Σάββατο, 20 Ιουνίου 2009

Οδυσσέας Ελύτης, Επέτειος



...even the weariest river
winds somewhere safe to sea!



Έφερα τη ζωή μου ως εδώ
Στο σημάδι ετούτο που παλεύει
Πάντα κοντά στη θάλασσα
Νιάτα στα βράχια επάνω, στήθος
Με στήθος προς τον άνεμο
Πού να πηγαίνει ένας άνθρωπος
Που δεν είναι άλλο από άνθρωπος
Λογαριάζοντας με τις δροσιές τις πράσινες
Στιγμές του, με νερά τα οράματα
Της ακοής του, με φτερά τις τύψεις του
Α, Ζωή
Παιδιού που γίνεται άντρας
Πάντα κοντά στη θάλασσα όταν ο ήλιος
Τον μαθαίνει ν' ανασαίνει κατά κει που σβήνεται
Η σκιά ενός γλάρου.

Έφερα τη ζωή μου ως εδώ
Άσπρο μέτρημα μελανό άθροισμα
Λίγα δέντρα και λίγα
Βρεμένα χαλίκια
Δάχτυλα ελαφρά για να χαϊδέψουν ένα μέτωπο
Ποιο μέτωπο
Κλάψαν όλη τη νύχτα οι προσδοκίες και δεν είναι πια
Κανείς δεν είναι
Ν' ακουστεί ένα βήμα ελεύθερο
Ν' ανατείλει μια φωνή ξεκούραστη
Στο μουράγιο οι πρύμνες να παφλάσουν γράφοντας
Όνομα πιο γλαυκό μες στον ορίζοντά τους
Λίγα χρόνια λίγα κύματα
Κωπηλασία ευαίσθητη
Στους όρμους γύρω απ' την αγάπη.

Έφερα τη ζωή μου ως εδώ
Χαρακιά πικρή στην άμμο που θα σβήσει
--Όποιος είδε δυο μάτια ν' αγγίζουν τη σιωπή του
Κι έσμιξε τη λιακάδα τους κλείνοντας χίλιους κόσμους
Ας θυμίσει το αίμα του στους άλλους ήλιους
Πιο κοντά στο φως
Υπάρχει ένα χαμόγελο που πληρώνει τη φλόγα--
Μα εδώ στο ανήξερο τοπίο που χάνεται
Σε μια θάλασσα ανοιχτή κι ανέλεη
Μαδά η επιτυχία
Στρόβιλοι φτερών
Και στιγμών που δέθηκαν στο χώμα
Χώμα σκληρό κάτω από τ' ανυπόμονα
Πέλματα, χώμα καμωμένο για ίλιγγο
Ηφαίστειο νεκρό.

Έφερα τη ζωή μου ως εδώ
Πέτρα ταμένη στο υγρό στοιχείο
Πιο πέρα απ' τα νησιά
Πιο χαμηλά απ' το κύμα
Γειτονιά στις άγκυρες
--Όταν περνάν καρίνες σκίζοντας με πάθος
Ένα καινούριο εμπόδιο και το νικάνε
Και μ' όλα τα δελφίνια της αυγάζ' η ελπίδα
Κέρδος του ήλιου σε μι' ανθρώπινη καρδιά--
Τα δίχτυα της αμφιβολίας τραβάνε
Μια μορφή από αλάτι
Λαξεμένη με κόπο
Αδιάφορη άσπρη
Που γυρνάει προς το πέλαγος τα κενά των ματιών της
Στηρίζοντας το άπειρο.

Οδυσσέας Ελύτης, "Προσανατολισμοί"

2 σχόλια:

Κούκος είπε...

Άφωνος!
Και για τη φωτογραφία και για τους στίχους...

Νερένια είπε...

@ Κούκε,

κι εγώ είχα μείνει άφωνη όταν πρωτοδιάβασα το ποίημα.Για μια στιγμή νόμισα πως εγώ ήμουν το παιδί που έγραφε ο Ελύτης (ε, καλά, δεν έγινα ..."άντρας").

Πάντα κοντά στη θάλασσα, άπλα στη σκέψη, ευρυχωρία στην καρδιά, απεραντοσύνη στ' όνειρο. Άσπρα βότσαλα οι στιγμές αλήθειας κι ευτυχίας που μετριούνται αλλά αθροίζονται σ' ένα σκοτάδι (Το ανικανοποίητο; Το ανέφικτο;, το αναπόφευκτο; Όλα μαζί;).

Πάντως το παρήγορο είναι πως πέρα απ' τις άγκυρες υπάρχουν κι οι καρίνες που νικούν τα εμπόδια κι ανοίγουν δρόμο στην ελπίδα.

Όσο για τη φωτογραφία, πολύ θα το ήθελα αλλά δεν είναι δική μου. Η φωτογράφος είναι η Τζέλη Χατζηδημητρίου και το τοπίο είναι από τα Κήθυρα (άλλο αγαπημένο νησί). Τη βρήκα εδώ και πολύ καιρό σε κάποιο σεργιάνι στο διαδίκτυο.

Καλό σου βράδυ!