινά μου και πορεύομαι

[Στα χώματα όπου η ρίζα μ' αφουγκράστηκε
γύρισε τ' άνθος κι από μένα πιάστηκε

Με το φαρμάκι δένει κόμπο στα κρυφά
το γιατρικό που σώζει κι όλ' η ομορφιά

Το φως οπού σηκώνω και τον έρωτα
έννοια σας μήτ' εγώ δεν τα 'χω απλέρωτα

Μέσα μου ρίχνει ο χρόνος ασταμάτητα
του κόσμου όλα τα βρώμικα και τ' άπλυτα

Κι όσον καιρό κρεμιέμαι πάνω απ' τα νερά
κι όσον περνώ στα μακρινά τα Τάρταρα]

Τυράγνιες ζηλοφθόνιες φόνους παιδεμούς
τ' αλέθω για τους χρόνους τους μελλούμενους

Τ' αλέθω τα γυρίζω και τα πάω στη γη
που 'δωσε το σκοτάδι φως για να το πιει

Ενορχήστρωση και διεύθυνση ορχήστρας: Δημήτρης Λάγιος

Έπαιξαν οι μουσικοί:

Σαντούρι: Τάσος Διακογιώργης

Πιάνο: Μάρκος Αλεξίου

Κλασικό μπάσο: Νίκος Τσεσμελής

Λαούτο: Νίκος Τάτσης

Ντραμς και κρουστά: Σπύρος Λιβιεράτος

Κλαρίνο, φλάουτο και φλογέρα: Στέφανος Στεφανόπουλος

Ακουστική κιθάρα και μπαγλαμά: Στέλιος Καρύδας

Τσέλο: Δημήτρης Ντουφεξιάδης

Κλασική και ακουστική κιθάρα: Δημήτρης Παπαγγελίδης

Άρπα: Αλίκη Κρίθαρη

Μπουζούκι: Γιάννης Μπιθικώτσης

Έπαιξαν ακόμη:

Πιάνο: Δημήτρης Λάγιος

Ακουστική κιθάρα και μπαγλαμά: Γιώργος Νταλάρας

[Πηγή: το εσώφυλλο του δίσκου]

Καλή ακρόαση!

Ήλιε μου και τρισήλιε μου / Οδυσσέας Ελύτης - Δημήτρης Λάγιος

2011-11-06T13:30:00.003+02:00

Ήλιε μου και τρισήλιε μου

Ποίηση: Οδυσσέας Ελύτης
Μουσική: Δημήτρης Λάγιος
Τραγούδι: Χορωδία Λαμίας
Δίσκος: Ο ήλιος ο ηλιάτορας (1982)

ΧΟΡΟΣ

Βότσαλο μέσα στα νερά
του κοριτσιού η αποθυμιά

Κύκλοι και πώς ανοίγουνε
και μετά σένα σμίγουνε

Ψηλά στη γλάστρα του βουνού
χρυσό γεράνι τ' ουρανού

Ήλιε μου και τρισήλιε μου
ένα σου λόγο στείλε μου

Ενορχήστρωση και διεύθυνση ορχήστρας: Δημήτρης Λάγιος

Έπαιξαν οι μουσικοί:

Σαντούρι: Τάσος Διακογιώργης

Πιάνο: Μάρκος Αλεξίου

Κλασικό μπάσο: Νίκος Τσεσμελής

Λαούτο: Νίκος Τάτσης

Ντραμς και κρουστά: Σπύρος Λιβιεράτος

Κλαρίνο, φλάουτο και φλογέρα: Στέφανος Στεφανόπουλος

Ακουστική κιθάρα και μπαγλαμά: Στέλιος Καρύδας

Τσέλο: Δημήτρης Ντουφεξιάδης

Κλασική και ακουστική κιθάρα: Δημήτρης Παπαγγελίδης

Άρπα: Αλίκη Κρίθαρη

Μπουζούκι: Γιάννης Μπιθικώτσης

Έπαιξαν ακόμη:

Πιάνο: Δημήτρης Λάγιος

Ακουστική κιθάρα και μπαγλαμά: Γιώργος Νταλάρας

[Πηγή: το εσώφυλλο του δίσκου]

Καλή ακρόαση!

Όμορφη και παράξενη πατρίδα / Οδυσσέας Ελύτης - Δημήτρης Λάγιος

2011-11-06T09:30:00.001+02:00

Όμορφη και παράξενη πατρίδα

Ποίηση: Οδυσσέας Ελύτης
Μουσική: Δημήτρης Λάγιος
Τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας
Δίσκος: Ο ήλιος ο ηλιάτορας (1982)

Ο ΗΛΙΟΣ

Όμορφη και παράξενη πατρίδα
Ωσάν αυτή που μου 'λαχε δεν είδα

Ρίχνει να πιάσει ψάρια πιάνει φτερωτά
Στήνει στη γη καράβι κήπο στα νερά

Κλαίει φιλεί το χώμα ξενιτεύεται
Μένει στους πέντε δρόμους αντρειεύεται

Κάνει να πάρει πέτρα τήνε παρατά
Κάνει να τη σκαλίσει βγάνει θάματα

Μπαίνει σ' ένα βαρκάκι πιάνει ωκεανούς
Ξεσηκωμούς γυρεύει θέλει τύραννους

[Πέντε μεγάλους βγάνει πάνω τους βαρεί
Να λείψουν απ' τη μέση τούς δοξολογεί]

Ενορχήστρωση και διεύθυνση ορχήστρας: Δημήτρης Λάγιος

Έπαιξαν οι μουσικοί:

Σαντούρι: Τάσος Διακογιώργης

Πιάνο: Μάρκος Αλεξίου

Κλασικό μπάσο: Νίκος Τσεσμελής

Λαούτο: Νίκος Τάτσης

Ντραμς και κρουστά: Σπύρος Λιβιεράτος

Κλαρίνο, φλάουτο και φλογέρα: Στέφανος Στεφανόπουλος

Ακουστική κιθάρα και μπαγλαμά: Στέλιος Καρύδας

Τσέλο: Δημήτρης Ντουφεξιάδης

Κλασική και ακουστική κιθάρα: Δημήτρης Παπαγγελίδης

Άρπα: Αλίκη Κρίθαρη

Μπουζούκι: Γιάννης Μπιθικώτσης

Έπαιξαν ακόμη:

Πιάνο: Δημήτρης Λάγιος

Ακουστική κιθάρα και μπαγλαμά: Γιώργος Νταλάρας

[Πηγή: το εσώφυλλο του δίσκου]

Καλή ακρόαση!

Πολλά δε θέλει ο άνθρωπος / Οδυσσέας Ελύτης - Δημήτρης Λάγιος

2011-11-05T20:00:00.001+02:00

Πολλά δε θέλει ο άνθρωπος

Ποίηση: Οδυσσέας Ελύτης
Μουσική: Δημήτρης Λάγιος
Τραγούδι: Νίκος Δημητράτος & Χορωδία Λαμίας
Δίσκος: Ο ήλιος ο ηλιάτορας (1982)

ΧΟΡΟΣ ΑΝΔΡΩΝ

Πολλά δε θέλει ο άνθρωπος
να 'ν' ήμερος να 'ναι άκακος

λίγο φαΐ λίγο κρασί
Χριστούγεννα κι Ανάσταση

[κι όπου φωλιάσει και σταθεί
κανείς να μην του φτάνει εκεί]

Μα ΄ρθαν αλλιώς τα πράματα
τονε ξυπνάν χαράματα

τον παν τον φέρνουν πίσω μπρος
του τρώνε και το λίγο βιος

κι από το στόμα τη μπουκιά
πάνω στην ώρα τη γλυκιά

του τηνε παίρνουνε κι αυτή
Χαρά στούς που 'ναι οι Δυνατοί!

Ενορχήστρωση και διεύθυνση ορχήστρας: Δημήτρης Λάγιος

Έπαιξαν οι μουσικοί:

Σαντούρι: Τάσος Διακογιώργης

Πιάνο: Μάρκος Αλεξίου

Κλασικό μπάσο: Νίκος Τσεσμελής

Λαούτο: Νίκος Τάτσης

Ντραμς και κρουστά: Σπύρος Λιβιεράτος

Κλαρίνο, φλάουτο και φλογέρα: Στέφανος Στεφανόπουλος

Ακουστική κιθάρα και μπαγλαμά: Στέλιος Καρύδας

Τσέλο: Δημήτρης Ντουφεξιάδης

Κλασική και ακουστική κιθάρα: Δημήτρης Παπαγγελίδης

Άρπα: Αλίκη Κρίθαρη

Μπουζούκι: Γιάννης Μπιθικώτσης

Έπαιξαν ακόμη:

Πιάνο: Δημήτρης Λάγιος

Ακουστική κιθάρα και μπαγλαμά: Γιώργος Νταλάρας

[Πηγή: το εσώφυλλο του δίσκου]

Καλή ακρόαση!

Γεια σου Κύριε Μενεξέ / Οδυσσέας Ελύτης - Δημήτρης Λάγιος

2011-11-05T17:00:00.000+02:00

Γεια σου, κύριε μενεξέ

Ποίηση: Οδυσσέας Ελύτης
Μουσική: Δημήτρης Λάγιος
Τραγούδι: Ελένη Βιτάλη
Δίσκος: Ο ήλιος ο ηλιάτορας (1982)

ΚΟΡΙΤΣΙ

Δύο συ και τρία εγώ
πράσινο πεντόβολο

μπαίνω μέσα στον μπαξέ
γεια σου Κύριε Μενεξέ

Συντριβάνι και νερό
και χαμένο μου όνειρο

[Τζίντζηρας τζιντζίρισε
το ροδάνι γύρισε]

Χωπ αν κάνω δεξιά
πέφτω πάνω στη ροδιά

Χωπ αν κάνω αριστερά
πάνω στη βατομουριά

Το 'να χέρι μού κρατεί
μέλισσα θεόρατη

τ' άλλο στον αέρα πιάνει
πεταλούδα που δαγκάνει

Ενορχήστρωση και διεύθυνση ορχήστρας: Δημήτρης Λάγιος

Έπαιξαν οι μουσικοί:

Σαντούρι: Τάσος Διακογιώργης

Πιάνο: Μάρκος Αλεξίου

Κλασικό μπάσο: Νίκος Τσεσμελής

Λαούτο: Νίκος Τάτσης

Ντραμς και κρουστά: Σπύρος Λιβιεράτος

Κλαρίνο, φλάουτο και φλογέρα: Στέφανος Στεφανόπουλος

Ακουστική κιθάρα και μπαγλαμά: Στέλιος Καρύδας

Τσέλο: Δημήτρης Ντουφεξιάδης

Κλασική και ακουστική κιθάρα: Δημήτρης Παπαγγελίδης

Άρπα: Αλίκη Κρίθαρη

Μπουζούκι: Γιάννης Μπιθικώτσης

Έπαιξαν ακόμη:

Πιάνο: Δημήτρης Λάγιος

Ακουστική κιθάρα και μπαγλαμά: Γιώργος Νταλάρας

[Πηγή: το εσώφυλλο του δίσκου]

Καλή ακρόαση!

Ανάθεμα την ώρα / Οδυσσέας Ελύτης - Δημήτρης Λάγιος

2011-11-05T13:12:00.001+02:00

Ανάθεμα την ώρα

Ποίηση: Οδυσσέας Ελύτης
Μουσική: Δημήτρης Λάγιος
Τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας
Δίσκος: Ο ήλιος ο ηλιάτορας (1982)

ΑΝΕΜΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΣ

Ανάθεμα την ώρα ποιος ορίζει εδώ
το ανάποδο βαφτίζει και το λέει σωστό

Του αδύναμου το δίκιο μήτε λέει ποτέ
βγάνει τη νύχτα μέρα και τ' ορκίζεται

Όπου μεγάλη πόρτα πίσω της αυτός
κάνεις να την ανοίξεις γίνεται άφαντος

Ενορχήστρωση και διεύθυνση ορχήστρας: Δημήτρης Λάγιος

Έπαιξαν οι μουσικοί:

Σαντούρι: Τάσος Διακογιώργης

Πιάνο: Μάρκος Αλεξίου

Κλασικό μπάσο: Νίκος Τσεσμελής

Λαούτο: Νίκος Τάτσης

Ντραμς και κρουστά: Σπύρος Λιβιεράτος

Κλαρίνο, φλάουτο και φλογέρα: Στέφανος Στεφανόπουλος

Ακουστική κιθάρα και μπαγλαμά: Στέλιος Καρύδας

Τσέλο: Δημήτρης Ντουφεξιάδης

Κλασική και ακουστική κιθάρα: Δημήτρης Παπαγγελίδης

Άρπα: Αλίκη Κρίθαρη

Μπουζούκι: Γιάννης Μπιθικώτσης

Έπαιξαν ακόμη:

Πιάνο: Δημήτρης Λάγιος

Ακουστική κιθάρα και μπαγλαμά: Γιώργος Νταλάρας

[Πηγή: το εσώφυλλο του δίσκου]

Καλή ακρόαση!

Κάμποι της Σαλονίκης / Οδυσσέας Ελύτης - Δημήτρης Λάγιος

2011-11-04T19:17:00.001+02:00

Κάμποι της Σαλονίκης

Ποίηση: Οδυσσέας Ελύτης
Μουσική: Δημήτρης Λάγιος
Τραγούδι: Νίκος Δημητράτος
Δίσκος: Ο ήλιος ο ηλιάτορας (1982)

ΑΝΕΜΟΣ ΤΡΙΤΟΣ

Κάμποι της Σαλονίκης κι όρη του Μωρηά
πού 'ν' τα παρμένα κάστρα πού 'ναι τα χωριά

Μες στον αέρα κοίτα μισοφέγγαρο
κοίτα κορίτσι πράμα που να το χαρώ

Δευτέρα μεγαλώνει Τρίτη πολεμά
Τετάρτη γονατίζει Πέμπτη ξεψυχά

Ενορχήστρωση και διεύθυνση ορχήστρας: Δημήτρης Λάγιος

Έπαιξαν οι μουσικοί:

Σαντούρι: Τάσος Διακογιώργης

Πιάνο: Μάρκος Αλεξίου

Κλασικό μπάσο: Νίκος Τσεσμελής

Λαούτο: Νίκος Τάτσης

Ντραμς και κρουστά: Σπύρος Λιβιεράτος

Κλαρίνο, φλάουτο και φλογέρα: Στέφανος Στεφανόπουλος

Ακουστική κιθάρα και μπαγλαμά: Στέλιος Καρύδας

Τσέλο: Δημήτρης Ντουφεξιάδης

Κλασική και ακουστική κιθάρα: Δημήτρης Παπαγγελίδης

Άρπα: Αλίκη Κρίθαρη

Μπουζούκι: Γιάννης Μπιθικώτσης

Έπαιξαν ακόμη:

Πιάνο: Δημήτρης Λάγιος

Ακουστική κιθάρα και μπαγλαμά: Γιώργος Νταλάρας

[Πηγή: το εσώφυλλο του δίσκου]

Καλή ακρόαση!

Φύγανε τα πουλιά γι' αλλού / Οδυσσέας Ελύτης - Δημήτρης Λάγιος

2011-11-03T23:30:00.001+02:00

Φύγανε τα πουλιά γι' αλλού

Ποίηση: Οδυσσέας Ελύτης
Μουσική: Δημήτρης Λάγιος
Τραγούδι: Ελένη Βιτάλη
Δίσκος: Ο ήλιος ο ηλιάτορας (1982)

ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ

Φύγανε τα πουλιά γι' αλλού
μα εγώ στο κύμα του γιαλού

θεμέλιωσα το σπιτικό
να τ' αποσώσω δε μπορώ

Όνειρα που 'κανα κρυφά
για τα παιδιά που ανάθρεφα

Ποιος το 'λεγε πως θε να μου
τα στείλουνε του σκοτωμού

Ενορχήστρωση και διεύθυνση ορχήστρας: Δημήτρης Λάγιος

Έπαιξαν οι μουσικοί:

Σαντούρι: Τάσος Διακογιώργης

Πιάνο: Μάρκος Αλεξίου

Κλασικό μπάσο: Νίκος Τσεσμελής

Λαούτο: Νίκος Τάτσης

Ντραμς και κρουστά: Σπύρος Λιβιεράτος

Κλαρίνο, φλάουτο και φλογέρα: Στέφανος Στεφανόπουλος

Ακουστική κιθάρα και μπαγλαμά: Στέλιος Καρύδας

Τσέλο: Δημήτρης Ντουφεξιάδης

Κλασική και ακουστική κιθάρα: Δημήτρης Παπαγγελίδης

Άρπα: Αλίκη Κρίθαρη

Μπουζούκι: Γιάννης Μπιθικώτσης

Έπαιξαν ακόμη:

Πιάνο: Δημήτρης Λάγιος

Ακουστική κιθάρα και μπαγλαμά: Γιώργος Νταλάρας

[Πηγή: το εσώφυλλο του δίσκου]

Καλή ακρόαση!

Ε σεις στεριές και θάλασσες / Οδυσσέας Ελύτης - Δημήτρης Λάγιος

2011-11-02T16:30:00.002+02:00

Ε σεις στεριές και θάλασσες

Ποίηση: Οδυσσέας Ελύτης
Μουσική: Δημήτρης Λάγιος
Τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας
Δίσκος: Ο ήλιος ο ηλιάτορας (1982)

Ο ΗΛΙΟΣ

Ε σεις στεριές και θάλασσες
τ' αμπέλια κι οι χρυσές ελιές

ακούτε τα χαμπέρια μου
μέσα στα μεσημέρια μου

«Σ' όλους τους τόπους κι αν γυρνώ
μόνον ετούτον αγαπώ!»

Από τη μέση του γκρεμού
στη μέση του άλλου πέλαγου

[κόκκινα κίτρινα σπαρτά
νερά πράσινα κι άπατα]

«Σ' όλους τους τόπους κι αν γυρνώ
μόνον ετούτον αγαπώ!»

Ε σεις στεριές και θάλασσες
τ' αμπέλια κι οι χρυσές ελιές

ακούτε τα χαμπέρια μου
μέσα στα μεσημέρια μου

«Σ' όλους τους τόπους κι αν γυρνώ
μόνον ετούτον αγαπώ!»

Με τα μικρά χαμίνια του
καβάλα στα δελφίνια του

με τις κοπέλες τις γυμνές
που καίγονται στις αμμουδιές

[με τους λοξάτους πετεινούς
και με τα κουκουρίκου τους!]

«Σ' όλους τους τόπους κι αν γυρνώ
μόνον ετούτον αγαπώ!»

Ενορχήστρωση και διεύθυνση ορχήστρας: Δημήτρης Λάγιος

Έπαιξαν οι μουσικοί:

Σαντούρι: Τάσος Διακογιώργης

Πιάνο: Μάρκος Αλεξίου

Κλασικό μπάσο: Νίκος Τσεσμελής

Λαούτο: Νίκος Τάτσης

Ντραμς και κρουστά: Σπύρος Λιβιεράτος

Κλαρίνο, φλάουτο και φλογέρα: Στέφανος Στεφανόπουλος

Ακουστική κιθάρα και μπαγλαμά: Στέλιος Καρύδας

Τσέλο: Δημήτρης Ντουφεξιάδης

Κλασική και ακουστική κιθάρα: Δημήτρης Παπαγγελίδης

Άρπα: Αλίκη Κρίθαρη

Μπουζούκι: Γιάννης Μπιθικώτσης

Έπαιξαν ακόμη:

Πιάνο: Δημήτρης Λάγιος

Ακουστική κιθάρα και μπαγλαμά: Γιώργος Νταλάρας

[Πηγή: το εσώφυλλο του δίσκου]

Καλή ακρόαση!

Ο ήλιος ο ηλιάτορας / Οδυσσέας Ελύτης - Δημήτρης Λάγιος

2011-11-02T04:10:00.003+02:00

Ο ήλιος ο ηλιάτορας

Ποίηση: Οδυσσέας Ελύτης
Μουσική: Δημήτρης Λάγιος
Τραγούδι: Χορωδία Λαμίας
Δίσκος: Ο ήλιος ο ηλιάτορας (1982)

ΑΦΗΓΗΤΗΣ

Ο ήλιος ο ηλιάτορας
ο πετροπαιχνιδιάτορας

από την άκρη των ακρώ
κατηφοράει στο Ταίναρο

[Φωτιά 'ναι το πηγούνι του
χρυσάφι το πηρούνι του]

Ενορχήστρωση και διεύθυνση ορχήστρας: Δημήτρης Λάγιος

Έπαιξαν οι μουσικοί:

Σαντούρι: Τάσος Διακογιώργης

Πιάνο: Μάρκος Αλεξίου

Κλασικό μπάσο: Νίκος Τσεσμελής

Λαούτο: Νίκος Τάτσης

Ντραμς και κρουστά: Σπύρος Λιβιεράτος

Κλαρίνο, φλάουτο και φλογέρα: Στέφανος Στεφανόπουλος

Ακουστική κιθάρα και μπαγλαμά: Στέλιος Καρύδας

Τσέλο: Δημήτρης Ντουφεξιάδης

Κλασική και ακουστική κιθάρα: Δημήτρης Παπαγγελίδης

Άρπα: Αλίκη Κρίθαρη

Μπουζούκι: Γιάννης Μπιθικώτσης

Έπαιξαν ακόμη:

Πιάνο: Δημήτρης Λάγιος

Ακουστική κιθάρα και μπαγλαμά: Γιώργος Νταλάρας

[Πηγή: το εσώφυλλο του δίσκου]

Καλή ακρόαση!

Κάνε κουράγιο, Ελλάδα μου / Μιχάλης Σουγιούλ - Μίμης Τραϊφόρος

2011-10-28T14:04:00.000+03:00

Κάνε κουράγιο, Ελλάδα μου

Μουσική: Μιχάλης Σουγιούλ
Στίχοι: Μίμης Τραϊφόρος
Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Δίσκος: Η Σοφία Βέμπο στα τραγούδια του '40 (2000)

Ποιος το περίμενε στ' αλήθεια
να βγουν ψευτιές και παραμύθια
και να ξεχάσουν τώρα πια τα λόγια εκείνα τους
που μας τα λέγαν κάθε βράδυ απ' τα Λονδίνα τους
Μα δεν πειράζει, δεν πειράζει
δεν θα το βάλουμε μαράζι
και δε θα κλάψουμε που πάλι μας ξεχάσατε
γιατί δεν είν' πρώτη φορά που μας τη σκάσατε
Και στην υγειά σας μια οκαδούλα εμείς θα πιούμε
και στη μικρή την Ελλαδούλα μας θα πούμε:

"Κάνε κουράγιο, Ελλάδα μου
κι όσο μπορείς κρατήσου
και στα παλιά παπούτσια σου
γράψε όσα λεν οι εχθροί σου
Κι αν μας τη σκάσανε με μπαμπεσιά
οι σύμμαχοι στη μοιρασιά
κάνε κουράγιο, Ελλάδα μου
να μη μας αρρωστήσεις
γιατί το θέλει κι ο Θεός
να ζήσεις και θα ζήσεις"

Σε κάθε χιονισμένη ράχη
σαν πολεμούσαμε μονάχοι
όλοι λαγούς με πετραχήλια μάς ετάζατε
και μες στα μάτια με λατρεία μάς κοιτάζατε
Μα ξεχαστήκαν όλα εκείνα
κι η Πίνδος και η Τρεμπεσίνα
κι ίσως μια μέρα εμάς που τόσο αίμα εχύσαμε
να μας καθίσουν στο σκαμνί γιατί νικήσαμε
Μα φυσικό θα μας φανεί κι αυτό ακόμα
και στην Ελλάδα μας θα πούμε μ' ένα στόμα:

"Κάνε κουράγιο, Ελλάδα μου
κι όσο μπορείς κρατήσου
και στα παλιά παπούτσια σου
γράψε όσα λεν οι εχθροί σου
Κι αν μας τη σκάσανε με μπαμπεσιά
οι σύμμαχοι στη μοιρασιά
κάνε κουράγιο, Ελλάδα μου
να μη μας αρρωστήσεις
γιατί το θέλει κι ο Θεός
να ζήσεις και θα ζήσεις"

Το τραγούδι ακούστηκε στην ομώνυμη επιθεώρηση που ανέβηκε στο θέατρο Κεντρικόν μετά την απελευθέρωση.

Το '40 μέσα από την τηλεοπτική εικόνα

2011-10-27T20:47:00.000+03:00

Με την ευκαιρία της εθνικής επετείου παρακολουθούμε από το Ψηφιακό Αρχείο της ΕΡΤ ένα επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς "Ριμέικ" με τη δημοσιογράφο Ρένα Θεολογίδου. Στο επεισόδιο παρουσιάζεται το κλίμα της εποχής του '40 μέσα από ντοκιμαντέρ με εικόνες από το αλβανικό μέτωπο και επιθεωρησιακά σκετς με γνωστούς πρωταγωνιστές. Μιλούν ο συγγραφέας Παύλος Μάτεσις, ο ηθοποιός Αντώνης Καφετζόπουλος, η τηλεκριτικός Πόπη Διαμαντάκου και ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Ευάνθης Χατζηβασιλείου.

Διάρκεια επεισοδίου: περίπου 48 λεπτά

Θεσσαλονίκη μου αρχόντισσα παλιά / Στέλιος Φωτιάδης - Δημήτρης Ιατρόπουλος

2011-10-26T15:12:00.000+03:00

Θεσσαλονίκη μου αρχόντισσα παλιά

Μουσική: Στέλιος Φωτιάδης
Στίχοι: Δημήτρης Ιατρόπουλος
Τραγούδι: Ελίνα Παπανικολάου
Δίσκος: Λοταρία (1979)

Μη μου μιλάς
για την παλιά Θεσσαλονίκη του σαράντα
ακόμα ακούω την κυριακάτικη την μπάντα
κι έχω χαθεί στα καλντερίμια του βοριά
Μη μου μιλάς
για τον τσαγκάρη του Αϊ-Μηνά, τον Διονύση
που 'χε η μέση του σαν το κλαρί τσακίσει
κι όμως πολέμησε σαν τ' άγρια θεριά

Θεσσαλονίκη μου αρχόντισσα παλιά
Θεσσαλονίκη μου του κόσμου περιστέρι
μάνα γλυκιά και της ψυχής μου αγκαλιά
και της καρδιάς μου αβασίλευτο αστέρι
Θεσσαλονίκη μου αρχόντισσα παλιά
Θεσσαλονίκη μου του κόσμου περιστέρι

Μη μου μιλάς
γι' αυτή την πόλη που τη νιότη μου την πήρε
κάμποσα χρόνια κάνε πίσω κι έλα γείρε
στις αναμνήσεις που χαράξαν την καρδιά
Μη μου μιλάς
για τ' ασημένια φεγγαρόφωτα σοκάκια
για τους καρντάσηδες που λιώναν στα μεράκια
κι αστροκοπούσε από τραγούδια η βραδιά

Θεσσαλονίκη μου αρχόντισσα παλιά
Θεσσαλονίκη μου του κόσμου περιστέρι
μάνα γλυκιά και της ψυχής μου αγκαλιά
και της καρδιάς μου αβασίλευτο αστέρι
Θεσσαλονίκη μου αρχόντισσα παλιά
Θεσσαλονίκη μου του κόσμου περιστέρι

Pablo Picasso, ζωγραφίζοντας

2011-10-25T20:34:00.002+03:00

Pablo Picasso (25 Οκτωβρίου 1881 - 8 Απριλίου 1973)

Ο Καραγκιόζης και ο Τέως / Σταύρος Ξαρχάκος - Νίκος Γκάτσος

2011-10-24T23:10:00.006+03:00

Ο Καραγκιόζης και ο Τέως

Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Τραγούδι: Ευγένιος Σπαθάρης, Κώστας Τσίγγος, Νίκος Μαραγκόπουλος
Δίσκος: Ακούσατε ακούσατε (1992)

Εμένα φίλε με λένε Καραγκιόζη
παντού κερδίζω κι ας μην κρατάω κόζι
κι αν κάνω κουτσουκέλες κάπου κάπου
το 'χω στο αίμα μου πάππου προς πάππου

Γεια σου μάνα μου Ελλάς
είμαι κλεφτοφουκαράς
μα δε μοιάζω με τους άλλους
τους τρανούς και τους μεγάλους
που 'χουνε μακρύ το χέρι
και κρατάνε και μαχαίρι.
Ούτε μοιάζω με το μάγκα
που όταν ξέμεινε από φράγκα
σήκωσε όλο το Τατόι
να πουλάει και να τρώει.

Εμένα φίλε με λένε Καραγκιόζη
δε με τρομάζουνε μασόνοι και μαφιόζοι [1]
φοβάμαι μόνο κάθε πολιτσμάνο
μη με γραπώσει στην κουτσουκέλα απάνω.

Γεια σου μάνα μου Ελλάς
είμαι κλεφτοφουκαράς
μα δεν έχω νταλαβέρια με της τράκας τα ξεφτέρια
που 'χουν υπουργούς μαζί τους
και το κράτος μαγαζί τους.
Μένω πάντα τελευταίος
και δε μοιάζω με τον τέως [2]
που του είπαν τα χρυσά μου:
«Ό,τι θες εσύ πασά μου». [3]

Το 1992 ο Σταύρος Ξαρχάκος έγραψε σε στίχους του Νίκου Γκάτσου δύο τραγούδια για την εκπομπή Ο Καραγκιόζης του Σπαθάρη, που μετέδιδε το ραδιόφωνο του Σκάι. Το ένα είναι το Ο Καραγκιόζης και ο Τέως που μόλις ακούσαμε. Ο Νίκος Γκάτσος έδωσε στο τραγούδι αυτό τον τίτλο «Ισχύς μου η αγάπη του λαού - Καραγκιόζης». Οι γνώστες της μουσικής του Σταύρου Ξαρχάκου θα διαπιστώσουν πως η μελωδία του είναι η ίδια που έγραψε ο συνθέτης για Τα παιδιά της Άμυνας, ένα από τα τραγούδια της ταινίας Ρεμπέτικο του Κώστα Φέρρη. Το δεύτερο είχε τίτλο Ο Καραγκιόζης και τα τούβλα. Και τα δυο συμπεριλήφθηκαν σε μια συλλογή με επιτυχίες του Σταύρου Ξαρχάκου με τίτλο Ακούσατε ακούσατε, η οποία εκδόθηκε την ίδια χρονιά.

Στο τραγούδι κάποιοι στίχοι ακούγονται παραλλαγμένοι. Οι αρχικοί στίχοι ήταν:

[1] δε με τρομάζουν της πιάτσας οι μαφιόζοι

[2] κι ούτε μοιάζω με τον τέως

ενώ έχουν απαλειφθεί οι δυο τελευταίοι στίχοι [3]:

«…ό,τι θες γλυκύ μου έαρ

τίποτα δεν είν' ανφαίαρ».

__________________________

Πηγή για τους στίχους του τραγουδιού: Νίκος Γκάτσος, Φύσα αεράκι φύσα με / μη χαμηλώνεις ίσαμε, ΙΚΑΡΟΣ 1992.

Πηγή για τις πληροφορίες: Στην κιβωτό του ελληνικού τραγουδιού

Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Τα πρώτα γράμματα

2011-10-22T23:30:00.002+03:00

Τη μέρα που μπήκαν οι Γερμανοί στην Καβάλα, μια ομάδα στρατιωτών με φορτηγά, κατέλαβαν το Δημοτικό σχολείο της γειτονιάς. Έτσι κι αλλιώς ήταν άδειο, αφού από βδομάδες τώρα δεν υπήρχε Ελληνικό Δημόσιο. Το σχολείο έγινε στρατώνας. Γύρω του άρχισαν εκβραχισμούς και άνοιξαν αλάνες. Εκεί παρκάρανε αυτοκίνητα και τεθωρακισμένα. Από τα κοντινά σπίτια έδιωξαν τις οικογένειες. Εγκαταστάθηκαν εκεί βαθμοφόροι και στρατιώτες.

Έφθασε πείνα. Τριγυρνούσαμε στο σχολείο ψάχνοντας στα σκουπίδια των Γερμανών. Στους λόφους γυρνούσαμε, στις πλαγιές μαζεύοντας χόρτα. Πευκοβελόνες μαζεύαμε και κουκουνάρες για τη φωτιά. Πουρνάρια λίγο ψηλότερα. Στη θάλασσα κατεβαίναμε, απ' τα βράχια μαζεύαμε πεταλίδες, μύδια, πιο μέσα χτένια. Αλάτι μαζεύαμε απ' τα βράχια. Βρίσκαμε κάτι ελάχιστα, αφού όλοι τα ίδια ψάχναν.

Πίσω απ' τους Γερμανούς ακολουθούσαν οι Βούλγαροι. Η περιοχή μας πέρασε στη δικαιοδοσία τους. Με κάθε τρόπο προσπαθούσαν να την ενσωματώσουν στο Βασίλειο του Μπόρι. Απαγόρεψαν καθετί ελληνικό. Δεν άνοιξαν ποτέ ελληνικά σχολεία και υποχρέωναν τα παιδιά να πηγαίνουν σε βουλγαρικά σχολεία. Όλα τα έγγραφα και οι εφημερίδες ήταν στη γλώσσα τους. Άλλαξαν τις επιγραφές στους δρόμους, στις εκκλησίες και τα καταστήματα. Μάζεψαν κι εξαφάνισαν τα ελληνικά βιβλία. Όλα τα αρχεία. Σε κάθε ελληνική επιχείρηση ή κατάστημα διόρισαν κι έναν Βούλγαρο πολίτη σαν συνεταίρο. Έτσι, για να μην πάω σε βουλγαρικό σχολείο η μητέρα μου μ' έκρυβε. Έλεγε παντού «είναι μικρός ακόμη». Έτσι κι αλλιώς δεν πρόλαβα να πάω ούτε σ' ελληνικό, αφού όταν ήρθε η ηλικία μου έγινε ο πόλεμος κι αυτά είχανε πια κλείσει. Δεν γνώριζα ανάγνωση και γραφή.

Ήταν αρχές του 1943, η μητέρα μου αποφάσισε πως πρέπει να μάθω γράμματα. Όμως λίγα και τα δικά της. Στην Τραπεζούντα μόλις πρόλαβε να πάει μέχρι την τρίτη Δημοτικού. Μετά εδώ στο Ελληνικό Βασίλειο έπρεπε να δουλέψει στα καπνά. Παρ' όλα αυτά μια από τις μεγαλύτερές της απολαύσεις ήταν να κάθεται, όταν είχε χρόνο, στη γωνιά της, με την γκαζόλαμπα ή το καντήλι, και να διαβάζει κάθε τυπωμένο χαρτί που έπεφτε στα χέρια της. Συνήθως παλιά σχολικά βιβλία.

Νιώθαμε στην κυριολεξία περιτριγυρισμένοι απ' τον εχθρό, καθώς στα γύρω σπίτια απ' το δικό μας, στα επιταγμένα, είχαν εγκατασταθεί Γερμανοί και Βούλγαροι.

Από το φόβο των αλλογλώσσων, κυρίως απ' την τακτική των Βουλγάρων, η μητέρα, για να τονώσει το φρόνημά μου, μου μάθαινε τους πρώτους στίχους απ' τον Θούριο του Ρήγα, ακόμη τους πρώτους στίχους απ' την Ωδή του Κάλβου Εις τον Ιερόν Λόχον. Μου τα διάβαζε από ένα παλιό αναγνωστικό που το έκρυβε στο υπόγειο κάτω από τσαλιά και ξύλα. Οι Βούλγαροι έτσι κι αλλιώς απαγόρευαν και κυνηγούσαν βιβλία και γραφές της γλώσσας μας. Στο σκοτάδι του υπογείου μ' έβαζε να τα επαναλαμβάνω με χαμηλή φωνή αλλά μ' ένταση. Κι όταν κάποτε με άκουσε να φωνάζω μια ή δυο βουλγάρικες λέξεις στον συνομήλικό μου, από τα επιταγμένα, Πάβελ, ήρθε στον κήπο, μ' άρπαξε απ' το μπράτσο, μ' έσυρε στο σπίτι αγριεμένη, μ' έκανε μαύρο στο ξύλο.

Λίγα τα δικά της γράμματα, δεν μπορούσε να με προχωρήσει, ζήτησε τότε τη βοήθεια μιας νεαρής γειτόνισσάς μας, της Μαρίκας. Τον τελευταίο χρόνο πριν απ' τον πόλεμο είχε τελειώσει το Γυμνάσιο. Ερχόταν δύο φορές τη βδομάδα, κρυφά στο υπόγειο με τη λάμπα ή το καντήλι, μου έκανε μαθήματα. Σε σπασμένη πλάκα έγραφα μ' ένα φαγωμένο κοντύλι, έσβηνα με τα δάχτυλα. Όση ώρα κρατούσε το μάθημα η μητέρα καθόταν στην πόρτα, κρατούσε ένα πλεκτό με βελόνες στα χέρια και επισκοπούσε.

Κάθε φορά που έβγαινα απ' το υπόγειο στο φως, είχα τη σταθερή αίσθηση πως απ' τον σκοτεινό κόσμο της ανάγνωσης, της γραφής και των βιβλίων περνούσα στο φως της προφορικής ζωντανής γλώσσας.

Συνεχίζονταν έτσι τα μαθήματα με αντάλλαγμα κάτι φαγώσιμο, απ' την μητέρα μου, όταν υπήρχε.

Όταν μπήκε, το Σεπτέμβρη του 1944, ο ΕΛΑΣ κι απελευθέρωσε την πόλη μας, κι ύστερα από λίγο άνοιξαν τα σχολεία, ήμουν από τα ελάχιστα παιδιά της ηλικίας μου που γνώριζε ανάγνωση και γραφή.

Η επιτροπή του ΕΑΜ της γειτονιάς κατέλαβε το σχολείο. Μπήκαμε μέσα, μαθητές και γονείς, το καθαρίσαμε από τα υπολείμματα των Γερμανών, το βάψαμε με ασβέστη κάτω από την επίβλεψη των δασκάλων μας. Και ήταν αυτοί, η Μαρίκα, που όπως αποδείχτηκε ήταν στην ΕΠΟΝ, ένας άλλος γείτονας μεγαλύτερός μας που κι αυτός είχε τελειώσει το Γυμνάσιο πριν τον πόλεμο, και τέλος διευθυντής και καθοδηγητής μας ανέλαβε ο Αλέξης, που ήταν φοιτητής της Νομικής πριν τον πόλεμο.

Δουλέψαμε μ' ενθουσιασμό παρ' όλες τις ελλείψεις και την πείνα. Διορθώσαμε τα λίγα θρανία που είχαν διασωθεί, κουβαλήσαμε κορμούς δέντρων για σκαμνιά, με παλιά σανίδια φτιάξαμε πίνακες. Οι δάσκαλοι λέγανε πως εμείς είμαστε τα θεμέλια της νέας κοινωνίας. Και θέλαμε να είμαστε.

Υπήρχε ένα συνονθύλευμα παιδιών και ηλικιών. Παιδιά που για πρώτη φορά έπρεπε να πάνε σχολείο μέχρι παιδιά που, έχοντας χάσει τα χρόνια της Κατοχής, ήταν δεκαοχτώ και πάνω. Θέλανε να πάρουν το χαρτί του Δημοτικού για να συνεχίσουν στο Γυμνάσιο, όπως εγώ, και άλλοι που το θέλαν για να εργαστούν σε υπηρεσίες.

Αφού είχαν αρχίσει τα μαθήματα, μετά από βδομάδες, με κάλεσε ο διευθυντής. Μου έκανε διάφορες ερωτήσεις, μ' έβαλε να διαβάσω και να γράψω μερικές σειρές. «Είμαι ευχαριστημένος μαζί σου», τον άκουσα να λέει καθώς έγραφα στον πίνακα. «Από αύριο θα πας στην έκτη τάξη και θα κάνεις μαθήματα μαζί μου». Έτσι σε λίγες βδομάδες από την τρίτη τάξη βρέθηκα στην έκτη. Εκεί που φυσιολογικά θα έπρεπε να βρίσκομαι σύμφωνα με την ηλικία μου. Και δικαιωματικά εντάχθηκα και στα Αετόπουλα.

Μετά τις συμφωνίες της Βάρκιζας άρχισαν να καταφθάνουν οι Εγγλέζοι, με τα πλοία τους στο λιμάνι, να πιάνουν τα μέρη που είχαν εγκατασταθεί πριν οι Γερμανοί, και πίσω τους το παλιό καλό ελληνικό Δημόσιο.

Το σχολείο προχωρούσε δύσκολα, με πείνα, με κρύο, με κάθε είδους ελλείψεις. Η κατάσταση που βιώναμε ήταν έκρυθμη, όλα από μέρα σε μέρα παίζονταν. Την 25η Μαρτίου έγινε στη μεγάλη αίθουσα του σχολείου μια μεγάλη γιορτή. Απάγγειλα μ' επιτυχία ένα μέρος από τον Θούριο του Ρήγα, κάποια παιδιά διάβασαν άλλα κείμενα. Στο τέλος της γιορτής ο διευθυντής μας, ο Αλέξης, έκανε έναν σύντομο απολογισμό των μηνών που πέρασαν, είπαν να μην ξεχάσουμε τον αγώνα που έγινε και γίνεται, και μας ανακοίνωσε το κλείσιμο του σχολείου. Θα το ανοίξουν, μας είπε, και πάλι οι νέες αρχές. Έγινε θρήνος και οδυρμός.

Ξαναγυρίσαμε στις αλάνες, στα κατσάβραχα και στα βουνά. Τώρα το περισσότερο αγαπημένο μας παιχνίδι ήταν να μαζεύουμε σφαίρες, που τις βρίσκαμε παντού, ν' ανεβαίνουμε ψηλά στη Δεξαμενή, πάνω απ' τα πεύκα, στον Άγιο Παντελεήμονα. Εκεί ανάβαμε μεγάλη φωτιά, με βελόνες και κουκουνάρες από πεύκα, ρίχναμε μέσα τις σφαίρες και ξαπλώναμε ένα γύρω και πίσω απ' τα βράχια. Οι σφαίρες σκάζανε ομαδικά, πραγματική ομοβροντία, τα μολύβια θέριζαν και τότε όποιον πάρει ο χάρος. Και βέβαια μας πήρε έναν φίλο. Κανείς δεν μπορούσε πια να μας ελέγξει.

Τον Οκτώβρη του 1945 άνοιξαν και πάλι τα σχολεία, τώρα με τη νέα προπολεμική διεύθυνση και μαθαίναμε επιτέλους την αποκαλυπτική αλήθεια πως ο Αλέκτωρ στη γενική γίνεται του Αλέκτορος.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου γεννήθηκε το 1935 στην Καβάλα. Ποιητής και πεζογράφος. Οι γονείς του ήταν πρόσφυγες από την Καππαδοκία και τον Πόντο. Το 1944 χτυπήθηκε από γερμανική χειροβομβίδα και έχασε το αριστερό του χέρι. Σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών Αθηνών. Εργάστηκε σε διάφορες ιδιωτικές επιχειρήσεις. Από το 1971 ζει στη Θεσσαλονίκη.
Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε το 1962 με την ποιητική συλλογή «Έγκλειστοι». Έγραψε ποίηση, πεζά και μικρά δοκίμια. Εργασίες του έχουν δημοσιευθεί σε εφημερίδες, περιοδικά και ανθολογίες. Έργα του έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά, Γαλλικά, Γερμανικά, Ολλανδικά, Ιταλικά, Πολωνικά, Ρουμάνικα και Ρωσικά.

________________________

ΠΗΓΕΣ:

1) Το κείμενο του Πρόδρομου Χ. Μάρκογλου είναι από το αφιέρωμα «Ιστορίες από το σχολείο» του λογοτεχνικού περιοδικού Η λέξη (τεύχος 175).
2) Πληροφορίες για τον συγγραφέα από Ε.ΚΕ.ΒΙ. Κι επειδή είναι γνωστός κυρίως για την ποίησή του διαβάστε ποιήματά του στο Translatum.
3) Η πρώτη φωτογραφία είναι της Βούλας Παπαϊωάννου και την πήρα από εδώ.

4) Η δεύτερη φωτογραφία είναι του Κώστα Μπαλάφα και την πήρα από εδώ.

Βραδιά αφιέρωμα στον Νίκο Γκάτσο / "REX", Παρασκευή 21 Οκτωβρίου 2011

2011-10-20T23:55:00.001+03:00

Βραδιά αφιέρωμα στον Νίκο Γκάτσο διοργανώνεται στην Καλαμάτα από τον σύλλογο προς διάδοση της μουσικής ΝΕΑΝΕΣ του Τάκη Λουκαρέα. Παραθέτω το σχετικό δελτίο τύπου.

Το «Κρυφό Σχολειό» του Τάκη Λουκαρέα και του συλλόγου προς διάδοση της μουσικής ΝΕΑΝΕΣ, πραγματοποιεί μια βραδιά αφιέρωμα στον Νίκο Γκάτσο.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο ξενοδοχείο REX την Παρασκευή 21 Οκτωβρίου.

Η βραδιά θα ξεκινήσει μ’ έναν πρόλογο από τον ποιητή Γ. Πολ. Παπαδάκη. Στη συνέχεια θ’ ακουστούν μελωδίες του Μάνου Χατζιδάκι από τον Αλέκο Κάλπο στην κλασική κιθάρα, ενώ το κυρίως πρόγραμμα θα ξεκινήσει στο πρώτο μέρος με τον Τάκη Κωνσταντακόπουλο στο τραγούδι, τον Μάνο Αβαράκη στις φυσαρμόνικες και στις φλογέρες, συνοδεία ορχήστρας, σε γνωστές ελαφρολαϊκές επιτυχίες.

Στο δεύτερο μέρος της βραδιάς θ’ ακουστούν λαϊκά τραγούδια από την ταινία Ρεμπέτικο του Κώστα Φέρρη σε μουσική Σταύρου Ξαρχάκου και στίχους Νίκου Γκάτσου από τους Νίκο Περγαμαλή στο μπουζούκι και το τραγούδι, τη Λία Πεφάνη στο τραγούδι και το Χρήστο Γκιουλέα στην κιθάρα.

Την επιμέλεια των ηχητικών θα έχει ο Δημήτρης Οικονόμου.

Ώρα προσέλευσης έχει οριστεί η 8.30 μ.μ., ενώ η έναρξη θα γίνει στις 9.30 μ.μ.

Η είσοδος είναι ελεύθερη με ελάχιστη κατανάλωση 10€ και 5€ το δεύτερο ποτό.

Την καλλιτεχνική επιμέλεια του προγράμματος και την οργάνωση έχει ο Τάκης Λουκαρέας – ΝΕΑΝΕΣ, με την υποστήριξη του ξενοδοχείου REX. Για περισσότερες πληροφορίες οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να επικοινωνούν με το 6973 539805.

Πηγή: ΝΕΑΝΕΣ

Κώστας Μπαλάφας (1920 - 2011) - R. I. P.

2011-10-11T19:42:00.000+03:00

Τα ξημερώματα της Κυριακής που μας πέρασε έσβησε ο Κώστας Μπαλάφας, ένας από τους σημαντικότερους φωτογράφους μας. Μαζί με τον Σπύρο Μελετζή και τον Τάκη Τλούπα αποτέλεσαν την «Αγία Τριάδα της ελληνικής φωτογραφίας».

Γεννημένος στο ορεινό χωριό Κυψέλη της Άρτας από τον Γιώργο και την Αρχοντούλα, φτωχούς αγρότες, ήδη από την ηλικία των έντεκα ετών κατεβαίνει στην Αθήνα και ρίχνεται στη βιοπάλη παρακολουθώντας παράλληλα και το νυχτερινό σχολείο. Το 1936 πηγαίνει για σπουδές στη Γαλακτοκομική Σχολή Ιωαννίνων, απ' όπου αποφοιτά μετά από δύο χρόνια και πηγαίνει για στην Ιταλία για περαιτέρω σπουδές γαλακτοκομίας. Επιστρέφει το 1939 και διορίζεται έκτακτος υπάλληλος στη Γαλακτοκομική Σχολή, όπου τον βρίσκει ο πόλεμος και η κατοχή.

Η πρώτη επαφή του με τη φωτογραφία και τη φωτογραφική μηχανή γίνεται στα δεκατρία του χρόνια, όταν συνοδεύει το αφεντικό του στην ξενάγηση που κάνει ο τελευταίος στους συγγενείς του από την Αμερική. Βλέπει τότε τη μικρή και απλή φωτογραφική μηχανή Μπράουν της Κόντακ και κάνει τις πρώτες του λήψεις, που δεν είναι παρά οι φωτογραφίες της οικογένειας στο αττικό τοπίο της Πάρνηθας. Τούτη η εμπειρία τον μαγεύει και η απόκτηση μιας ολόδικής του φωτογραφικής μηχανής γίνεται όνειρο ζωής.

Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στα Ιωάννινα πουλάει το ρολόι του προκειμένου να συμπληρώσει το ποσό και ν' αποκτήσει μια Τζούνιορ Κόντακ, την οποία αντικαθιστά με μία Ρόμποτ στην Ιταλία και παράλληλα μαθητεύει πλάι σ' έναν φίλο του υπάλληλο φωτογραφείου που του διδάσκει τα μυστικά του σκοτεινού θαλάμου. Κι είναι αυτή η μηχανή που θα χρησιμοποιήσει για ν' αποθανατίσει την πορεία του ελληνικού στρατού προς το αλβανικό μέτωπο, την Κατοχή και τον ένοπλο αγώνα του ΕΛΑΣ στην Ήπειρο.

Με την τέχνη του ο Κώστας Μπαλάφας κατόρθωσε να αποτυπώσει σκηνές μιας δύσκολης ζωής σε μια δεινοπαθούσα Ελλάδα με πρωταγωνιστές ανθρώπους του μόχθου, του πόνου και του κατατρεγμού, οι οποίοι διατηρώντας την αγνότητα, την περηφάνια και την αξιοπρέπειά τους πάλεψαν με δύναμη και πείσμα να την ξαναστήσουν στα πόδια της. Τον μαγνήτιζε το πρόσωπο και το βλέμμα των ανθρώπων γιατί πάνω τους καταγράφονται ανεξίτηλα όλα όσα περνάει κανείς. «Τους αγάπησα, τους είδα πρώτα, μίλησα μαζί τους, είδα τα προβλήματά τους, και γι' αυτό ακριβώς δίνουν αυτή τη συγκίνηση οι φωτογραφίες. Πριν πατήσω το κουμπί γνωρίζω τον κόσμο, ζω μαζί του. Έκατσα με τους βοσκούς, κοιμήθηκα μαζί τους απάνω στα βουνά και είδα όλα τους τα προβλήματα. Έπειτα είμαι κι εγώ γόνος αγροτών, ξέρω τα προβλήματά τους. Αλλά και γενικά, όλοι οι άνθρωποι οι μεροκαματιάρηδες με συγκινούν ιδιαίτερα» [1], λέει σε συνέντευξή του. Και παρακάτω, σε ερώτηση της δημοσιογράφου σχετικά με τη χρήση του ασπρόμαυρου φιλμ και των νέων τεχνολογιών θα πει: «Δεν υπήρχε χρώμα τότε. Αλλά το χρώμα δεν το συμπαθώ και σήμερα. Προκειμένου να δώσεις καθαρή την αλήθεια, μόνο η ασπρόμαυρη φωτογραφία έχει τη δυναμικότητα. Πολλές φορές λέω στα παιδιά, στη Leica που διδάσκω, να μην ταλανίζονται πολύ με τα εργαλεία, αν θα είναι κι εκείνο και το άλλο. Το περισσότερο, το σημαντικότερο είναι να διαβάσουν ποίηση, να διαβάσουν λογοτεχνία, να μπορέσουν να σχηματίσουν ιδεατές εικόνες στο μυαλό τους. Τότε θα δούνε αυτά που τους περνούν απαρατήρητα σήμερα με άλλο μάτι, θα τα δουν με τα μάτια της ψυχής τους και θα τα δώσουν διαφορετικά [...] Εγώ είχα τις πιο απλές μηχανές, έναν φακό, πίσω το φιλμ. Έτσι μπορώ να κάνω ό,τι θέλω, γιατί μ' αυτές τις ηλεκτρονικές κάνει περισσότερο το μηχάνημα και όχι εσύ. Αν δεν μεταφέρεις συγκίνηση δεν κάνεις τίποτα. Χωρίς συγκίνηση δεν υπάρχει καλλιτεχνικό αποτέλεσμα». [2]

Παρακολουθήστε από το Ψηφιακό Αρχείο της ΕΡΤ και τη σειρά ντοκιμαντέρ με τίτλο «Η Ιστορία των χρόνων μου» ένα επεισόδιο αφιερωμένο στον Κώστα Μπαλάφα. (Διάρκεια: 30 λεπτά)

Συντελεστές:

Σενάριο - σκηνοθεσία: Κώστας Μαχαίρας

Διεύθυνση παραγωγής: Θάνος Λαμπρόπουλος & Φάνης Καραγιώργος

Δημοσιογραφική έρευνα: Κώστας Αλεξάνδρου

Έρευνα αρχείων: Κώστας Μαχαίρας & Αντώνης Μποσκοΐτης

Μοντάζ: Απόστολος Καρακάσης

Μουσική: Γιώργος Παπαδάκης

Φωτογραφία: Γιάννης Βαρβαρίγος

Παραγωγός: Θάνος Λαμπρόπουλος

_________________________________

ΠΗΓΕΣ:
Για τη φωτογραφία και [1]: Ελευθεροτυπία
[2]: Digital Photography (forum)

Νίκος Γκάτσος, Αμοργός [Στου πικραμένου την αυλή...]

2011-09-26T17:00:00.005+03:00

Νίκος Γκάτσος & Μάνος Χατζιδάκις, Ήταν του Μάη το πρόσωπο

(ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Σταύρος Ξαρχάκος, τραγούδι: Δήμητρα Γαλάνη / δίσκος: Σταύρος Ξαρχάκος: Αφιέρωμα στον Νίκο Γκάτσο (2003) - Ζωντανή ηχογράφηση από το Ωδείο Ηρώδου Αττικού) [Πληροφορίες από Music Corner]

[...]

Στου πικραμένου την αυλή ήλιος δεν ανατέλλει
Μόνο σκουλήκια βγαίνουνε να κοροϊδέψουν τ' άστρα
Μόνο φυτρώνουν άλογα στις μυρμηγκοφωλιές
Και νυχτερίδες τρων πουλιά και κατουράνε σπέρμα.

Στου πικραμένου την αυλή δε βασιλεύει η νύχτα
Μόνο ξερνάν οι φυλλωσιές ένα ποτάμι δάκρυα
Όταν περνάει ο διάβολος να καβαλήσει τα σκυλιά
Και τα κοράκια κολυμπάν σ' ένα πηγάδι μ' αίμα.

Στου πικραμένου την αυλή το μάτι έχει στερέψει
Έχει παγώσει το μυαλό κι έχει η καρδιά πετρώσει
Κρέμονται σάρκες βατραχιών στα δόντια της αράχνης
Σκούζουν ακρίδες νηστικές σε βρυκολάκων πόδια.

Στου πικραμένου την αυλή βγαίνει χορτάρι μαύρο
Μόνο ένα βράδυ του Μαγιού πέρασε ένας αγέρας
Ένα περπάτημα ελαφρύ σα σκίρτημα του κάμπου
Ένα φιλί της θάλασσας της αφροστολισμένης.

Κι αν θα διψάσεις για νερό θα στίψουμε ένα σύννεφο
Κι αν θα πεινάσεις για ψωμί θα σφάξουμε ένα αηδόνι
Μόνο καρτέρει μια στιγμή ν' ανοίξει ο πικραπήγανος
Ν' αστράψει ο μαύρος ουρανός να λουλουδίσει ο φλόμος.

Μα ήταν αγέρας κι έφυγε κορυδαλλός κι εχάθη
Ήταν του Μάη το πρόσωπο του φεγγαριού η ασπράδα
Ένα περπάτημα ελαφρύ σα σκίρτημα του κάμπου
Ένα φιλί της θάλασσας της αφροστολισμένης.

[...]

Από τη συλλογή Αμοργός (1943) του Νίκου Γκάτσου

Αλέξης Κυριτσόπουλος, Ένα παραμυθάκι για χειμώνα και καλοκαίρι

2011-08-30T10:00:00.004+03:00

Στη Δ. Μ.

που κάποτε μου το χάρισε

Αλέξης Κυριτσόπουλος

Γεννήθηκε στην Αθήνα αλλά γνώρισε τη ζωγραφική στο Παρίσι. Η ζωγραφική του φιλοξενείται σε γκαλερί, σε βιβλία, δίσκους βινυλίου, CD και αφίσες.

Έχει ζωγραφίσει μουσικά θεάματα και έχει δημιουργήσει "κινούμενη ζωγραφική", ή αλλιώς κινούμενα σχέδια. Μερικές φορές γράφει και ζωγραφίζει δικά του βιβλία. Άλλες πάλι ζωγραφίζει βιβλία που έχουν γράψει άλλοι. Εκτός λοιπόν από τις ατομικές του εκθέσεις (Γκαλερί Σκουφά, Ζουμπουλάκη, Άστρα, Άνεμος) και από κάποιες ομαδικές στις οποίες συμμετέχει, η ζωγραφική του βρίσκεται στα βιβλία του:
- Παραμύθι με τα χρώματα
- Ένα παραμυθάκι για χειμώνα και καλοκαίρι
- Άσπρο άλογο (εκδ. Κέρδος)
- Έλα, μάτια μου, στολίσου (εκδ. Άγρα)

Συνεργάζεται με τον Στέλιο Ράμφο για τα βιβλία του και με τον Διονύση Σαββόπουλο για τα μουσικά θεάματα (Αχαρνείς, Κούρεμα, Σαββόραμα), τους δίσκους και τα CD του. Ζωγραφίζει για τη μουσική του Νίκου Ξυδάκη (εξώφυλλα δίσκων, CD και αφίσες). Έχει επίσης ζωγραφίσει Τα παράλογα του Μάνου Χατζιδάκι. Ζωγραφίζει για το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (Ο Πέτρος κι ο λύκος, Σαββόραμα, Λυσιστράτη). Συνεργάζεται με την καθηγήτρια Βάσω Τοκατλίδου (τμήμα Εφαρμοσμένης Γλωσσολογίας του Α. Π. Θ.) για το graphic concept και την εικονογράφηση γαλλικών εκπαιδευτικών βιβλίων.

ΠΗΓΕΣ:

Πληροφορίες για τον καλλιτέχνη: εδώ
Φωτογραφία: εδώ